II Ka 204/20

<p>Sygn. akt: II Ka 204/20</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2020 r. Sąd Rejonowy w Słupcy, sygn. akt II W 386/19, obwinionego <span class="anon-block">A. J.</span> uznał za winnego tego, że w dniu 25 sierpnia 2019roku o godzinie 17:15 w miejscowości <span class="anon-block">P.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span> na <span class="anon-block">drodze nr (...)</span> kierując samochodem osobowym m-ki <span class="anon-block">J. (...)</span> o <span class="anon-block">numerach rejestracyjnych (...)</span> zatrzymał ww. samochód w odległości mniejszej niż 10 metrów od skrzyżowania, tj. wykroczenia z art. 97 k.w. i za to na podstawie art. 97 k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 300 zł.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł obwiniony zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 49;art. 49 ust. 1;art. 49 ust. 1 pkt. 1)">art. 49 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym</a>, jako bezpodstawną kwalifikację czynu.</p> <p>W oparciu o powyższy zarzut obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie go od zarzucanego czynu i umorzeni oskarżenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd odwoławczy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja wywiedziona przez obwinionego <span class="anon-block">A. J.</span> okazała się bezzasadna.</p> <p>W pierwszej kolejności wskazać należy, że ocena dowodów przeprowadzonych w toku postępowania pozostaje pod ochroną prawa procesowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a>) gdy zostaje poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczność sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 k.p.w.</a>) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a>).</p> <p>Sąd winien rozważyć wszystkie okoliczności sprawy przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a>) oraz wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego uargumentować swoje przekonanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 k.p.w.</a>). W ramach realizacji zasady zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> sąd ma bowiem prawo uznać za wiarygodne zeznania świadka (lub wyjaśnienia obwinionego), co do niektórych przedstawionych przez niego okoliczności, pod warunkiem jednak, że swoje stanowisko w tej kwestii w sposób przekonujący uzasadni.</p> <p>W ocenie sądu odwoławczego dokonana przez sąd I instancji ocena dowodów, odnośnie zarzucanego obwinionemu czynu spełnia przedstawione powyżej wymagania.</p> <p>W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawstwo obwinionego w zakresie czynu z art. 97 k.w. nie budzi w przedmiotowej sprawie żadnych wątpliwości, a na jego przypisanie pozwala przede wszystkim sporządzona w sprawie dokumentacja fotograficzna oraz zeznania świadka <span class="anon-block">S. K.</span>, które to zeznania pozwoliły na dokładne określenie miejsca postoju zaparkowanego przez obwinionego pojazdu. Zatem niezasadnie obwiniony podnosi, iż sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 49;art. 49 ust. 1;art. 49 ust. 1 pkt. 1)">art. 49 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym</a>.</p> <p>Przy czym podkreślić należy, iż dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma kategorycznego znaczenia czy przesłuchany w charakterze świadka funkcjonariusz policji uznaje miejsce zatrzymania samochodu przez obwinionego jako skrzyżowanie czy też nie, a co podnosi skarżący.</p> <p>Kwestia ta, bowiem podlegała dokładnej analizie przez sąd I instancji, w oparciu nie tylko zeznania tegoż świadka, ale również przede wszystkim o dokumentacje fotograficzną zgromadzoną w sprawie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż obwiniony zaparkował samochód przy skrzyżowaniu dróg, bowiem obie drogi miały jezdnię o twardej nawierzchni i przecinały się tworząc skrzyżowanie w kształcie litery T.</p> <p>Również kwestia zupełnie poboczną jest podnoszona przez obwinionego kwestia czy stwarzał on zagrożenie dla ruchu drogowego i dokonana przez niego ocena tego zagrożenia . Nie może również mieć wpływu na sprawstwo w zakresie czynu z art. 97 k.w. subiektywne odczucie tegoż obwinionego, iż faktycznie nie ograniczał nikomu widoczności i nie stwarzał utrudnienia.</p> <p>Okoliczność ta może mieć jedynie wpływ na oceną szkodliwości społecznej dokonanego czynu i w konsekwencji wpływ na wymiar kary, co sąd I instancji, obok celów grzywny w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, uwzględnił.</p> <p>Mając na uwadze powyższe okoliczności, zasadnie Sąd Rejonowy uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla uznania <span class="anon-block">A. J.</span> za winnego wykroczenia z art. 97 k.w.</p> <p>Reasumując, dokonana przez sąd i instancji ocena dowodów okazała się trafna, a prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne pozwoliły na niebudzące wątpliwości przypisanie obwinionemu wykroczenia z art. 97 k.w</p> <p>Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując przy tym uchybień określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 104)">art. 104 k.p.w.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a>, podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> orzekł jak w wyroku.</p> <p>O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 k.p.w.</a> i § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U.2017 poz. 2467) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 1;art. 3;art. 3 ust. 1;art. 8)">art. 1 i art. 3 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (t.j. Dz.U.1983 poz. 223 z późn. zm.).</p> <p>Karol Skocki</p> </div>