I C 94/20

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: I C 94/20 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 18 listopada 2020 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>sędzia Andrzej Antkiewicz</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>starszy sekretarz sądowy Monika Kopczyńska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. w Grudziądzu na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">J. W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 6.668,27 zł (sześć tysięcy sześćset sześćdziesiąt osiem złotych 27/100) z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 21 sierpnia 2019 roku do dnia zapłaty;</p> <p>2.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2.067,00 zł (dwa tysiące sześćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 94/20</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">M.</span> wniosła przeciwko <span class="anon-block">J. W.</span> pozew o zapłatę kwoty 6.668,27 zł z maksymalnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że wierzytelność dochodzona niniejszym pozwem została przez niego zakupiona od <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>. Twierdził, że w dniu 27 lipca 2018 roku pozwany przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość zawarł z <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> umowę pożyczki, w ramach której przekazano pozwanemu kwotę pożyczki w wysokości 5.000 zł. Powód twierdził, że pozwany nie spłacił na rzecz cedenta tej należności, dlatego powód ma roszczenie o spłatę tej kwoty wraz z odsetkami umownymi i odsetkami za opóźnienie oraz roszczenie o zapłatę prowizji umownej w wysokości 875 zł (k. 3-4v).</p> <p>W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany zakwestionowała powództwo co do zasady, jak i wysokości. Podniósł zarzut braku legitymacji czynnej po stronie powoda, twierdząc że przedstawione przez powoda dokumenty nie potwierdzają faktu, że wierzytelność dochodzona w niniejszym postępowaniu była objęta umową cesji. Dalej podniósł zarzut legitymacji biernej. Wskazał, że przedłożone przez stronę powodową dokumenty nie zostały przedłożone w oryginałach, a nadto nie przedłożono umowy pożyczki. Żądał przedłożenia oryginałów umowy pożyczki i dokumentacji pożyczkowej oraz umowy przelewu. Zarzucił nieistnienie wierzytelności i przedawnienie roszczenia. Wskazał również na istnienie w umowie klauzul abuzywnych (k. 29-30v akt).</p> <p>Powód ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odpowiedzi na pozew w piśmie przygotowawczym z 19 lutego 2020 r. Zaznaczył, że zarzuty podniesione przez stronę pozwaną są niezasadne. Do pisma dołączył żądane przez pozwanego dokumenty dotyczące cesji poświadczone za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika będącego radcą prawnym oraz wydruk z systemu komputerowego umowy pożyczki, albowiem została zawarta elektronicznie (bez podpisów stron), wydruk potwierdzenia przelewu przez pozwanego na rzecz pożyczkodawcy kwotę 0,01 zł – tzw. wydruk weryfikacyjny celem wykazania faktu akceptacji warunków umowy pożyczki i wydruk weryfikacyjny przelewu kwoty pożyczki na konto pozwanego. W piśmie z 19 lutego 2020 r. powód ustosunkował się szczegółowo do zarzutów pozwanego (k. 50-53).</p> <p>W piśmie z 6 marca 2020 r. pozwany podtrzymał dotychczasowe stanowisko (k. 89-90 akt).</p> <p>Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym (k. 47 akt).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>Pozwanego <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> łączyła umowa pożyczki z dnia 27 lipca 2018 r. zawarta w formie elektronicznej, w ramach której pozwanemu udzielono pożyczki w kwocie 5.000 zł, którą w tym samym dniu przekazano na konto bankowe pozwanego podane przy przekazywaniu na rzecz pożyczkodawcy kwoty 0,01 zł. W umowie zaznaczono, że pożyczka zostanie spłacona wraz z prowizją w kwocie 875 zł i odsetkami umownymi w wysokości 41 zł (10% w skali roku) do dnia 26 sierpnia 2018 r. Umowa nie została podpisana, gdyż zawarto ją w formie elektronicznej. W ramowej umowie pożyczki z dnia 27 lipca 2018 r. zastrzeżono, że pożyczkodawca będzie naliczał odsetki maksymalne za opóźnienie w razie nieterminowej spłaty pożyczki (pkt 12 ramowej umowy pożyczki).</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód:</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->- ramowa umowa pożyczki – k. 73-75 akt </em> </p> <p> <em> <!-- -->- umowa pożyczki – k. 77-77v akt </em> </p> <p> <em> <!