II OSK 1126/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Jerzy Bujko Sędziowie del. Sędzia WSA Marzenna Linska – Wawrzon Bożena Walentynowicz (spr.) Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej G. i J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 1763/03 w sprawie ze skargi G. i J. B. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz adwokata J. P. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych podwyższoną o należną stawkę podatku od towarów i usług tytułem nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę wniesioną przez G. i J. B. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] utrzymującego w mocy decyzję z dnia [...] którą to decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., powołując się na art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, po ustaleniu, że obowiązek nałożony decyzją z dnia 5 lutego 2001 r. nie został wykonany, nakazał J. B. zamurować otwór okienny w mieszkaniu nr [...] na parterze w ścianie szczytowej budynku przy ul. P. w G. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. E. M. złożyła w dniu 4 kwietnia 1997 r. w Urzędzie Miasta pismo, w którym poinformowała, że w dniu 26 marca 1997 r. na parterze budynku przy ul. P. został wybity otwór okienny, wychodzący na działkę nr [...], której jest współwłaścicielem. W dniu 15 kwietnia 1997 r. ta sama osoba złożyła kolejne pismo, w którym poinformowała, że w budynku przy ul. P., w tej samej ścianie, lecz tym razem na piętrze, wybito kolejny otwór okienny. W pismach tych E. M. wyjaśniała, że okna zostały wykonane w murze, w którym przed 30 laty były okna, które zostały następnie zamurowane. Twierdziła też, że nowe okna zmieniają istotnie wygląd budynku i uniemożliwiają zagospodarowanie działki, na którą wychodzą. W trakcie przeprowadzonych oględzin budynku ustalono, iż okno na piętrze wykonała skarżąca U. C., zaś okno na parterze wykonał J. B. Działka nr [...], na której znajduje się budynek położony przy ul. P., oraz działka nr [...] stanowiły przed 1996 r. jedną nieruchomość należącą do Gminy Miasta G. Granica pomiędzy działkami nr [...] i [...], na której znajduje się obecnie ściana budynku skarżącej, w której znajdują się przedmiotowe okna, stała się granicą dwóch odrębnych nieruchomości w wyniku sprzedaży lokali w budynkach położonych przy ul. M. i ul. B. Działka nr [...] jest przedmiotem własności Gminy Miasta G. oraz jest we współużytkowaniu wieczystym właścicieli lokali znajdujących się w tych dwóch budynkach. Także w budynku przy ul. P. sprzedano lokale. Jednakże w tym przypadku jako nieruchomość wspólną właścicieli lokali, wydzielono działkę tylko po obrysie budynku. Zatem fakt, iż ściana budynku, w którym znajdują się okna – których dotyczy sprawa – znajduje się na granicy działek, jest spowodowany określonymi rozporządzeniami majątkowymi Gminy. W tym stanie rzeczy dwiema odrębnymi decyzjami z dnia 8 sierpnia 1997 r., w których powołano się na art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nakazano U. C. oraz J. B. zamurowanie otworów okiennych, a w wyniku odwołań wniesionych przez U. C. oraz J. B, Wojewoda G. decyzjami z dnia 27 października 1997 r. uchylił obie te decyzje i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 26 listopada 1997 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody G. z dnia 23 stycznia 1998 r. na mocy art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nakazano J. B. zamurowanie otworu okiennego. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku rozpoznając skargę J. B. uchylił obie te decyzje wyrokiem z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 415/98. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, iż wykonanie okna nawet w tym samym miejscu, w którym przed wielu laty ono istniało, wymagało pozwolenia na budowę. Jest to bowiem przebudowa obiektu budowlanego, a co za tym idzie roboty budowlane w rozumieniu Prawa budowlanego (art. 3 pkt 6 i 7). Skarżący pozwolenia takiego nie uzyskał, wobec tego roboty budowlane polegające na wstawieniu okna wykonał w sposób określony w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W konsekwencji Sąd stwierdził, że w chwili orzekania przez organ odwoławczy istniały podstawy do stosowania w niniejszej sprawie art. 51 ust. 1–3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Wydaną w wyniku powyższego wyroku Sądu decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 3 listopada 2000 r. na mocy art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazano J. B. zamurować otwór okienny. Na skutek odwołania skarżącego Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia 