II SAB/Wa 364/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Szefa Kancelarii Senatu RP w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE Pan W. S. (dalej: wnioskodawca, skarżący) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność Szefa Kancelarii Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Szef Kancelarii Senatu, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucanej bezczynności towarzyszył następujący stan sprawy. Wnioskodawca pismem z [...] lipca 2019 r. powołując się na art. 2 ust.1 i art. 10 ust.1 ustawy z dnia 6 wrzesnia 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429; zwanej dalej: "u.d.i.p.") wystąpił do Szefa Kancelarii Senatu o udostępnienie informacji w następującym zakresie, a mianowicie: "1. Udostępnienie wszelkich żądanych informacji, w przedmiocie; pisemnych i ustnych, zapytań, o kandydacie W. S., PESEL [...], na ławnika Sądu Najwyższego, przez Komisję Praw Człowieka, Praworządności i Petycji, Senatu Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Udostępnienie wszelkich otrzymanych informacji, w przedmiocie; pisemnych i ustnych, informacji, o kandydacie W. S., PESEL [...], na ławnika Sądu Najwyższego, przez Komisję Praw Człowieka, Praworządności i Petycji, Senatu Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Powody, oraz kryteria, wyrażenia negatywnej opinii, o kandydacie W. S., PESEL [...], na ławnika Sądu Najwyższego, przez Komisję Praw Człowieka, Praworządności i Petycji, Senatu Rzeczypospolitej Polskiej – co w konsekwencji, doprowadziło, do odrzucenia kandydatury W. S., na ławnika Sądu Najwyższego, przez Senat Rzeczypospolitej Polskiej." Jednocześnie wniósł o udostępnienie powyższych informacji w następujący sposób: - udostępnienie dokumentów do przeglądania (i ewentualnie kopiowania) w urzędzie, w uzgodnionym terminie, - przesłanie informacji pocztą elektroniczną na adres podany we wniosku, - przesłanie informacji w formie wydruku pocztą na podany adres, - przesłanie informacji pocztą na podany powyżej adres w formie zapisu na dysku CDQ dysku DVD. Szef Kancelarii Senatu w piśmie z [...] sierpnia 2019 r. poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący przekazania informacji i opinii zebranych przez Kancelarię Senatu o kandydacie na ławnika Sądu Najwyższego Panu W. S. oraz przedstawienia uzasadnienia do opinii wyrażonej o kandydacie, został przekazany do Działu Petycji i Korespondencji Biura Analiz, Dokumentacji i Korespondencji celem udzielenia odpowiedzi. Organ wyjaśnił, że żądanie zawarte we wniosku nie mieści się w przedmiotowym zakresie prawa do informacji publicznej i nie może być rozpatrywane w trybie przewidzianym dla wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt I OSK1359/18, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie, bowiem art. 1 cytowanej ustawy wskazuje, że informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Zatem sprawami publicznymi nie będą konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu, zaś z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny. Jednocześnie wskazano, że z uwagi na charakter sprawy, Komisja Praw Człowieka, Praworządności i Petycji nie występowała pisemnie i ustnie do innych organów z zapytaniem dotyczącym osoby wnioskodawcy. Jak wskazał organ, Marszałek Senatu w dniu [...] marca 2019 r., na podstawie art. 62 § 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o Sądzie Najwyższym, zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o udzielenie informacji o kandydatach na ławników Sądu Najwyższego pierwszej kadencji. Odpowiedź Komendanta Głównego Policji z [...] kwietnia 2019 r. została skierowana przez Marszałka Senatu do Komisji Praw Człowieka, Praworządności i Petycji. Pismo zawierało posiadane przez Policję informacje o kandydatach inne, niż wskazane w zaświadczeniu z Krajowego Rejestru Karnego. Szef Kancelarii Senatu poinformował, że Kancelaria Senatu nie posiada dokumentów wnioskodawcy zebranych w toku postępowania związanego z wyborem ławników Sądu Najwyższego, w tym informacji Komendanta Głównego Policji, gdyż [...] maja 2019 r. wnioskodawca odebrał je osobiście. Ponadto organ podał, że [...] kwietnia 2019 r. na 303. posiedzeniu Komisji Praw Człowieka, Praworządności i Petycji senatorowie wysłuchali kandydatów na ławników Sądu Najwyższego pierwszej kadencji i wyrazili opinię zgodnie ze swoją wolą, wiedzą i osądem. Retransmisja oraz zapis stenograficzny 303. posiedzenia Komisji dostępne są na senackiej stronie internetowej, pod adresem: https://www.senat.gov.pl/prace/komisje-senackie/posiedzenia,i.c;7,4,komisia-praw czlowieka-praworzadnosci-i-petycji.html (www.senat.gov.pl > Prace > Komisje senackie > Komisja Praw Człowieka, Praworządności i Petycji > 303). Wnioskodawca skierował do Kancelarii Senatu wezwanie z [...] kwietnia 2020 r. drogą elektroniczną, w którym "w reakcji, na Postanowienie, z dn. 11 luty 2020 r., WSA w Warszawie, o sygn. akt II SA/Wa 2314/19, oraz w związku, z dotychczasowym (...) nieudostępnianiem informacji publicznej, wskazanej we wniosku, z dn. [...] lipca 2019 r. (...) o udostępnienie informacji publicznej (...) występuje, zgodnie z sugestią WSA w Warszawie, zmaterializowaną w Postanowieniu, z żądaniem wydania decyzji administracyjnej (...)