-- -->- formularz informacyjny dotyczący kredytu wraz z harmonogramem spłaty pożyczki – k. 78-80 akt </em> </p> <p> <em> <!-- -->- potwierdzenie przelewu kwoty 0,01 zł – k. 81 akt</em> </p> <p> <em> <!-- -->- potwierdzenie przelewu kwoty 5.000 zł – k. 82 akt </em> </p> <p>Na podstawie umowy o przeniesienie ryzyka niespłacania pożyczek z dnia 2 stycznia 2018 r. <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> zbyła na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> wierzytelność wobec pozwanego o zwrot kapitału pożyczki wraz z odsetkami i prowizją naliczono za udzielenie pożyczki. Na podstawie umowy cesji wierzytelności z dnia 25 lutego 2019 r. i porozumienia nr 1 do tego porozumienia <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> zbyła wierzytelność dochodzoną niniejszym pozwem na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->dowód:</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->- umowa z 2.01.2028 r. z załącznikami – k. 54-62 akt </em> </p> <p> <em> <!-- -->- umowa ramowa przelewu wierzytelności – k. 63-66v akt</em> </p> <p> <em> <!-- -->- porozumienie nr 1 do umowy ramowej – k. 67-67v akt</em> </p> <p> <em> <!-- -->- wykaz wierzytelności (załącznik do umowy przelewu) – k. 69-71 akt</em> </p> <p> <em> <!-- -->- potwierdzenie zapłaty ceny przelewu – k. 72 akt </em> </p> <p>Pozwany na poczet spłaty pożyczki nie uiścił żadnej kwoty (okoliczność niesporna).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Przedstawiony powyżej stan faktyczny ustalony został w oparciu o dokumenty przedłożone przez stronę powodową, które – w ocenie sądu – nie zostały skutecznie podważone, w związku z czym stanowiły wiarygodną podstawę ustaleń faktycznych.</p> <p>Sąd dał wiarę dokumentom przedłożonym przez stronę powodową, które świadczyły o zawarciu przez pozwanego umowy pożyczki oraz otrzymaniu przez niego z tego tytułu kwoty pożyczki. Przedłożona umowa pożyczki oraz potwierdzenie przelewu na rachunek bankowy pozwanego stanowiły wystarczający dowód na fakt powstania stosunku zobowiązaniowego i przekazania na rzecz pozwanego kwoty pożyczki. Co prawda w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20111260715" title="Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim - Dz. U. z 2011 r. Nr 126, poz. 715 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 ustawy z 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim</a> (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 993 ze zm.), umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, to jednak forma ta przewidziana została jedynie dla celów dowodowych ze skutkami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 73;art. 73 § 1)">art. 73 § 1 k.c.</a> Mając na uwadze, że umowa została zawarta za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a pozwany otrzymał kapitał pożyczki na konto podane w przelewie weryfikacyjnym, nie budziła wątpliwości sądu prawidłowa weryfikacja tożsamości osoby wnioskującej o przyznanie pożyczki.</p> <p>Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z tytułu nabycia wierzytelności wobec pozwanego na podstawie umowy o przeniesienie ryzyka niespłacania pożyczek i umowy cesji. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1)">art. 509 § 1 k.c.</a>, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 2)">art. 509 § 2 k.c.</a>).</p> <p>Jak stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 1)">art. 720 § 1 k.c.</a> przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Strona powodowa powoływała się na istnienie zobowiązania wobec pozwanego i na niej spoczywał obowiązek wskazania dowodów dla stwierdzenia tegoż faktu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 1)">art. 232 zdanie pierwsze k.p.c.</a>). Nie wymagają dowodu fakty powszechnie znane i fakty znane sądowi z urzędu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 228;art. 228 § 1;art. 228 § 2)">art. 228 § 1 i 2 k.p.c.</a>) oraz fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229)">art. 229 k.p.c.</a>). Jeśli natomiast strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd mając na uwadze wyniki całej sprawy, może fakty te uznać za przyznane (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a>).</p> <p>Powód celem wykazania dochodzonego roszczenia przedstawił treść umowy pożyczki oraz potwierdzenie realizacji przelewu na rzecz pozwanego. W ocenie Sądu, dowody te w sposób wystarczający wykazywały istnienie dochodzonego roszczenia.