II W 670/20

<p>Sygn. akt II W 670/20</p> <div> <h2>UZASADNIENIE WYROKU</h2> <p> <strong> <!-- -->z dnia 21 października 2020 r.</strong> </p> <p>Sąd, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego podczas rozprawy głównej, ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p>Obwiniony <span class="anon-block">T. D.</span> był właścicielem posesji położonej w <span class="anon-block">K.</span>, przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. W dniu 4 lutego 2020 r. spalał w kominku budynku mieszkalnego bliżej nieustalone odpady. Dym z kominka dostrzegł strażnik gminny <span class="anon-block">M. M.</span>, podjął interwencję wspólnie z <span class="anon-block">Ł. B.</span> w związku ze stwierdzonym termicznym przekształcaniem odpadów. Strażnicy gminni weszli na teren posesji obwinionego, <span class="anon-block">M. M.</span> zapukał do drzwi, po chwili drzwi otworzył obwiniony i podszedł do strażników gminnych. Strażnicy gminni przedstawili się i podali powód interwencji, poprosili obwinionego o kontrolę spalanych rzeczy i okazanie dowodu tożsamości. Obwiniony odmówił strażnikom gminnym wejścia do domu i odmówił również wylegitymowania się.</p> <p> <em> <!-- -->Dowód:</em> </p> <p> <em> <!-- -->- zeznania <span class="anon-block">M. M.</span> (k.4,35v-36),</em> </p> <p> <em> <!-- -->- notatka urzędowe (k.6),</em> </p> <p> <em> <!-- -->- dokumentacja fotograficzna (k.7).</em> </p> <p>Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, gdyż są nielogiczne oraz pozostają w sprzeczności z zeznaniami <span class="anon-block">M. M.</span> (k.4,35v-36) i dokumentacją fotograficzną (k.7). Twierdzenia obwinionego o rzekomej chorobie, gorączce i nieświadomości, że do jego domu przyszli strażnicy gminni są nielogiczne, obwiniony nie przedstawił żadnego dowodu, że w dniu zdarzenia był chory, gorączkował i nie rozpoznał, że wizytujący go byli funkcjonariuszami publicznymi. Interwencja <span class="anon-block"> (...)</span> miała miejsce około godziny 9-ej, strażnicy gminni byli umundurowani, zatem obwiniony wiedział z kim miał do czynienia, a odmienne twierdzenia wynikają jedynie z przyjętej przez niego linii obrony.</p> <p>Na wiarę zasługują zeznania <span class="anon-block">M. M.</span>, gdyż są logiczne i rzeczowe oraz znajdują potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej (k.7). należy zwrócić uwagę, że świadek jest funkcjonariuszem publicznym, nie znał osobiście obwinionego i nie miał z nim żadnych konfliktów, nie miał zatem żadnych powodów, by przedstawiać nieprawdziwie okoliczności zdarzenia.</p> <p>Sporządzone w toku postępowania dokumenty w postaci dokumentów wymienionych na k. 36 zostały sporządzone przez powołane do tego osoby, były sporządzone bezstronnie i obiektywnie, nie były kwestionowane przez strony, stąd stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego.</p> <p>Ustalony stan faktyczny stanowi spójną, logicznie uzasadnioną całość. Poszczególne wiarygodne dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają. Na podstawie tego stanu faktycznego wina i okoliczności popełnienia czynu przypisanego obwinionemu nie mogą budzić wątpliwości.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Obwiniony był właścicielem działki mieszkalnej w <span class="anon-block">K.</span>, zgromadził bliżej nieustalone odpady i podpalił je w kominku, zamierzając spalić. Należy zwrócić, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 6 rzeczy te stanowiły odpady, gdyż były przedmiotami, których posiadacz zamierzał pozbyć się.</p> <p>Opisane zachowanie obwinionego wyczerpuje zatem znamiona wykroczenia z art. 191 Ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, gdyż polegało na tym, że przekształcał termicznie odpady poza spalarnią lub współspalarnią odpadów.</p> <p>Ponadto obwiniony na wezwanie uprawnionego funkcjonariusza publicznego nie okazał dokumentu tożsamości, ukrywając w ten sposób swą tożsamość, w celu uniknięcia odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie porządku prawnego. Zachowanie to powinno być zakwalifikowane jako wykroczenie z art. 65 § 2 k.w., a czyn przypisany obwinionemu stanowi wykroczenie z art. 191 Ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w zb. z art. 65 § 2 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w.</p> <p>Obwiniony ma 68 lat, jest rozwodnikiem, nie ma nikogo na utrzymaniu, utrzymuje się z renty w kwocie 357 złotych miesięcznie (oświadczenie z k. 35), nie był karany (k. 27).</p> <p>Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego obwinionemu był znaczny, ze względu na umyślne działanie, wyrządzoną szkodę środowisku naturalnemu oraz lekceważenie osób pełniących czynności służbowe.</p> <p>Biorąc pod uwagę powyżej wymienione przesłanki wymiaru kary Sąd uznał, że karą adekwatną, sprawiedliwą oraz zdolną powtrzymać obwinionego od ponawiania podobnych czynów powinna być kara 200 złotych grzywny.</p> <p>Obwiniony ma niewielkie dochody (oświadczenie z k.35), nie będzie mógł zatem zwrócić poniesionych na rozpoznanie sprawy kosztów, stąd Sąd przejął je na rzecz Skarbu Państwa.</p> </div>