II SA/Łd 364/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi B.K., R.K. i S.K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 18 marca 2022 r. nr GN-III.7581.12.2022.MZ w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za część nieruchomości oddala skargę. dc UZASADNIENIE Decyzją z dnia 18 marca 2022 r., nr GN-III.7581.12.2022.MZ wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735)- dalej: k.p.a.; art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133 poz. 872) – dalej: ustawa wprowadzająca; Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 13 grudnia 2021 r., znak SPN.6833.14.2021 orzekającej o odmowie ustalenia i wypłaty na rzecz B. K., R. K. oraz S.K. odszkodowania za część nieruchomości o powierzchni 0,0048 ha, położonej w Ł. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...]; przejętej z mocy prawa na własność Gminy Miasta Łódź. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż wnioskiem z dnia 13 maja 2021 r. skarżący wystąpili do Prezydenta Miasta Łodzi o wypłatę odszkodowania za część wywłaszczonej nieruchomości, na podstawie art. 73 ustawy wprowadzającej, ewentualnie o wypłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości, na podstawie art. 224-230 k.c., za okres do dnia uprawomocnienia się doręczonej im decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 29 kwietnia 2021 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę Miasto Łódź prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Ponadto w ocenie wnioskujących za zasadnością wniesionego żądania przemawia również art. 1 protokołu dodatkowego nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. z 1995 r. Nr 36 poz. 175 ze zm). Wskazaną wyżej decyzją z dnia 13 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego, wyznaczony wydanym na podstawie art. 26 § 2 i § 3 w zw. z art. 123 k.p.a. postanowieniem Wojewody Łódzkiego z dnia 1 lipca 2021 r., jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku, odmówił ustalenia i wypłaty żądanego odszkodowania, argumentując powyższe wygaśnięciem przysługującego skarżącym roszczenia, z uwagi na złożenie wniosku po upływie ustawowego terminu określonego w art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej. Kwestionując zasadność podjętej decyzji skarżący wnieśli odwołanie, w którym zarzucali naruszenie: - art. 73 ustawy wprowadzającej poprzez uznanie, że w sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące uprawnienie do wypłaty odszkodowania za nieruchomość przejęta na własność jednostki samorządu terytorialnego; - art. 74 ust. 4 ustawy wprowadzającej poprzez przyjęcie, że roszczenie odszkodowawcze przewidziane przywołanym przepisie wygasło w chwili złożenia wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nadto dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania negatywnego dla odwołujący się rozstrzygnięcia; - art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Z uwagi na powyższe wnosili o zmianę kwestionowanego rozstrzygnięcia poprzez ustalenie i wypłatę wnioskowanego odszkodowania, ewentualnie o uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem skarżących za nieuzasadniony uznać należy stawiany im zarzut uchybienia terminu w złożeniu wniosku, gdyż nigdy nie zostali pouczeni, zarówno o trybie postępowania w tym przedmiocie, jak i o potrzebie złożenia takiego wniosku, pomimo, że postępowanie w sprawie ustalenia własności przedmiotowej nieruchomości toczyło się z ich udziałem przed właściwym sądem powszechnym już w latach 2014-2015. Wskazali również, iż z zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, iż stwierdzenie nabycia przez Gminę Miasto Łódź prawa własności przedmiotowej nieruchomości nastąpiło dopiero na podstawie załączonej do wniosku decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 29 kwietnia 2021 r. (stanowiącej podstawę do dokonania wpisu w Księdze Wieczystej nieruchomości), co oznacza, że przed dniem 31 grudnia 2005 r. Gmina nie była jeszcze właścicielem nieruchomości, a ewentualnie złożony przez strony w tym terminie wniosek, pozbawiony byłby jakichkolwiek podstaw prawnych. Jednocześnie, w przypadku kwestionowania przez organ zasadności ustalenia i wypłaty odszkodowania na podstawie art. 73 ustawy wprowadzającej, skarżący