III Ca 1465/19

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III Ca 1465/19</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 7 lutego 2020 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w sprawie o sygn. akt I C 761/17 z powództwa <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Ł.</span> przeciwko <span class="anon-block">T. S. (1)</span> i <span class="anon-block">T. S. (2)</span>, o zapłatę:</p> <p>1.  uchylił nakaz zapłaty wydany w postępowaniu nakazowym przez Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w sprawie o sygnaturze I Nc 141/17 w dniu 16 marca 2017 r. i oddala powództwo;</p> <p>2.  nakazał pobrać od powoda <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Ł.</span> na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi kwotę 819 zł tytułem nieuiszczonych kosztów postępowania.</p> <p>Powyższe rozstrzygnięcie Sąd I instancji oparł na następujących ustaleniach faktycznych.</p> <p>W dniu 11 września 2012 roku <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> zawarł z pozwanym <span class="anon-block">T. S. (1)</span>, prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">umowę leasingu operacyjnego nr (...)</span>, której przedmiotem był osprzęt do węzła betoniarskiego. Jej zabezpieczenia stanowiły dwa weksle własne in blanco wraz z deklaracją wekslową poręczone przez <span class="anon-block">T. S. (2)</span>.</p> <p>Integralną część umowy stanowiły również Ogólne Warunku Umowy Leasingu (OWUL), których treść została pozwanemu przedstawiona przed zawarciem umowy i z którymi pozwany się zapoznał.</p> <p>Powód mógł rozwiązać umowę leasingu ze skutkiem natychmiastowym <br/>w przypadku, gdy pomimo upomnienia na piśmie i wyznaczenia dodatkowego terminu, powód zalega z jakąkolwiek płatnością wynikającą z umowy leasingu (§7 pkt 7.1.). W tym przypadku pozwany zobowiązany był w dniu rozwiązania umowy do zwrotu przedmiotu leasingu (§7 pkt. 8). W tym przypadku, poza obowiązkiem zapłaty przez pozwanego wszystkich opłat leasingowych wymagalnych do dnia rozwiązania umowy leasingu, powód mógł żądać od pozwanego zapłacenia odszkodowania w wysokości sumy wszystkich przewidzianych w umowie leasingu, a niewymagalnych do dnia jej rozwiązania opłat leasingowych (okresowych opłat leasingowych, opłaty końcowej), pomniejszonych o korzyści powoda wynikające m.in. z uzyskania ceny netto (bez podatku VAT) ze sprzedaży przedmiotu leasingu pomniejszonej o koszty sprzedaży oraz koszty związane z posiadaniem, zapobieżeniem utracie lub pogorszeniu stanu przedmiotu leasingu, poniesione przez powoda od dnia rozwiązania umowy leasingu do dnia sprzedaży przedmiotu leasingu (§7 pkt 9 w zw. z §5 ust. 2 i §10 OWUL).</p> <p>W razie przedterminowego rozwiązania umowy pozwany zobowiązany był bezzwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni od upływu tego terminu, zwrócić powodowi przedmiot leasingu na własny koszt i ryzyko, do siedziby finansującego lub w miejsce przez niego wskazane odrębnym pismem, w stanie nie gorszym niż będącym następstwem normalnego zużycia. Do czasu odbioru przedmiotu leasingu od Finansującego korzystający nie może czerpać z niego pożytków, a nadto ma obowiązek bezpłatnego przechowywania i konserwacji, jeśli Finansujący nie przedstawi innych dyspozycji w tym zakresie. W razie odmowy lub opóźnienia zwrotu przedmiotu leasingu przez korzystającego, Finansującemu przysługuje kara umowna liczona za każdy dzień, w wysokości 1/10 średniej miesięcznej okresowej opłaty leasingowej z ostatnich 12 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym powstał obowiązek zwrotu, a w przypadku umów rozwiązanych wcześniej niż po upływie 12 miesięcy – z okresu trwania umowy leasingu. Przystający zobowiązany jest również do zwrotu kosztów ubezpieczenia i innych kosztów związanych z posiadaniem przedmiotu leasingu poniesionych przez Finansującego w tym okresie (§ 7 ust.15 i 16 OWUL).