28 grudnia 2000 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia 5 lutego 2001 r., powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, nakazał skarżącemu J. B. przedłożyć w terminie do 30 kwietnia 2001 r. następujące dokumenty: inwentaryzację robót budowlanych wykonanych przy wybiciu otworu okiennego wraz z orzeczeniem technicznym, rysunek elewacji budynku, w którym wybito otwór okienny, opinie rzeczoznawców: budowlanego i do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnioną z właściwą terenową komendą wojewódzką Państwowej Straży Pożarnej oraz właściwym terenowo państwowym inspektorem sanitarnym, w kwestii czy wymagania wymienione w § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnośnie do odległości od granicy ściany z otworem okiennym mogą być spełnione w sposób inny, niż podany w tym rozporządzeniu, zgodę wyrażoną w formie uchwały wspólnoty mieszkaniowej na wybicie otworu okiennego. Rozpoznając odwołanie skarżącego J. B. od tej decyzji Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia 11 kwietnia 2001 r. utrzymał ją w mocy zmieniając jedynie termin wykonania nałożonego obowiązku, określając go na dzień 30 czerwca 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 maja 2003 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 2500/01 oddalił skargę J. B. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2001 r. Następnie kontrolowaną już w niniejszej sprawie decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] utrzymaną w mocy decyzją Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] na mocy art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, po ustaleniu, że obowiązek nałożony decyzją z dnia 5 lutego 2001 r. nie został wykonany, nakazano J. B. zamurować otwór okienny w mieszkaniu nr [...] na parterze w ścianie szczytowej budynku przy ul. P. w G. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę na powyższą decyzję uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że działające w sprawie organy administracji publicznej oraz Sąd były związane oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniach wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2000 r., wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Gd 415/98 oraz z dnia 28 maja 2003 r. wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Gd 2500/01. Związanie organów administracji publicznej wynika z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zwaną dalej "ustawa o NSA z 1995 r.", która obowiązywała do 31 grudnia 2003 r., zaś związanie Sądu wynika z art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zwaną dalej "pusa" i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", a dotyczy ustalenia, że wykonane roboty budowlane wymagały pozwolenia na budowę, że właściwym trybem postępowania był tryb przewidziany w art. 51 ust. 1–3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz że decyzja Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2001 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 5 lutego 2001 r. o nałożeniu na skarżącego J. B. określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem była prawidłowa. Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż zawarte w powyższych wyrokach wskazania są wiążące mimo wielokrotnej od 23 stycznia 1998 r. zmiany Prawa budowlanego, bowiem nadal konieczne jest zapewnienie zgodności obiektu budowlanego z warunkami technicznymi, a one nie dopuszczają sytuacji, aby na granicy nieruchomości znajdowała się ściana z otworami okiennymi (§ 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie, Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Jedynie wyjątkowo, z uwagi na przebudowę budynku istniejącego od wielu lat i nietypowe okoliczności sprawy można było poszukiwać innego rozwiązania technicznego na podstawie przepisów przejściowych, pod warunkiem zachowania warunków bezpieczeństwa pożarowego i ochrony interesów innych osób. Taką możliwość stwarzał wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2000 r., jednakże skarżący z tej możliwości nie skorzystał, gdyż nie zastosował się do nałożonych na niego w trakcie postępowania administracyjnego obowiązków. W konsekwencji tego organy administracji były zobowiązane do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, czyli do zamurowania otworu okiennego znajdującego się w ścianie na granicy nieruchomości. Sąd uznał ponadto, że w niniejszej sprawie istotne jest to, czy skarżący J. B. wykonał nałożony na niego ostateczną decyzją administracyjną, pozytywnie skontrolowaną przez sąd administracyjny, obowiązek, natomiast dla rozstrzygnięcia