ponowili żądanie wypłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości na podstawie przepisów k.c. Zaskarżoną niniejszą skarga decyzją z dnia 18 marca 2022 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu przywołując art. 73 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 103 ust. 2 ustawy wprowadzającej wskazał, iż nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela złożony w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie powyższego terminu roszczenie wygasa, a złożony po terminie wniosek nie może zostać uwzględniony. Przy czym upływ przewidzianego w art. 74 ust. 4 ustawy wprowadzającej terminu nie jest uzależniony od wiedzy podmiotu uprawnionego do wystąpienia z wnioskiem o odszkodowanie, co do przysługującego mu roszczenia, jak również od wydania decyzji potwierdzającej przejście prawa własności nieruchomości z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 73 ust. 3 ustawy wprowadzającej. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych oraz zgromadzonego materiału dowodowego, uzupełnionego w trybie art. 136 k.p.a., bezspornie wynika, że nieruchomość zlokalizowana w Ł. przy ul. [...], oznaczona nr ew. [...] (powstała z podziału działki o nr ew. [...]) była zajęta pod drogę publiczną kategorii lokalnej miejskiej – ul. [...], na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta Łodzi z dnia 29 stycznia 1990 r. , nr XXI/81/90 w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych, miejskich i gminnych na terenie województwa łódzkiego (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 1990 r. Nr 7 poz. 40). Działka ta stanowiła integralną część pasa drogowego ul. [...] (chodnik z płyt betonowych oraz zjazd do nieruchomości) i pozostawała we władaniu Gminy Miasta Łódź. Aktualnie nieruchomość ta stanowi drogę gminna o nr [...]. Tym samym przedmiotowa nieruchomość z dniem 1 stycznia 1999 r. przeszła z mocy prawa na własność Gminy Miasta Łódź, co potwierdza załączona do akt sprawy decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 29 kwietnia 2021 r. Złożony zaś przez skarżących w dniu 13 maja 2021 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej, wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania nie może zostać uwzględniony, gdyż przysługujące stronom w tym zakresie roszczenie wygasło. Z tych też względów zarzuty odwołania uznać należało za nieuzasadnione. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. K., R.K. oraz S. K. powtórzyli podnoszone w toku postępowania administracyjnego zarzuty, co od naruszenia art. 73, art. 74 ust. 4 ustawy wprowadzającej oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i o wypłatę należnego odszkodowania za cześć wywłaszczonej nieruchomości. Zamiennie skarżący wnosili o uchylenie kwestionowanych decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając skargę ponowili dotychczasową argumentację, co do braku wiedzy o konieczności wystąpienia ze stosownym wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania w określonym prawem terminie, jak również zakwestionowali skuteczność takiego wniosku, złożonego przed dniem 31 grudnia 2005 r. z uwagi na fakt, iż przed upływem tego terminu do wywłaszczenia nie doszło, na co w ich ocenie wskazuje okoliczność, iż określona w art. 73 ust. 3 ustawy wprowadzającej decyzja Wojewody Łódzkiego o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa przedmiotowej nieruchomości przez Gminę Miasto Łódź wydana została dopiero w dniu 29 kwietnia 2021 r. Powyższe zdaniem skarżących wyłącza możliwość stwierdzenia wygaśnięcia przysługującego im roszczenia z art. 73 ust. 4 ustawy o wypłatę odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, zajętą pod drogę publiczną. Skarżący ponowili także zamienne żądanie, co do wypłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości na podstawie przepisów k.c. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga B. K., R.K. oraz S.K. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowych spraw jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 12 lipca 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, iż pismem procesowym z dnia 21 lipca 2022 r. skarżąca B. K. poinformowała o braku możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Powyższe skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 26 lipca 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi B. K., R. K. oraz S. K. uczynili decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 18 marca 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 13 grudnia 2021 r. o odmowie ustalenia i wypłaty na ich rzecz odszkodowania za zajętą na drogę publiczną część nieruchomości o powierzchni 0,0048 ha, położonej w Ł. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...], przejętej z mocy prawa na własność Gminy Miasta Łódź. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133 poz. 872) – dalej: ustawa wprowadzająca. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, wypłaca: 1) gmina - w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r. drogami gminnymi, 2) Skarb Państwa - w odniesieniu do pozostałych dróg (art. 73 ust. 2 ustawy wprowadzającej). Stosownie zaś do treści art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Ponadto, zgodnie z art. 73 ust. 3 ustawy wprowadzającej podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody. W niniejszej sprawie bezsporne pomiędzy stronami postępowania pozostaje, iż przedmiotowa nieruchomość, oznaczona nr ew. [...] (powstała z podziału działki o nr ew. [...]), której współwłaścicielami byli skarżący, na dzień 31 grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu Gminy Miasta Łódź i stanowiła integralną cześć (chodnik z płyt betonowych oraz zjazd do nieruchomości) pasa drogowego drogi publicznej – ul. [...] w Ł., zaliczonej do kategorii dróg lokalnych miejskich na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta Łodzi z dnia 29 stycznia 1990 r. , nr XXI/81/90 w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych, miejskich i gminnych na terenie województwa łódzkiego (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 1990 r. Nr 7 poz. 40). Aktualnie nieruchomość ta stanowi drogę gminna o nr [...]. Powyższe potwierdza załączona do akt sprawy dokumentacja. Uznać należy, iż przedmiotowa nieruchomość, stosownie do treści powołanego wyżej art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej, z dniem 1 stycznia 1999 r. przeszła z mocy prawa na własność Gminy Miasta Łódź, co potwierdza załączona do akt sprawy decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 29 kwietnia 2021 r. Podkreślenia również wymaga, iż sam fakt nabycia prawa własności nieruchomości o nr ew. [...] przez Gminę Miasto Łódź nie jest przez skarżących kwestionowane. Sporną pozostaje natomiast kwestia zachowania przez skarżących terminu do wystąpienia z roszczeniem o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, na podstawie art. 73 ust. 4-5 ustawy wprowadzającej. W tym zakresie wskazać należy, że z żądaniem o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nabycie z mocy prawa przez Gminę Miasto Łódź przedmiotowej nieruchomości skarżący złożyli w dniu 13 maja 2021 r., po otrzymaniu odpisu wskazanej wyżej decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 29 kwietnia 2021 r. Zgodnie natomiast z nienasuwającym wątpliwości art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej wniosek taki mógł być złożony skutecznie najpóźniej w dniu 31 grudnia 2005 r. Po upływie przewidzianego w nim okresu do składania tego typu wniosków przedmiotowe roszczenie o ustalenie i wypłatę odszkodowania wygasa. Określony bowiem w powołanym wyżej przepisie termin jest terminem prawa materialnego, prekluzyjnym i nie podlega przywróceniu bez względu na przyczynę, z powodu której nie został dochowany. Wniosek o wypłatę odszkodowania złożony po upływie takiego terminu nie może być uwzględniony, co w każdym wypadku skutkuje odmową jego uwzględnienia. Upływ przewidzianego w art. 73 ust. 4 ustawy terminu nie jest uzależniony od faktu czy uprawniony do dochodzenia odszkodowania o tym terminie wiedział, a jeżeli nie wiedział to z jakich powodów (por. wyrok WSA w Łodzi z 4 lipca 2019 r., IISA/Łd 225/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, zgodzić się należy z stwierdzeniem procedujących w sprawie organów obu instancji, iż złożony w dniu 13 maja 2021 r. wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, został złożony z przekroczeniem terminu określonego w