</p> <p>Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 28 marca 2013 r. <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> zmienił firmę na <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> </p> <p>Pismem z dnia 15 kwietnia 2015 r., zatytułowanym „ostateczne wezwanie do zapłaty”, powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 1.568,90 zł tytułem należności wynikającej z zawartej umowy leasingu. W oświadczeniu z dnia 30 kwietnia 2015 r. powód rozwiązał w trybie natychmiastowym bez okresu wypowiedzenia łączącą strony umowę leasingu, jednocześnie wzywając do uiszczenia kwoty 4.219,63 zł tytułem zaległych opłat leasingowych.</p> <p>Na dzień 18 sierpnia 2015 r. kwota zaległości wynosiła 140.832,92 zł, z czego 120.153,80 zł stanowiła należność na przyszłe raty, a 20.679,12 zł pozostałe należności i zobowiązania.</p> <p>Pismem doręczonym pozwanemu w dniu 20 sierpnia 2015 r. powód wezwał go do zapłaty odszkodowania należnego z tytułu przedterminowego rozwiązania umowy w kwocie 120.153,80 zł oraz zaległych opłat leasingowych i kary umownej w kwocie 20.679,12 zł.</p> <p>W dniu 8 października 2015 r. <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> sprzedał przedmiotowy osprzęt do węzła betoniarskiego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">Ł.</span>, która następnie sprzedała osprzęt <span class="anon-block">W. W.</span>.</p> <p>W okresie od rozwiązania umowy do rozpoczęcia transportu osprzętu na teren należący do nabywcy węzeł betoniarski nadal znajdował się na działce należącej do pozwanego. Powód poszukiwał nowego kupca w okolicach <span class="anon-block">L.</span>, strony ustaliły więc, że do sfinalizowania transakcji osprzęt pozostanie u pozwanego. Zdecydowano, że nie było potrzeby odbierania osprzętu przez powoda, gdyż jego transport z posesji pozwanego na działkę nowego nabywcy będzie łatwiejszy. Tak było korzystniej także dla powoda. Takie rozwiązanie okazało się słuszne, gdyż <span class="anon-block">W. W.</span> mieszkał niedaleko pozwanego.</p> <p>W dniu 16 października 2015 r. zakończono relokację węzła betoniarskiego od pozwanego na działkę należącą do nowego nabywcy węzła. <span class="anon-block">R.</span> została przeprowadzona w sposób poprawny. Pozwany nie robił problemów przy odbiorze sprzętu. Był zadowolony z przebiegu sprawy, jako że pozwoliło mu to zaoszczędzić kwotę, jaką musiałby wydatkować na transport sprzętu do siedziby powoda.</p> <p>Notą obciążeniową z dnia 26 listopada 2015 r. powód ponownie rozliczył odszkodowanie po sprzedaży przedmiotu leasingu. Należna suma została zmniejszona do kwoty 21.816,81 zł.</p> <p>Blankiet wekslowy został sporządzony w dniu 11 września 2012 r. i podpisany przez <span class="anon-block">T. S. (1)</span>. Poręczyła za niego <span class="anon-block">T. S. (2)</span>. Została do niego dołączona podpisana przez pozwanych deklaracja wekslowa, uprawniająca powoda do wypełnienia weksla w każdym czasie na sumę odpowiadającą zadłużeniu wynikającemu z przedmiotowej umowy leasingu.</p> <p>Pismem z dnia 29 marca 2016 r. powód poinformował pozwanego o wypełnieniu weksla na kwotę 21.816,81 zł i wezwał go do zapłaty kwot: 20.679,12 zł tytułem kary umownej za pozostawanie przedmiotu leasingu w posiadaniu korzystającego po rozwiązaniu umowy oraz 1.137,69 zł tytułem opłat leasingowych.</p> <p>Pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. powód wezwał <span class="anon-block">T. S. (2)</span> do zapłaty żądanej kwoty. Wystosował także propozycję ugodową, zgodnie z którą pozwana zapłaci całość kwoty, a powód nie skieruje sprawy na drogę sądową.</p> <p>Sąd I instancji oceniając stan faktyczny, wskazał, że jego ustalenia dokonał na podstawie całokształtu materiału dowodowego złożonego do akt sprawy. Sąd nie kwestionował wiarygodności i prawdziwości złożonych przez strony dokumentów. W przedmiocie porozumienia zawartego między stronami, co do kontynuowania składowania osprzętu betoniarskiego na posesji pozwanego po rozwiązaniu umowy Sąd Rejonowy oparł się w szczególności na zeznaniach świadków, którzy jako najbardziej obiektywni i bezstronni obserwatorzy zdarzenia wskazali, jaki był rzeczywisty przebieg przedmiotowego sporu. Sąd uznał zeznania świadków za cenne i wiarygodne źródło dowodowe.</p> <p>W związku z powyższym Sąd Rejonowy uznał, że powództwo jest bezzasadne.