II W 10/20

<p> <strong> <!-- --> Sygn. akt II W 10 / 20 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 19 listopada 2020 roku</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący – SSR Justyna Żbikowska</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant – <span class="anon-block">(...)</span> </strong> </p> <p>po rozpoznaniu na w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>w <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> o to, że:</p> <p>w dniu <span class="anon-block">(...)</span> około godz. 08:30 w <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> dokonał uszkodzenia bramy należącej do <span class="anon-block">(...)</span> poprzez odcięcie słupów oraz przecięcie kłódki o łącznej wartości 400 zł,</p> <p>tj. o czyn z art. 124 § 1 kw</p> <p> <strong> <!-- -->o r z e k a</strong> </p> <p>1. uznaje <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 124 § 1 kw, i za czyn ten na podstawie art. 124 § 1 kw w zw. z art. 39 § 1 kw wymierza obwinionemu karę nagany;</p> <p>2. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 124;art. 124 § 4)">art. 124 § 4 kk</a> orzeka wobec <span class="anon-block">(...)</span> obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego;</p> <p>3. przyznaje od <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> na rzecz adw. <span class="anon-block">(...)</span> wynagrodzenie za obronę <span class="anon-block">(...)</span> z urzędu w kwocie 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych w tym 41,40 (czterdzieści jeden 40/100) złotych;</p> <p>3. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> zwalnia <span class="anon-block">(...)</span> z obowiązku uiszczenia kosztów postępowania przejmując je w całości na rachunek <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Sygn. akt II W 10/20</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego<br/>w niniejszej sprawie ustalono następujący stan faktyczny:</p> <p>W <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">(...)</span> w obrębie <span class="anon-block">(...)</span> zlokalizowane są działki o <span class="anon-block">(...)</span>. Właścicielem <span class="anon-block">działki o numerze (...)</span> jest <span class="anon-block">(...)</span>, natomiast właścicielem <span class="anon-block">(...)</span> jest <span class="anon-block">(...)</span>. Do wszystkich trzech działek prowadzi droga dojazdowa, która składa się z <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block">(...)</span> jest własnością <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> i stanowi pierwszą część drogi dojazdowej, która przylega wyłącznie do działki należącej do <span class="anon-block">(...)</span>. Dalsza część drogi dojazdowej, przylegająca do wszystkich wyżej wskazanych działek, a określona jako <span class="anon-block">(...)</span>, stanowi zaś współwłasność <span class="anon-block">(...)</span> o udziale wynoszącym ¼ części nieruchomości oraz <span class="anon-block">(...)</span> o udziale wynoszącym ¾ części nieruchomości. Pomiędzy sąsiadami panuje od wielu lat konflikt dotyczący korzystania ze współwłasności<br/>w części drogi dojazdowej oznaczonej jako <span class="anon-block">(...)</span>, zwana dalej drogą dojazdową.</p> <p>W <span class="anon-block">(...)</span> r. <span class="anon-block">(...)</span> na przedmiotowej drodze dojazdowej postawił bramę ogrodzeniową z desek stanowiących jej ramę oraz z siatki jako wypełnienie, zamykaną na metalową kłódkę. Bramę postawił bez zgody i wiedzy <span class="anon-block">(...)</span>. W związku z tym <span class="anon-block">(...)</span> podjął kroki celem usunięcia tej bramy, między innymi próbował rozmawiać<br/>z <span class="anon-block">(...)</span> na ten temat, jak i zgłosił sprawę do <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>, jednak dla niego bezskutecznie.