II OZ 902/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 18/07 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. P. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...], znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego postanawia zażalenie oddalić. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił I. P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 października 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...], którą to decyzją nakazano dokonanie rozbiórki budynku gospodarczego dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego na terenie posesji przy ul. (...) w R. Wnosząc w swojej skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji I. P. podniosła, że w budynku objętym nakazem rozbiórki składowane są materiały opałowe, niezbędne do zapewnienia ciepła w domu oraz urządzenia ogrodowe, które mogą ulec zniszczeniu w razie pozostawienia ich na zewnątrz. Sąd pierwszej instancji wskazał, że realizacja zaskarżonej decyzji o rozbiórce nie wywoła niebezpieczeństwa w postaci ustawowych przesłanek wstrzymania jej wykonania, wyrażonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Za takim stwierdzeniem przemawia konstrukcja i materiały wykorzystane do budowy tegoż budynku (drewniany stelaż, płyta pilśniowa, eternit falisty). Z tego względu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niezasadne w świetle wskazanej wyżej regulacji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła I. P., domagając się jego zmiany. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o rozbiórce czyni jej prawo do sądowej kontroli decyzji iluzorycznym. Zdaniem skarżącej sporny budynek został potraktowany jako mniej znaczący od innych trwalszych i większych konstrukcji w sposób niesłuszny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Należy podkreślić, że powołany przepis ma charakter uznaniowy (sąd może) i stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, wobec czego dla wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakazującą rozbiórkę określonego obiektu. Wprawdzie tego rodzaju charakter decyzji z reguły przesądza o występowaniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub jeszcze częściej, trudnych do odwrócenia skutków w przypadkach wykonania decyzji, która następnie zostałaby przez sąd administracyjny wzruszona, to nie oznacza to konieczności uwzględnienia w każdej sprawie zawierającej rozstrzygnięcie o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2007 r. sygn. akt II OZ 435/07 - niepubl.). Na podstawie analizy zebranej w sprawie dokumentacji, stwierdzić należało, iż skarżąca nie wykazała okoliczności wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. W swoim wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżanego postanowienia nie powołała faktów i dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do jego uwzględnienia. Podobnie w zażaleniu na postanowienie wydane w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji skarżąca nie skupiła się na wykazaniu zasadności wstrzymania przez Sąd pierwszej instancji wykonalności decyzji, lecz na mało przekonującej polemice wywodzącej się z założenia, iż każda rozbiórka budynku niesie za sobą niebezpieczeństwo w postaci okoliczności określonych przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. Zawarte we wniesionym zażaleniu wywody, nie uzasadniają jednak zmiany oceny przedstawionej w zaskarżonym postanowieniu. W konsekwencji należy uznać, że wywody zażalenia stanowią polemikę z oceną sądu, a wobec tego zażalenie z braku uzasadnionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.