</p> <p>Sąd I instancji na wstępie nadmienił, że po wniesieniu zarzutów od nakazu zapłaty, wydanego na podstawie weksla własnego in blanco, spór z płaszczyzny stosunku <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a> przenosi się na ogólną płaszczyznę stosunku prawa cywilnego. Strony mogą zatem powoływać się na podstawy faktyczne i prawne wynikające z łączącego je stosunku prawnego, który jest źródłem dochodzonego przez powoda roszczenia cywilnoprawnego, nawet jeżeli okaże się, że roszczenie wekslowe nie istnieje (vide: wyrok SN z dnia 14 marca 1997 r., I CKN 48/97, OSNC 1997/9/124).</p> <p>W przedmiotowej sprawie Sąd może zatem badać zasadność dochodzonej przez powódkę należności w kwocie 21 816,81 zł poprzez analizę łączącej strony umowy leasingu, a także treści deklaracji wekslowej.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 10)">art. 10 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. – prawo wekslowe</a> (Dz.U. Nr 37, poz. 282 ze zm.), jeżeli weksel, niezupełny w chwili wystawienia, uzupełniony został niezgodnie z zawartym porozumieniem, nie można wobec posiadacza zasłaniać się zarzutem, że nie zastosowano się do tego porozumienia, chyba że posiadacz nabył weksel w złej wierze albo przy nabyciu dopuścił się rażącego niedbalstwa. Przepis ten – na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 103)">art. 103 prawa wekslowego</a> – znajduje zastosowanie do weksla własnego.</p> <p>Przywołany przepis ogranicza zarzuty zobowiązanego z weksla, jakie ten może podnieść w stosunku do posiadacza, który nabył weksel, a więc nie w stosunku do remitenta (pierwszego posiadacza weksla). Oznacza to, że gdy posiadaczem dochodzącym roszczeń z weksla jest remitent, a więc pierwszy posiadacz weksla, którego z pozwanym łączy umowa, tj. choćby ustna deklaracja wekslowa, wystawca może powoływać się bez żadnych ograniczeń na wszelkie zarzuty <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>, w tym subiektywne, szczególnie na zarzuty wynikające ze stosunku podstawowego (vide: teza z uzasadnienia wyroku SN z dnia 9 lutego 2005 r., II CK 426/04, Lex nr: 147229). Co więcej – zobowiązanie wekslowe osoby, która weksel wręczyła, nie powstaje w razie wypełnienia weksla niezupełnego w chwili wystawienia przez jego odbiorcę niezgodnie z otrzymanym upoważnieniem (vide: teza z uzasadnienia wyroku SN z dnia 17 czerwca 1999 r., I CKN 51/98, OSNC 2000, z. 2, poz. 27).</p> <p>Zgodnie z powszechnie aprobowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego na stronie pozwanej – dłużniku wekslowym ciąży obowiązek udowodnienia, że weksel został wypełniony niezgodnie z zawartym porozumieniem (vide: teza z uzasadnienia orzeczenia SN z dnia 24 października 1962 r., II CR 976/61, OSNC 1964, z. 2, poz. 27). Przy czym dłużnik wekslowy może dowodzić wszelkimi środkami dowodowymi, jaka była w istocie treść porozumienia stron oraz że weksel został uzupełniony niezgodnie z zawartym porozumieniem (vide: teza z uzasadnienia wyroku SN z dnia 28 października 1963 r., II CR 249/63, OSNC 1964, z. 10, poz. 208).</p> <p>Sąd Rejonowy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie powodowa spółka dochodziła od pozwanych roszczenia na podstawie wystawionego przez nią weksla. Powód domagał się zasądzenia kwoty 21.816,81 zł, w tym 20.679,12 zł tytułem kary umownej za pozostawanie przedmiotu leasingu w posiadaniu korzystającego po rozwiązaniu umowy oraz 1.137,69 zł tytułem opłat leasingowych.</p> <p>Przedmiotowa umowa leasingu została rozwiązana przedterminowo ze skutkiem natychmiastowym wobec faktu, że korzystający, pomimo wystosowania do niego upomnienia na piśmie i wyznaczenia dodatkowego terminu, zalegał z płatnościami wynikającymi z tej umowy, które to uprawnienie przysługiwało finansującemu na podstawie § 7 OWUL. W przypadku rozwiązania umowy w ww. trybie, według stanowienia § 7 ust. 15 OWUL, korzystający był zobowiązany niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni od upływu tego terminu, zwrócić przedmiot leasingu na własny koszt i ryzyko do siedziby finansującego lub inne wyznaczone przez niego miejsce, w stanie nie gorszym niż będącym następstwem normalnego zużycia, przy czym do czasu odbioru przedmiotu leasingu przez finansującego, korzystający miał obowiązek jego bezpłatnego przechowywania i konserwacji, jeśli finansujący nie przedstawi innych dyspozycji w tym zakresie.