II SA/Wa 1078/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Asesor WSA Agnieszka Miernik, Protokolant Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2007 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego K. Z. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści) oraz kwotę 52,80 zł (słownie: pięćdziesiąt dwa osiemdziesiąt) stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 146/06 oddalił skargę pani G.S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Wojewoda Mazowiecki ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) w związku z art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), art. 29 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252) utrzymał w mocy decyzję Starosty L. znak: [...] z dnia [...] października 2005 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, którą Starosta L. uchylił swoją poprzednią decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak: [...] i odmówił skarżącej prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu organ podał, że G.S. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. w dniu 31 sierpnia 2001 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od 8 września 2001 r. Z dniem 7 marca 2002 r. wyczerpała sześciomiesięczny okres pobierania zasiłku. W dniu 29 lipca 2004 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego, w związku z czym Starosta L. decyzją nr [...] w dniu [...] sierpnia 2005 r. przyznał stronie świadczenie przedemerytalne od 29 lipca 2004 r., w kwocie zaliczkowej w wysokości 120% kwoty zasiłku. W celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego w dniu 9 września 2005 r. Powiatowy Urząd Pracy w L. wniosek strony wraz z pełną dokumentacją złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Pismem z dnia 28 września 2005 r. ZUS poinformował, że G.S. w czasie rejestracji jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy, w okresie od 1 sierpnia 2002 r. do 31 stycznia 2003 r., miała ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy zarobkowej. Wobec ujawnienia tej okoliczności, Starosta L. decyzją z dnia [...] października 2005 r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r., równocześnie odmawiając G.S. prawa do świadczenia przedemerytalnego, bowiem nie spełniała ona warunków do uznania za osobę bezrobotną, a tym samym podstawowego warunku określonego w art. 37k ust. 1 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, niezbędnego do przyznania jej prawa do świadczenia przedemerytalnego. Wojewoda Mazowiecki po rozpatrzeniu jej odwołania od decyzji Starosty L. z dnia [...] października 2005 r. utrzymał w mocy tę decyzję, uznając, że decyzja Starosty L. prawa nie narusza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując skargę G. S. nie stwierdził, aby organy podejmujące zaskarżone decyzje o odmowie przyznania jej prawa do świadczenia przedemerytalnego, dopuściły się naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreślił, że podstawę materialnoprawną odmowy przyznania p. G. S. prawa do świadczenia przedemerytalnego, stanowił przepis art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.). Z treści tego przepisu wynika, że świadczenie przedemerytalne przysługuje kobiecie spełniającej warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: ─ osiągnęła wiek co najmniej 58 lat i legitymuje się okresem uprawniającym do emerytury co najmniej 20 lat lub ─ do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła 50 lat oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury co najmniej 35 lat, lub ─ do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 34 lata, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie budził wątpliwości fakt, że skarżąca w okresie od 1 sierpnia 2002 r. do 31 stycznia 2003 r., pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy, nie spełniała więc warunków do uznania za osobę bezrobotną, a tym samym podstawowego warunku określonego w powołanym art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, warunkującego przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Sąd ustalił także, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna w świetle postanowień powołanego art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, nie spełniała warunków do przyznania tego świadczenia. Z treści świadectwa pracy, jakim wtedy się legitymowała, wydanego przez prywatną firmę "K." w L., wynikało, że była tam zatrudniona w okresie od 5 lutego 2000 r. do 21 sierpnia 2001 r. i umowa o pracę została z nią rozwiązana na podstawie art. 30 § 1 ust. 4 Kodeksu pracy, tzn. umowa została rozwiązana z upływem czasu, na który była zawarta. W tej dacie – 31 sierpnia 2001 r. niespełniona została jedna z przesłanek warunkujących przyznanie skarżącej świadczenia przedemerytalnego, a mianowicie stosunek pracy nie został z nią rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. O zmianę zapisu w świadectwie pracy w zakresie przyczyn rozwiązania umowy o pracę z firmą "K." skarżąca wystąpiła z pozwem do Sądu Okręgowego w W. – Wydział Pracy dopiero 30 lipca 2004 r. i w wyniku zawartej z tym pracodawcą ugody sądowej otrzymała nowe świadectwo pracy z datą 20 lipca 2005 r., z którego treści wynikało, że umowę o pracę z firmą "K." rozwiązała na podstawie art. 30 § 1 ust. 1 Kodeksu pracy w związku z art. 10 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 20 z późn. zm.). Z treści tych przepisów wynika, że umowę o pracę z firmą "K." skarżąca rozwiązała na mocy porozumienia stron, z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Powyższy wyrok stał się przedmiotem skargi kasacyjnej pani G.S. złożonej w dniu 31 maja 2006 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca wskazała, iż Sąd w toku postępowania błędnie zinterpretował przepisy art. 7 i 8 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 943/06 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że za trafny należy uznać pogląd skarżącej, że organy administracji nie wyjaśniły w toku postępowania całego stanu faktycznego, czym naruszono art. 7 Kpa. Z akt administracyjnych sprawy, jak i z uzasadnienia decyzji wydanych w obu instancjach nie wynika bowiem, której z przesłanek art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie spełniła skarżąca. Organy uznały tu, że skoro skarżąca miała ustalone prawo do renty w okresie od 1 sierpnia 2002 r. do 31 stycznia 2003 r., to nie spełnia warunków do uznania jej za osobę bezrobotną. W żaden sposób ten fakt nie został powiązany z jakimkolwiek przepisem prawa, a w toku postępowania nie odniesiono się również do daty rozwiązania ze stroną stosunku pracy przez pracodawcę. W ten sposób działania organów administracji, niedostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji, naruszały zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, iż zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie NSA stwierdził, że z akt administracyjnych sprawy, jak i z uzasadnienia decyzji wydanych w obu instancjach nie wynika, bowiem, której z przesłanek art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie spełniła skarżąca. Organy uznały tu, że skoro skarżąca miała ustalone prawo do renty w okresie od 1 sierpnia 2002 r. do 31 stycznia 2003 r., to nie spełnia warunków do uznania jej za osobę bezrobotną. W żaden sposób ten fakt nie został powiązany z jakimkolwiek przepisem prawa, a w toku postępowania nie odniesiono się również do czasu rozwiązania przez zakład pracy stosunku pracy ze skarżącą. W rozpatrywanej sprawie organy administracji powinny zatem zanalizować stan faktyczny sprawy tak, aby powiązać przesłanki art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ze stanem sprawy. Szczególnie należy powiązać treść ww. przepisu z faktem, że strona miała ustalone prawo do renty. Nadto organy administracji winny ocenić kwestię daty rozwiązania przez zakład pracy stosunku pracy ze skarżącą. Brak tej analizy, wynikający z treści wydanych w sprawie decyzji, narusza wyrażoną w art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadę przekonywania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.