art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej. Konsekwencja powyższego stwierdzenia jest uznanie, iż przysługujące skarżącym roszczenie w tym przedmiocie wygasło, a procedujące w sprawie organy obu instancji, nie dysponując w tym względzie swobodą uznania administracyjnego, orzekły o odmowie ustalenia odszkodowania na rzecz skarżącej. Przy czym bez wpływu na stwierdzenie wygaśnięcia przysługującego skarżącym roszczenia odszkodowawczego pozostają podnoszone przez skarżących argumenty, co do nie poinformowania ich o konieczności wystąpienia z żądaniem ustalenia i wypłaty odszkodowania w zakreślonym prawem terminie, gdyż żaden z przepisów ustawy wprowadzającej, w tym analizowany art. 73 nie obligował organów do wystosowania tego rodzaju zawiadomienia, kierowanego do właścicieli wywłaszczanych nieruchomości. Bez wpływu na powyższe pozostaje również podnoszona przez skarżących okoliczność nie wydania w terminie określonym w art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej, decyzji Wojewody Łódzkiego stwierdzającej fakt nabycia z mocy prawa własności przedmiotowej nieruchomości przez Gminę Miasto Łódź, o której mowa w ust. 3 przywołanego przepisu. Decyzja ta, jak już wcześniej wskazano wydana została dopiero w dniu 29 kwietnia 2021 r. Jednakże powyższa okoliczność nie wpływa na ciążący na skarżących obowiązek zachowania ustawowego terminu do złożenia wniosku o wypłatę odszkodowania, gdyż jak wynika z treści art. 74 ust. 3 ustawy wprowadzającej uprzednie wydanie decyzji w nim określonej jest niezbędne dla dokonania wpisu w księdze wieczystej nieruchomości, która przeszła na własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, w trybie art. 73 ust. 1 ustawy. Tym samym deklaratoryjny charakter decyzji podejmowanej na podstawie art. 73 ust. 3 ustawy wprowadzającej, potwierdza jedynie fakt przejścia prawa własności nieruchomości na dany podmiot, zaś samo nabycie tego prawa nastąpiło z mocy ustawy, z dniem 1 stycznia 1999 r. Na marginesie należy wskazać, że w wyroku z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt P 33/07 Trybunał Konstytucyjny wskazał, że art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w zakresie, w jakim określa termin wygaśnięcia roszczenia o odszkodowanie bez powiązania go z faktem i datą wydania decyzji, o której mowa w ust. 3 tego artykułu, jest zgodny z art. 2, art. 32 ust. i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP (OTK ZU-A 2009, Nr 8, poz. 1123). Z tych samych względów nie znajduje uzasadnienia argumentacja skarżących, co do braku podstaw do wystąpienia przez nich z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przedmiotową nieruchomość przed dniem 31 grudnia 2005 r. Wobec powyższego Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia art. 73 ustawy wprowadzającej. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 74 ust. 4 ustawy stwierdzić należy, iż powołany przez skarżących przepis nie istnieje, a co za tym idzie nie mógł zostać naruszony. Mając jednak na uwadze podnoszoną przez skarżących argumentację uzasadnionym jest stwierdzenie, iż w powyższym zakresie skarżący zarzucali naruszenie art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej, błędnie wskazując na art. 74 ust. 4 ustawy. Jednakże jak już wcześniej wskazano Sąd nie uwzględnił zarzutu skargi, co do naruszenia art. 73 ustawy wprowadzającej. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku skarżących procedujące w sprawie organy obu instancji prowadząc postępowanie organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz wyrażona w art. 9 k.p.a. zasada informowania stron. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, stosownie do wymogu art. 10 § 1 k.p.a. strony miały zapewniony czynny udział w każdym stadium prowadzonego postępowania. Natomiast co do zawartego w uzasadnieniu skargi zamiennego żądania ustalenia, na podstawie art. 224-230 k.c., odszkodowania za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości za okres do dnia uprawomocnienia się powoływanej wyżej decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 29 kwietnia 2021 r., wskazać należy, iż właściwym do rozpoznania ewentualnego powództwa w tym zakresie pozostaje właściwy miejscowo sąd powszechny. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. dc