</p> <p>Pozwany, który zgodnie z umową był związany powyższymi regulacjami, twierdził i udowodnił w niniejszym postępowaniu, iż miedzy stronami doszło do porozumienia w zakresie przechowywania przedmiotu umowy leasingu w dotychczasowym miejscu, tj. miejscu zamieszkania pozwanego. Wszyscy przesłuchani w sprawie świadkowie zgodnie podawali, iż powyższa okoliczność została ustalona z przedstawiciele powódki, na podstawie między innymi wymiany pism i maili, a pozwany nie czynił żadnych przeszkód w odbiorze węzła.</p> <p>Nie ulega przy tym wątpliwości, że propozycja pozwanego, wystosowana do powódki po otrzymaniu oświadczenia o rozwiązaniu umowy, a dotycząca możliwości pozostawienia przedmiotów leasingu w dotychczasowych miejscach (w których pozostawały do dyspozycji korzystającego w czasie trwania umowy leasingu), została zaakceptowana przez powódkę. Oświadczenie woli powódki, co do miejsca zwrotu przedmiotu leasingu zawarte w dokumencie zawierającym oświadczenie o rozwiązaniu umowy leasingu zostało zmienione oświadczeniem pracownika powódki odpowiedzialnego za realizację tej konkretnej umowy. W dobie powszechnego korzystania z Internetu, jako przekaźnika nie tylko informacji, ale i decyzji dla uznania za wiążący nowego sposobu odebrania przedmiotu leasingu wystarczające było to, że decyzje taką podjęła osoba wyznaczona przez powoda do kontaktów z pozwanym (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 27 grudnia 2013 r., I ACa 808/13).</p> <p>Jednocześnie Sądowi z urzędu znana jest okoliczność z innych spraw z udziałem powoda, w podobnych stanach faktycznych, dotycząca zlecania przez <span class="anon-block"> spółkę (...)</span> odbioru przedmiotu umowy leasingu firmom windykacyjnym, w przypadku odmowy wykonania powyższego obowiązku przez korzystającego po rozwiązaniu umowy. W niniejszej sprawie powódka nie podjęła żadnych kroków celem odzyskani przedmiotu umowy, by po upływie czasu podczas którego powódka poszukiwała nabywcy węzła betoniarskiego, bez żadnych przeszkód odebrać te przedmioty i przekazać nabywcy.</p> <p>W tym stanie rzeczy, Sąd Rejonowy uznał, że w związku z pozostawieniem u pozwanego przedmiotu leasingu w wyniku porozumienia stron powódce nie przysługiwało prawo naliczenia kary umownej z tytułu bezumownego korzystania z przedmiotu leasingu.</p> <p>Również w zakresie kwoty 1.137,69 zł tytułem opłat leasingowych powództwo było niezasadne. Pozwani w zarzutach od nakazu zapłaty zakwestionowali roszczenie powódki co do zasady i wysokości, podnosząc, iż w znacznej części spłacili zobowiązanie wobec powódki.</p> <p>Sąd I instancji wskazał przy tym, że roszczenie w zakresie kary umownej z tytułu pozostawania przedmiotu leasingu w posiadaniu korzystającego jest całkowicie bezzasadne i w taki sam sposób należy ocenić roszczeni z tytułu opłaty leasingowej. Powód nie przedstawił bowiem żadnych dowodów, które uzasadniałby jego roszczenia w tym zakresie, nadto Sąd Rejonowy podkreślił, że nieznany jest sposób wyliczenia powyższej kwoty, gdyż jej wysokość nie wynika z żadnych dokumentów przedłożonych w toku sprawy.</p> <p>Wobec powyższego, w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 496)">art. 496 k.p.c.</a>, Sąd I instancji uchylił zaskarżony nakaz zapłaty i oddalił powództwo.</p> <p>Apelację od powyższego rozstrzygnięcia złożył wnioskodawca, zaskarżając wyrok w całości. Skarżący zarzucił wydanemu orzeczeniu:</p> <p>1.  naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:</p> <p>a.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez brak wszechstronnej oceny i analizy dowodów, a co za tym idzie przekroczenie swobodnej oceny dowodów:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>polegającej na wyprowadzeniu z zeznań świadków <span class="anon-block">T. K.</span>, <span class="anon-block">W. W.</span> oraz <span class="anon-block">D. S.