tej kwestii nie ma znaczenia przebieg granic nieruchomości, dlatego też Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku rozpoznając odwołanie, w którym podniesiono, iż został złożony wniosek o nowy podział nieruchomości nie miał obowiązku zawieszać postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu bowiem ustalenie nowego przebiegu granic nie stanowiło zagadnienia wstępnego, od którego zależało rozstrzygnięcie sprawy, a nawet gdyby dokonano nowego podziału nieruchomości po podjęciu zaskarżonej decyzji, to nie miałoby to wpływu na ocenę jej zgodności z prawem, dlatego też Sąd nie uwzględnił żądania odroczenia rozprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 ppsa, wnieśli skarżący, reprezentowani przez adwokata z urzędu, zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie nieobowiązującego już przepisu art. 30 ustawy o NSA z 1995 r. oraz przepisu art. 99 pusa, tj. uznania, iż w niniejszej sprawie organy administracji publicznej oraz Sąd związane są uprzednio wydanymi wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku, pomimo iż od ich wydania upłynął znaczny okres czasu, a nadto w tym zakresie znaczącej zmianie uległ stan prawny, 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ppsa poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sprawie, pomimo że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w sposób istotny zależało od wyniku toczącego się postępowania administracyjnego o ponowne dokonanie podziału przedmiotowych działek. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd zbyt szeroko zakreślił zakres związania Sądu i organów wydanymi uprzednio orzeczeniami, a wobec wielokrotnych zmian i modyfikacji przepisów zastosowanych w niniejszej sprawie związanie powinno być w tym zakresie ograniczone. W ocenie skarżących Sąd nie odniósł się do aktualnie obowiązującego stanu prawnego i nie dokonał jego weryfikacji w oparciu o istniejący w sprawie stan faktyczny, co być może pozwoliłoby na stwierdzenie, iż w dacie orzekania brak było podstaw do utrzymania w mocy decyzji organów I i II instancji nakazujących przywrócenie stanu poprzedniego, tj. zamurowanie przedmiotowego okna. W związku z faktem, iż okna zostały wykonane w miejscach, w których uprzednio istniały zanim zostały zamurowane, skarżący dopatrują się w swoim działaniu, poprzez wybicie otworu okiennego, przywrócenia stanu poprzedniego. Skarżący podnieśli również, że w chwili nabycia przez nich przedmiotowego lokalu okno zostało już wykonane, a Konserwator Budynków w G. nie zgłaszał jakichkolwiek zastrzeżeń zarówno co do samego faktu, sposobu, jak i miejsca wykonania przedmiotowego okna. W ocenie skarżących Sąd orzekając dopuścił się nadto naruszenia przepisów postępowania, tj. przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, nie uwzględniając wniosku skarżących o zawieszenie postępowania w istocie pominął istotną dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, iż na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami skarżący wystąpili o wykonanie nowego podziału przedmiotowych działek w taki sposób, aby granica działek nie przebiegała już po obrysie budynku, ale została przesunięta, oraz aby każdy właściciel przy wykonywaniu jakichkolwiek prac w zakresie prawa budowlanego i innych przepisów związanych z korzystaniem i eksploatowaniem nieruchomości nie wchodził w konflikt z właścicielami sąsiednich nieruchomości. Zdaniem skarżących istotne jest, iż w sytuacji, gdy podział zostanie dokonany w sposób korzystny dla skarżących, tj. granica działki nie będzie już przebiegała po obrysie budynku, ale zostanie przesunięta, wykonanie zaskarżonych decyzji administracyjnych stanie się bezpodstawne albowiem przedmiotowe okno i możliwość z jego korzystania nie będzie już naruszało praw osób władających sąsiednią działką. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw prawnych. Przede wszystkim nie można uznać zasadności zarzutu opartego na art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o naruszeniu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie nieobowiązującego już przepisu art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 75, poz. 368) oraz art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) i uznanie, iż w sprawie niniejszej organy administracji publicznej oraz Sąd związane są wydanymi wcześniej wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku. Sąd pierwszej instancji podkreślając fakt, że organy administracji państwowej jak i Sąd orzekający w tej sprawie są związane oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniach wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2000 r. (sygn. akt II SA/Gd 415/98) a także z dnia 28 maja 2003 r. (sygn. akt II SA/Gd 2500/01) prawidłowo przytoczył treść przepisów art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz treść art. 99 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę..., które to przepisy stanowiły podstawę prawną orzekania przez organy i Sąd w uwzględnieniu wiążącego stanowiska Sądu zajętego we wskazanych wyrokach. Istotą obu wskazanych przepisów mających zastosowanie w sprawie niniejszej jak i aktualnie obowiązującego przepisu art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest związanie organów administracji jak i sądu rozpatrującego ponownie sprawę stanowiskiem ocennym poprzedniego Sądu, co oznacza, że muszą się zastosować do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Utrwalone jest w tym przedmiocie stanowisko orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz doktryny, że związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku w razie stwierdzenia braku zastosowania do wskazań w zakresie dalszego postępowania (vide wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., publ. "LEX" nr 47275). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się też zgodnie, iż naruszenie przez organy administracyjne zasady związania oceną prawną wyrażoną w wyroku Sądu, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Stwierdzić należy, iż zarzut skargi kasacyjnej określony w pkt 1 tej skargi jak i jego uzasadnienie sprowadzają się do polemiki z prawidłowym stanowiskiem i oceną Sądu pierwszej instancji. W wyroku z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt IV SA/Wa 384/04, publ. "LEX" 164535) sąd administracyjny wyjaśnił, iż "przez pojęcie «ocena prawna» rozumie się wyjaśnienie treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. W zakresie oceny mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie prawa zostało uznane przez Sąd za błędne oraz jakie zdaniem Sądu zastosowanie lub interpretacja przepisów prawa powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło być uznane za zgodne z prawem. Ocena ta odnosi się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego". Wszystkie te kwestie wyjaśnił Sąd pierwszej instancji wskazując dokładnie w jakim zakresie zarówno organy, jak i Sąd orzekający zostały związane w sprawie niniejszej stanowiskiem Sądu administracyjnego zawartym we wskazanych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 415/98 oraz z dnia 28 maja 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 2500/01. Żadną miarą nie można uznać zarzutu skargi kasacyjnej jakoby Sąd pierwszej instancji nazbyt szeroko określił zakres związania organów wskazanymi orzeczeniami i wbrew stanowisku skargi stwierdzić należy, że Sąd w sposób szczegółowy wykazał, iż zmiana przepisów Prawa budowlanego jak i przepisów wykonawczych w żaden sposób nie wpłynęła na aktualizację treści i stanowiska Sądu we wskazanych wyrokach. Oznacza to, iż organy zobligowane były do zastosowania się do wskazówek wypływających z wyroków. Słusznie też podkreślił Sąd orzekający, że skarżący właśnie skutkiem zmian Prawa budowlanego uzyskali szansę, by doprowadzić zachodzącą w sprawie samowolę budowlaną do stanu zgodnego z prawem. Prawomocną decyzją z dnia 11 kwietnia 2001 r. nałożono na skarżącego J. B. obowiązki, celem zapewnienia zgodności obiektu budowlanego z warunkami technicznymi. To właśnie wskutek niewykonania tych obowiązków zapadła zaskarżona decyzja, zobowiązująca skarżących do przywrócenia stanu poprzedniego obiektu. Rozstrzygnięcie to znajduje podstawę prawną w treści art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, która nie była kwestionowana w skardze kasacyjnej. Co do zarzutu drugiego skargi kasacyjnej zważyć trzeba na zasadę prawną, że Sąd administracyjny rozpoznaje skargę mając na uwadze stan faktyczny oraz stan prawny z daty wydania zaskarżonej decyzji. Późniejsze zmiany w stanie faktycznym nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Zatem za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 125 ppsa przez brak zawieszenia postępowania. Słuszne stanowisko zajął Sąd pierwszej instancji, iż wszczęcie postępowania administracyjnego o nowy podział nieruchomości zmierzającego do przesunięcia przebiegu granicy – pozostaje bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem przedmiotowej decyzji. Brak usprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej uzasadnia oddalenie tej skargi z mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 209 ppsa w związku z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.