</p> <p>Odnosząc się do zarzutu pozwanego, jakoby powód nie posiadał legitymacji czynnej w niniejszej sprawie wskazać należy, że zarzut ten w ocenie Sądu jest całkowicie bezzasadny. W judykaturze i doktrynie przyjmuje się na ogół, że legitymacja procesowa jest właściwością podmiotu, w stosunku do którego sąd może rozstrzygnąć o istnieniu, albo nieistnieniu indywidualno - konkretnej normy prawnej przytoczonej w powództwie. Wobec faktu, iż legitymacja procesowa stanowi przesłankę materialnoprawną, sąd dokonuje oceny w zakresie jej istnienia w chwili orzekania co do istoty. Brak legitymacji procesowej zarówno czynnej, jak i biernej, prowadzi do wydania wyroku oddalającego powództwo. W zakresie wykazania swojej legitymacji czynnej, ciężar dowodu spoczywał na stronie powodowej. W ocenie Sądu przedłożone przez stronę powodową dokumenty w postaci umowy z dnia 2 stycznia 2018 r. o przeniesienie ryzyka niespłacenia pożyczek wraz z załącznikami oraz ramowej umowy cesji wierzytelności z dnia 25 lutego 2019 roku wraz z porozumieniem nr 1 były wystarczające do dla realizacji celów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, a w szczególności stwierdzenia, iż przedmiotowe umowy są ważne i doszło do skutecznego zbycia wierzytelności na rzecz powoda. Odnosząc się z kolei do twierdzeń, jakoby wierzytelność dochodzona pozwem nie była objęta umową przelewu wierzytelności z dnia 25 lutego 2019 roku wskazać należy, że powód przedłożył na tę okoliczność wykaz wierzytelności stanowiący załącznik do porozumienia nr 1 do umowy przelewu wierzytelności, z którego wynika, że wierzytelność dochodzona w niniejszym postępowaniu została umieszczona w wykazie wierzytelności. Wobec powyższego twierdzenia pozwanego w tym zakresie należało uznać za bezzasadne.</p> <p>Pozwany zarzucał, że roszczenie powoda jest nieudowodnione, m.in. z tego względu, że przedłożone przez stronę powodową dokumenty nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem albo stanowią niepodpisane wydruki komputerowe. Po pierwsze, do pisma powoda z dnia 19 lutego 2020 r. dołączono dokumenty poświadczone za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika powoda. Po drugie, brak podpisu pożyczkobiorcy na umowie pożyczki jest typową sytuacją w przypadku zawierania umów w postaci elektronicznej.</p> <p>Powód wykazał również wymagalność roszczenia – po upływie 30 dni od zawarcia umowy pożyczki. Pozew został wniesiony w dniu 21 sierpnia 2019 r., a zatem w tym dniu roszczenie nie było przedawnione. Wniesienie pozwu przerwało bieg przedawnienia roszczenia.</p> <p>W ocenie Sądu nie budziła wątpliwości kwestia ponoszenia odpowiedzialności przez pozwanego z tytułu niewywiązania się z umowy pożyczki z dnia 27 lipca 2018 roku. Na pełną akceptację zasługiwało żądanie powoda dotyczące zwrotu kapitału udzielonej i niezwróconej pożyczki, podobnie jak żądanie zapłaty odsetek umownych za korzystanie przez pozwanego ze środków finansowych przez czas określony w umowie oraz zapłaty prowizji za udzielenie pożyczki (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 1)">art. 720 § 1 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 359;art. 359 § 1)">art. 359 § 1 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1)">art. 509 § 1 k.c.</a>).</p> <p>Sąd nie zakwestionował prawa pożyczkodawcy do naliczenia i pobrania prowizji w kwocie 875 zł, gdyż nie była ona wygórowana i wiązała się z wysokim ryzykiem niespłacenia kapitału pożyczki. Sąd uznał, że zastrzeżenie takiej prowizji nie jest sprzeczne z prawem i zasadami współżycia społecznego oraz nie stanowi klauzuli abuzywnej.</p> <p>Odsetki umowne i za opóźnienie naliczone do dnia wniesienia pozwu oraz dalsze odsetki maksymalne za opóźnienie od niezwróconej kwoty kapitału pożyczki i skapitalizowanych odsetek zasądzono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 359;art. 359 § 1;art. 359 § 2)">art. 359 § 1 i 2 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1;art. 481 § 2;art. 481 § 2(1))">art. 481 § 1, 2 i 2^{<!-- -->1} k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 482;art. 482 § 1)">art. 482 § 1 k.c.</a> </p> <p>O kosztach procesu orzeczono na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 97;art. 97 § 1;art. 97 § 3)">art. 97 § 1 i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> – według zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Powód wygrał sprawę w całości, ponosząc koszty procesu w łącznej wysokości 2.067,00 zł z tytułu: opłaty sądowej od pozwu w kwocie 250,00 zł, wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych /Dz. U. z 2018 r. poz. 265) w kwocie 1.800,00 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł (k. 19 akt).</p> </div>