</span> wniosków z nich niewynikających, sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania, polegających na uznaniu, iż z zeznań świadków wynika, że pozwany zawarł porozumienie z powodem, które zwalniało go z obowiązku zwrotu przedmiotu leasingu powodowi w ustalonym w umowie leasingu oraz oświadczeniu o rozwiązaniu umowy leasingu w terminie, podczas gdy z zeznań świadków nie wynika, aby świadkowie mieli wiedzę na temat ustaleń pomiędzy pozwanym, a powodem, co do wyłączenia obowiązku zwrotu przedmiotu leasingu, co więcej świadkowie wskazują jedynie, że kojarzą, że ustalenia miały być robione pomiędzy powodem, a pozwanym, nie wskazując żadnych konkretnych ustaleń dokonanych pomiędzy stronami oraz, że oświadczenie woli powoda o obowiązku zwrotu przedmiotu leasingu przez pozwanego zostało zmienione oświadczeniem pracownika, wysłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, który miał wyrazić zgodę na pozostawienie przedmiotu leasingu u pozwanego, podczas gdy z zeznań świadków nie wynika, że rozmowy pozwanego były prowadzone z upoważnionym do tego przedstawicielem powoda, co więcej świadkowie nie byli w stanie w swoich zeznaniach wskazać, z jaką osobą (z imienia i nazwiska) takie ustalenia miały być czynione, w konsekwencji uznając, iż powód nie był uprawniony do obciążenia pozwanego karą umowną zastrzeżoną w § 7 ust. 15 OWUL,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>polegającej na wyprowadzeniu z dowodów z dokumentów prywatnych złożonych przez powoda, tj. z dokumentu prywatnego „wyliczenie odszkodowania i rozliczenie umowy leasingu operacyjnego” z dnia 26 listopada 2015 r. wniosków sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego i uznanie, iż powód nie udowodnił dochodzonego roszczenia, podczas gdy z rozliczenia wynika sposób wyliczenia należności pozostałej do zapłaty przez pozwanych, która to należność miała potwierdzenie w dowodach, tj. w fakturach oraz notach księgowych, złożonych w toku postępowania przez powoda,</p> </dd> </dl> <p>b.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 6)">art. 207 § 6 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 2)">art. 217 § 2 k.p.c.</a> polegającej na pominięciu dowodów z dokumentów prywatnych złożonych przez powoda, tj. z dokumentu prywatnego „Wynagrodzenie za czas bezumownego pozostawania Przedmiotu Leasingu w posiadaniu Korzystającego” z dnia 18 sierpnia 2015 r., z którego wprost wynika okres za jaki powód obciążył pozwanych karą umowną, tj. od dnia 15 maja 2015 r. do dnia 18 sierpnia 2015 r., co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez Sąd, iż powód wyraził zgodę na niedokonywanie przez pozwanego zwrotu przedmiotu leasingu w tym okresie, wbrew obowiązkowi wynikającemu z umowy leasingu, podczas gdy dowody te nie były spóźnione, ani powoływane dla zwłoki,</p> <p>c.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 228;art. 228 § 2)">art. 228 § 2 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> polegającej na wzięciu pod uwagę przez Sąd z urzędu okoliczności, znanej Sądowi z innych spraw z udziałem powoda, tj. zlecenia przez powoda odbioru przedmiotu leasingu firmom windykacyjnym w przypadku odmowy wykonania obowiązku zwrotu przez korzystających i wywiedzenie z tej okoliczności wniosku sprzecznego z zasadami logicznego rozumowania, błędnie uznając, iż w związku z tym powód nie podjął czynności zmierzających do obioru przedmiotu leasingu od pozwanych przez firmę windykacyjną, wyraził dorozumianą zgodę na niedokonywanie zwrotu przedmiotu leasingu przez pozwanych, podczas gdy z tej okoliczności takie wnioski nie wynikają, bowiem brak zaangażowania firmy windykacyjnej w odbiór przedmiotu leasingu, nie wyłącza obowiązku pozwanych wynikającego z umowy,</p> <p>2.  naruszenie przepisów prawa materialnego:</p> <p>a.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65;art. 65 § 1;art. 65 § 2)">art. 65 § 1 i 2 k.c.