I C 487/18

<p>Sygn. akt I C 487/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 3 listopada 2020 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:<br/>Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk<br/> </p> <p>po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. w <span class="anon-block">G.</span> sprawy z powództwa <span class="anon-block">J. S.</span> przeciwko <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  zasądza od pozwanego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">J. S.</span> kwotę 18.800 zł (piętnaście tysięcy osiemset złotych);</p> <p>II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala;</p> <p>III.  zasądza od pozwanego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">J. S.</span> kwotę 1.085,10 zł (jeden tysiąc osiemdziesiąt pięć złotych dziesięć groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu;</p> <p>IV.  nakazuje ściągnąć od pozwanego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 1.763,88 zł (jeden tysiąc siedemset sześćdziesiąt trzy złote osiemdziesiąt osiem groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych;</p> <p>V.  pozostałymi nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciąża ostatecznie Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Gdyni.</p> <p>Sygn. akt I C 487/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>STAN FAKTYCZNY</p> <p>W dniu 22 maja 2015 r. około godziny 10:25 w <span class="anon-block">G.</span> na skrzyżowaniu <span class="anon-block">ul. (...)</span> doszło do nieustąpienia pierwszeństwa przez pojazd <span class="anon-block">V.</span> (<span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, kierowany przez <span class="anon-block">E. S.</span>) prawidłowo poruszającego drogą z pierwszeństwem przejazdu (<span class="anon-block">ul. (...)</span>) pojazdowi Solaris (<span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, pojazd komunikacji miejskiej). Na skutek gwałtownego hamowania pojazdu Solaris <span class="anon-block">J. S.</span> (pasażerka tego autobusu) wypadła ze swojego miejsca siedzącego uderzając głową o podłogę i słupek. Winę za spowodowanie wypadku ponosiła wyłącznie <span class="anon-block">E. S.</span>. Pojazd przez nią kierowany był ubezpieczony w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <em> <!-- -->Okoliczności bezsporne</em> </p> <p>W wyniku wypadku doszło u powódki do urazu aparatu więzadłowo-mięśniowego okolicy kręgosłupa szyjnego, skutkującego zespołem bólowym, ze znacznym nasileniem w okresie pierwszych 6 tygodni i ustąpieniem po 3-6 miesiącach. Poszkodowana w całym okresie leczenia po wypadku była samodzielna w zakresie samoobsługi i nie wymagała opieki osób trzecich. Obecnie leczenie jest zakończone, a rokowanie na przyszłość dobre. Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego miały w czasie wypadku charakter współistniejący, choć wypadek przyczynił się do powiększenia dyskopatii w tym obszarze, skutkując koniecznością leczenia operacyjnego w marcu 2016 r. Leczenie to pozostało bez znaczącego wpływu na ruchomość kręgosłupa szyjnego.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: opinia biegłego neurochirurga, k. 173-175</em> </p> <p>Nie stwierdza się żadnego negatywnego wpływu przedmiotowego wypadku na zmysł słuchu u powódki.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: opinia biegłego otolaryngologa, k. 144, 166</em> </p> <p>Wypadek w zakresie krótkoterminowych konsekwencji wywołał u powódki stres o wysokim nasileniu (do kilkunastu tygodni). Konstrukt osobowościowy powódki predysponuje ją do reakcji psychosomatycznych oraz agrawacji objawów i trudności zachowania dystansu do zdarzenia z maja 2015 r.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: opinia psychologiczna, k. 249-258</em> </p> <p>Powódka w trakcie wypadku doznała też zewnętrznych obrażeń ciała (na skutek upadku, w tym krwotok z nosa), które były szczególnie bolesne w pierwszych dobach po wypadku. Wówczas powódka czuła się bardzo źle, cierpiała.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód: zeznania powódki</em> </p> <p> <em> <!-- --> zeznania <span class="anon-block">A. S.</span> </em> </p> <p>Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel wypłacił dobrowolnie powódce zadośćuczynienie w kwocie 1.200 zł.</p> <p> <em> <!-- -->Okoliczność bezsporna</em> </p> <p>OCENA DOWODÓW</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. S.</span> i powódki są niewiarygodne w części dotyczącej przypisywania związku przyczynowego pomiędzy przedmiotowym wypadkiem a pogorszeniem słuchu poszkodowanej oraz rzekomym wywołaniem przez wypadek cukrzycy. Nie znajdują żadnego potwierdzenia w dokumentacji lekarskiej twierdzenia powódki o złamaniu w czasie wypadku kości nosowej (<em> <!-- -->vide</em> k. 45 – brak w wyniku badania TK zmian pourazowych struktur kostnych czaszki). W kontekście tego, że biegły neurochirurg wykluczył niesamodzielność poszkodowanej po wypadku (w sensie konieczności korzystania z opieki osób trzecich) należy stwierdzić, że pomoc zapewne świadczona przez córkę poszkodowanej w pierwszych dniach po wypadku należy rozumieć jako dobrowolną i niekonieczną. W pozostałym zakresie omawiane dowody osobowe nie budzą zastrzeżeń.</p> <p>Opinię biegłego neurochirurga należy uznać za jasną, pełną i wewnętrznie niesprzeczną. Jedynym elementem, który nie był całkowicie stanowczy jest twierdzenie dotyczące związku pomiędzy wypadkiem a operacją kręgosłupa szyjnego. Niespornym jest, że przed wypadkiem powódka miała tam zmiany degeneracyjne i biegły nie posiadając żadnych dodatkowych danych mógł tę kwestię ująć w kategoriach prawdopodobieństwa, a nie pewności.