." W dniu [...] maja 2020 r. Biuro Analiz, Dokumentacji i Korespondencji Kancelarii Senatu, drogą elektroniczną, przesłało odpowiedź na wezwanie wnioskodawcy z [...] kwietnia 2020 r. W odpowiedzi tej poinformowano wnioskodawcę, że "nie ma podstaw do wydania decyzji, gdyż procedura wyboru ławników Sądu Najwyższego nie przewiduje możliwości wznowienia postępowania (...) Kancelaria Senatu nie posiada dokumentów zebranych w toku postępowania związanego z wyborem ławników Sądu Najwyższego, gdyż [...] maja 2019 r. zostały one odebrane osobiście przez skarżącego.". W skardze na bezczynność Szefa Kancelarii Senatu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Szefa Kancelarii Senatu do wydania, w określonym terminie, decyzji administracyjnej w sprawie z wniosku z [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; pkt 3 – powodów i kryteriów, wyrażenia negatywnej opinii o kandydacie W. S. na ławnika Sądu Najwyższego, przez Komisję Praw Człowieka, Praworządności i Petycji, Senatu Rzeczypospolitej Polskiej – co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia jego kandydatury na ławnika Sądu Najwyższego przez Senat Rzeczypospolitej Polskiej; 2. stwierdzenie, że Szef Kancelarii Senatu dopuścił się bezczynności, z rażącym naruszeniem prawa, poprzez odmowę wydania decyzji administracyjnej w sprawie z wniosku z [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; pkt 3 – powodów i kryteriów, wyrażenia negatywnej opinii o kandydacie W. S. na ławnika Sądu Najwyższego, przez Komisję Praw Człowieka, Praworządności i Petycji, Senatu Rzeczypospolitej Polskiej – co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia jego kandydatury na ławnika Sądu Najwyższego przez Senat Rzeczypospolitej Polskiej; 3. orzeczenie o przyznaniu od Szefa Kancelarii Senatu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, w maksymalnej wysokości. Zdaniem skarżącego ocena działań ww. Komisji odnosi się do następstw związanych z rozstrzyganiem m.in. przez ławników Sądu Najwyższego spraw związanych z daleko idącym, często bardzo dotkliwym pokrzywdzeniem ogromnej ilości obywateli RP oraz o szeroko rozumianej odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych a zatem stanowi o ważnym interesie społecznym. Skarżący wskazał, że poddał się procedurze naboru na ławnika Sądu Najwyższego, jawnej procedurze, którą to jawność nie należy traktować wybiórczo/selektywnie, tym bardziej, że cała procedura stanowi ciąg, wzajemnie i logicznie powiązanych, określonych ustawą, czynności, efektem której była opinia Komisji. Jak podał skarżący, uzyskał stosowne poparcie do kandydowania od ponad stu sześćdziesięciu obywateli, mających czynne prawo wyborcze i będąc pytanym, przez poszczególne osoby, jaki jest efekt lub o powody, negatywnej opinii Komisji, skarżący nie potrafi odpowiedzieć na to pytanie, co stanowi, jego zdaniem, że jeden z kluczowych organów konstytucyjnych RP nie potrafi w kilku zdaniach (albo chociażby od myślnika) wskazać krótko, o powodach swojej decyzji. Zdaniem skarżącego wydanie informacji publicznej, z wniosku z [...] lipca 2019 r., jest informacją prostą, nieprzetworzoną i nie wymaga dużego nakładu pracy, albowiem spisanie kilku zdań "zajęłoby co najwyżej kilkanaście minut." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na skarge podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego z [...] lipca 2019 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno-technicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Oczywistym jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie u.d.i.p. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.), zwana dalej u.d.i.p., o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest możliwość stosowania rygorów ustawy o dostępie do informacji publicznej w sytuacji, gdy żądanie udostępnienia takiej informacji składa wnioskodawca we własnej sprawie. Nie budzi bowiem wątpliwości, że wniosek o 1. Udostępnienie wszelkich żądanych informacji, w przedmiocie; pisemnych i ustnych, zapytań, o kandydacie W. S., PESEL [...], na ławnika Sądu Najwyższego, przez Komisję Praw Człowieka, Praworządności i Petycji, Senatu Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Udostępnienie wszelkich otrzymanych informacji, w przedmiocie; pisemnych i ustnych, informacji, o kandydacie W. S., PESEL [...], na ławnika Sądu Najwyższego, przez Komisję Praw Człowieka, Praworządności i Petycji, Senatu Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Powody, oraz kryteria, wyrażenia negatywnej opinii, o kandydacie W. S., PESEL [...], na ławnika Sądu Najwyższego, przez Komisję Praw Człowieka, Praworządności i Petycji, Senatu Rzeczypospolitej Polskiej – co w konsekwencji, doprowadziło, do odrzucenia kandydatury W. S., na ławnika Sądu Najwyższego, przez Senat Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący złożył zdaniem Sadu wniosek w swojej sprawie, we własnym interesie ,co również wskazał organ ,gdyż skarżący uczestniczył jako strona (kandydat na ławnika) w procedurze wyboru ławników Sądu Najwyższego. W ocenie Sądu, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie są zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podobnie nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 30 października 2012 r., I OSK 1696/12, z dnia 9 października 2010 r., I OSK 173/09, z dnia 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt: I OSK 1359/18, LEX nr 2554828). Sąd w całości podziela wyżej przytoczone, ugruntowane stanowisko. Wniosek skarżącego, jako niedotyczący informacji publicznej, nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego, wniesioną skargę, zgodnie z art. 151 p.p.s.a. należało oddalić