</a> w zw. z § 2 ust. 15 OWUL poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji dokonanie błędnej wykładni postanowień łączącej strony umowy leasingu – Ogólnych Warunków Umowy Leasingu i uznaniu, iż przepis ten zezwala pozwanemu na niedokonywanie zwrotu przedmiotu leasingu powodowi, aż do momentu przedstawienia przez powoda stosownych dyspozycji dotyczących zwrotu przedmiotu leasingu, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Sąd, iż powód nie był uprawniony do obciążania pozwanego umowną za opóźnienie w zwrocie przedmiotu leasingu, podczas gdy pozwany zobowiązany jest do zwrotu przedmiotu leasingu bezzwłocznie, w terminie wskazanym w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy leasingu, a sama gotowość pozwanego do wydania przedmiotu leasingu nie dekompletuje obowiązku korzystającego do zapłaty kary umownej ustalonej postanowieniami umowy leasingu;</p> <p>b.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 10)">art. 10 Prawa wekslowego</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> poprzez przyjęcie, iż ciężar dowodu w niniejszej sprawie spoczywał na stronie powodowej, podczas gdy powództwo zostało oparte na podstawie weksla in blanco, a tym samym sprawa niniejsza zyskała charakter sprawy wekslowej powodując, iż obowiązek udowodnienia wad wypełnionego weksla, niezgodności z deklaracją wekslową, czy też nieistnienia zobowiązania, bądź wykazania, iż zobowiązanie to nie opiewa na kwotę wskazaną w treści weksla zgodnie z zawartym przez strony porozumieniem obarcza stronę pozwaną, a nie powodową.</p> <p>Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez utrzymanie w mocy nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w dniu 16 marca 2017 r. w sprawie sygn. akt I Nc 141/17 całości, tj. w zakresie kwoty 21.816,81 zł wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty od dnia 21 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty oraz w zakresie kosztów procesu, a ponadto orzeczenie o kosztach postępowania przed Sądem II instancji na rzecz powoda od pozwanych, w tym kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja okazała się o tyle zasadna, że skutkowała uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przekazaniem sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego.</p> <p>Abstrahując od zarzutów sformułowanych w treści wniesionego środka zaskarżenia, w niniejszej sprawie doszło do uchybień procesowych mających istotny wpływ na wynik spawy i skutkujących uchyleniem zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie doszło do nieważności postępowania w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 379;art. 379 pkt. 5)">art. 379 pkt 5 k.p.c.</a>. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 378;art. 378 § 1)">art. 378 § 1</a>. Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.</p> <p>Wydanie zaskarżonego wyroku poprzedziła rozprawa z dnia 7 lutego 2019 r., na rozprawie tej nie byli obecni pozwani, a co więcej pozwany <span class="anon-block">T. S. (1)</span> w ogóle nie został prawidłowo zawiadomiony o terminie ostatniej rozprawy.</p> <p>W świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 379;art. 379 pkt. 5)">art. 379 pkt 5 k.p.c.</a> nieważność postępowania zachodzi, gdy strona nie została zawiadomiona o terminie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku (tak: Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt VI ACa 273/19). Tym samym nieważność postępowania określona w przywołanym przepisie ma miejsce wtedy, gdy strona postępowania, wbrew swej woli, została faktycznie pozbawiona możności działania w postępowaniu lub jego istotnej części (postanowienie SN z 13 listopada 2018 r., III PZ 9/18). O pozbawieniu możności obrony praw przesądza kumulatywne wystąpienie trzech okoliczności: naruszenie przez sąd przepisów procesowych będących źródłem procesowych uprawnień strony, wpływ tego uchybienia na wyłączenie możliwości działania strony w postępowaniu, niemożność obrony swoich praw w następstwie dwóch poprzednich okoliczności (post. SN z 28 czerwca 2018 r. I CSK 46/18). Innymi słowy, nieważność postępowania z tego powodu zachodzi wówczas, gdy ze względu na uchybienia formalne strona została pozbawiona przez sąd lub przeciwnika procesowego możności brania udziału w sprawie oraz zgłoszenia twierdzeń faktycznych i wniosków dowodowych (postanowienie SN z 13 listopada 2018 r., III PZ 9/18).