</p> <p>Opinia biegłego otolaryngologa jest zdaniem Sądu jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna. Z opinii wynika jasno, że twierdzenia poszkodowanej o rzekomym pogorszeniu słuchu po wypadku nie są oparte na prawdzie.</p> <p>Opinia biegłej psycholog jest zdaniem Sądu jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna. Należy zauważyć, że już z wcześniej omówionego materiału dowodowego wynikają wyraźne wnioski o ewidentnie przesadzonych i nieprawdziwych twierdzeniach powódki w zakresie medycznych skutków wypadku. Tak więc pewna część złego samopoczucia powódki po wypadku musi być uznana za nie mającą związku z wypadkiem, bo powódka wiązała to m.in. z osłabieniem słuchu, czego w ogóle nie stwierdzono we właściwym specjalistycznym badaniu.</p> <p>Dokumentacja medyczna została zdaniem Sądu odpowiednio wykorzystana i zweryfikowana przez biegłych powołanych w niniejszej sprawie i nie wyrazili oni żadnych zastrzeżeń co do jej wartości dowodowej.</p> <p>KWALIFIKACJA PRAWNA</p> <p>Zasada odpowiedzialności pozwanego była niesporna.</p> <p>Spór dotyczył wysokości zadośćuczynienia za krzywdę. Pozwany dobrowolnie wypłacił poszkodowanej z tego tytułu 1.200 zł. Pozwem powódka dochodziła dopłaty zadośćuczynienia w kwocie 28.800 zł (bez odsetek).</p> <p>Zdaniem Sądu odpowiednie zadośćuczynienie powinno łącznie wynosić 20.000 zł, co przy uwzględnieniu dotychczasowej wypłaty 1.200 zł pozostawia do zasądzenia w wyroku sumę 18.800 zł. Cierpienia powódki w pierwszej fazie po wypadku były bardzo dotkliwe, co wynika nie tylko z bólu kręgosłupa szyjnego, ale licznych obrażeń zewnętrznych ciała, gdyż w trakcie wypadku ciało powódki obiło się o twarde powierzchnie wnętrza autobusu, jest to więc zupełnie inna sytuacja, niż np. poszkodowany zapięty pasami bezpieczeństwa we wnętrzu samochodu osobowego. Te liczne obrażenia zewnętrzne (w tym krwotok z nosa) są bardzo bolesne, choć nie trwają długo (przewlekle) i stosunkowo szybko goją się samoistnie. Istotna część dolegliwości przypisywanych przez powódkę skutkom wypadku okazała się nieprawdziwa (co omówiono szczegółowo przy ocenie dowodów). Rzutuje to na wyeliminowanie z zakresu odpowiedzialności pozwanego nie tylko skutków somatycznych tych nieprawdziwych skutków medycznych wypadku, ale także rzekomych ograniczeń i uciążliwości w życiu codziennym związanych z tymi nieprawdziwymi ułomnościami. Związek operacji z marca 2015 r. na kręgosłupie szyjnym został uchwycony przez biegłego neurochirurga jako pozostający w związku z wypadkiem, ale nie bezpośrednio, lecz w warunkach czynnika zaostrzającego wcześniej już istniejące zmiany degeneracyjne, czego w istocie nie da się ująć żadnym wskaźnikiem arytmetycznym. Nie mniej jednak z osobowego materiału dowodowego nie wynika, aby sama ta operacja była przeżyciem dolegliwym lub związanym z jakimś istotnym okresem późniejszego unieruchomienia (<em> <!-- -->vide</em> zeznania <span class="anon-block">A. S.</span>). Natomiast przyniosła skutki pozytywne, które można odczytać jako usunięcie także wcześniej odczuwanych skutków zmian degeneracyjnych.</p> <p>Reasumując, znaczna część przedstawianych przez powódkę (i świadka) dolegliwości i cierpień poszkodowanej musiała zostać wyeliminowana ze skutków wypadku.</p> <p>W konsekwencji uznano za zasadną dopłatę zadośćuczynienia w kwocie 18.800 zł (z należnymi odsetkami), o czym orzeczono na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1)">art. 822 § 1 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436;art. 436 § 2)">art. 436 § 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a>, art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych […], <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1;art. 481 § 2)">art. 481 § 1 i § 2 k.c.</a> w <strong> <!-- -->punkcie I</strong>. sentencji. W pozostałym zakresie powództwo oddalono jako zawyżone na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> a contrario (<strong> <!-- -->punkt II</strong>. sentencji).</p> <p>KOSZTY</p> <p>O kosztach orzeczono na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> (stosunkowe rozdzielenie). Powódka wygrała proces w 65%, pozwany – w 35%.</p> <p>Koszty powódki: opłata za czynności adwokackie w stawce minimalnej (3.600 zł, § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). 65% z sumy tych kosztów to: 2.351,05 zł.</p> <p>Koszty pozwanego: opłata za czynności adwokackie w stawce minimalnej (3.600 zł, § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). 35% z sumy tych kosztów to: 1.265,95 zł.</p> <p>Różnica na korzyść powódki zawarta w <strong> <!-- -->punkcie III</strong>. sentencji to: 1.085,10 zł.</p> <p>W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100 pkt. 4)"> <strong> <!-- -->punkcie IV</strong>.</a> na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazano ściągnąć od pozwanego nieuiszczone koszty sądowe (wynagrodzenia biegłych – łącznie 2.713,67 zł) we wskaźniku przegranej pozwanego (65%), czyli 1763,88 zł.</p> <p>Pozostałymi kosztami sądowymi na mocy art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych obciążono ostatecznie Skarb Państwa (<strong> <!-- -->punkt V</strong>. sentencji), gdyż nie są one znaczne, a jednocześnie powódka była w całości zwolniona od kosztów sądowych, co oznacza, że nie ma w istocie podmiotu, od którego zgodnie z przepisami można by je ściągnąć.</p> </div>