</p> <p>W okolicznościach przedmiotowej sprawy pozwany <span class="anon-block">T. S. (1)</span> w dniu 29 maja 2018 r. udzielił pełnomocnictwa radcy prawnego <span class="anon-block">A. S.</span> do reprezentowania go przed Sądem Rejonowym Lublin – <span class="anon-block">Z.</span> w <span class="anon-block">L.</span> w sprawie pod sygn. akt II Cps 41/18. A zatem udzielone pełnomocnictwo było pełnomocnictwem do reprezentowania pozwanego wyłącznie w postępowaniu wpadkowym w związku z wykonywaniem odezwy o przesłuchanie w charakterze świadków <span class="anon-block">D. S.</span>, <span class="anon-block">T. K.</span> oraz <span class="anon-block">W. W.</span>. Pomimo tego Sąd Rejonowy na dalszym etapie postępowania pierwszoinstancyjnego dokonywał doręczeń dla pozwanego <span class="anon-block">T. S. (1)</span>, pełnomocnikowi r.pr. <span class="anon-block">A. S.</span>, w tym w szczególności zawiadomienie o terminie ostatniej rozprawy wyznaczonej na dzień 7 lutego 2019r., a podczas której nastąpiło zamkniecie rozprawy. Powyższe działanie Sądu I instancji było nieuprawnione, ponieważ udzielone przez pozwanego pełnomocnictwo w ogóle nie obejmowało reprezentowania go w postępowaniu prowadzonym przed Sądem Rejonowym dla Łodzi – Widzewa w Łodzi sygn. akt I C 761/17. Natomiast doręczenie zawiadomienia o terminie rozprawy byłemu pełnomocnikowi strony jest nieskuteczne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r., I PZ 58/02, OSNP 2004 Nr 10, poz. 173).</p> <p>Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że doszło do naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów postępowania, co wyeliminowało możliwość obrony swych praw przez pozwanego w toku postępowania, a tym samym doszło do ziszczenia się przesłanki opisanej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 379;art. 379 pkt. 5)">art. 379 pkt 5 k.p.c.</a> (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 lutego 2004 r., IV CK 61/03; LEX nr 151638; z dnia 28 marca 2008 r., V CSK 488/07, LEX nr 424315; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2014 r., II UZ 58/14, Legalis nr 1185799).</p> <p>Wprawdzie skutki nieważności postępowania przed sądem I instancji powinny być, jeżeli to możliwe, naprawione przez sąd drugiej instancji przy rozpoznawaniu sprawy na skutek apelacji (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 23 maja 2012 r., III CSK 274/11). W orzecznictwie Sądu Najwyższego uznano możliwość następczego zatwierdzenia przez stronę czynności procesowej dokonanej w jej imieniu przez osobę działającą bez pełnomocnictwa, jeżeli osoba ta mogła być pełnomocnikiem tej strony. Uznaje się, że w razie takiego zatwierdzenia nie zachodzi wypadek nienależytego umocowania pełnomocnika strony powodujący nieważność postępowania (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2009 r., III CZP 118/08, OSNC 2009, Nr 6, poz. 76, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 2000 r., IV CKN 1137/00 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 września 1998 r., II CKN 529/98 z dnia 18 listopada 2005 r., IV CZ 112/05 i z dnia 8 lipca 2011 r., IV CSK 502/10). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi jednak możliwość naprawienia przez Sąd Okręgowy skutków nieważności postępowania przed Sądem I instancji.</p> <p>Wobec powyższego wyrok Sądu Okręgowego podlegał uchyleniu niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji z powodu nieważności postępowania ze względu na pozbawienie pozwanego możności obrony praw (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 379;art. 379 pkt. 5)">art. 379 pkt 5 k.p.c.</a>).</p> <p>Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 2)">art. 386 § 2 k.p.c.</a>, zniósł postępowanie przez sądem pierwszej instancji od rozprawy z dnia 7 lutego 2019r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.</p> <p>Na podstawie zaś <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 2)">art. 108 §2 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391§1 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy pozostawił Sądowi I instancji rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.</p> </div>