</p> <p>W dniu <span class="anon-block">(...)</span> około godziny 08:30 <span class="anon-block">(...)</span> dokonał uszkodzenia przedmiotowej bramy poprzez odcięcie słupów i przecięcie kłódki, czym spowodował straty<br/>o łącznej wartości około 400 złotych na szkodę <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie: </strong>notatki urzędowej (k. 1), protokołu oględzin (k. 6), kserokopii dokumentów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego w sprawie bramy ogrodzeniowej (k. 11-21), kserokopii wypisu z aktu notarialnego rep.<span class="anon-block">(...)</span> nr <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 22-25), pisma <span class="anon-block">(...)</span> (k. 31), pisma <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> (k. 32), kserokopii mapy zasadniczej (k. 37v-38), zdjęć (k. 63-66), zeznań świadka <span class="anon-block">(...)</span> (k. 9-10), zeznań <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> (k. 2-5, k. 70-71) oraz wyjaśnień <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> (k. 33-34, k. 36-36v, k. 69-70, k. 71).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>W niniejszej sprawie przy rekonstruowaniu stanu faktycznego należało uwzględnić<br/>w całości zebrany materiał dowodowy, poza jedynie kosztorysem przedstawionym przez <span class="anon-block">(...)</span>, o czym mowa będzie niżej. Zebrane dowody w sposób spójny<br/>i zgodny przedstawiają fakty istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Okoliczności uszkodzenia bramy ogrodzeniowej nie wynikają bowiem tylko z twierdzeń <span class="anon-block">(...)</span> czy protokołu oględzin, ale też z wyjaśnień samego <span class="anon-block">(...)</span>, który do zarzucanego mu czynu konsekwentnie się przyznaje, twierdząc przy tym, że do takiego działania miał prawo. Fakty wynikające zaś z dowodów pozaosobowych, w tym kserokopii niektórych dokumentów urzędowych, nie budzą żadnych wątpliwości Sądu, albowiem dowody te nie były przedmiotem zastrzeżeń którejkolwiek ze stron niniejszego postępowania. Tak samo uznaniu podlegają również zeznania świadka <span class="anon-block">(...)</span>, będącej funkcjonariuszką Policją, wezwaną do ujawnionego uszkodzenia bramy, której to zeznania zostały odczytane na rozprawie za zgodą stron i nie stoją w sprzeczności z ich depozycjami procesowymi. W ten sposób wszystkie wskazane w powyższej części uzasadnienia dowody, w tym wyjaśnienia <span class="anon-block">(...)</span>, zasługują w ocenie Sądu na wiarę.</p> <p>Wątpliwości Sądu wzbudził jedynie kosztorys (k. 62) przedstawiony w sprawie przez <span class="anon-block">(...)</span>, z którego miałoby wynikać, że koszt postawienia nowej bramy ogrodzeniowej wynosi aż 1309 zł. Sąd nie uznał tej kwoty jako miernika wyrządzonej <span class="anon-block">(...)</span> szkody. Należy bowiem zauważyć, że kosztorys dotyczy postawienia zupełnie nowej bramy z uwzględnieniem tzw. kosztów robocizny, podczas gdy ustalone w sprawie uszkodzenia bramy dokonane przez <span class="anon-block">(...)</span> zdaniem Sądu mogą ulec dużo tańszemu naprawieniu. Świadczą o tym chociażby oceniane przez pryzmat doświadczenia życiowego zdjęcia tej bramy. Szkodą bowiem w rozumieniu prawa jest uszczerbek w majątku powstały w zakresie rzeczywistej straty, a nie straty abstrakcyjnej. Innymi słowy, jeżeli uszkodzoną rzecz można poprzez naprawę przywrócić do stanu poprzedniego, to szkodą w tym zakresie będzie koszt tej naprawy, a nie koszt zupełnie nowej rzeczy. Dlatego za miernik szkody w niniejszej sprawie Sąd przyjął kwotę jaką oskarżyciel posiłkowy pierwotnie podał, to jest kwotę 400 zł. <span class="anon-block">(...)</span> postawił przedmiotową bramę zaledwie około 3 lat temu, znał więc koszt jej postawienia<br/>z uwzględnieniem kosztów odpowiednich materiałów, zatem był w stanie wycenić uszkodzenia w chwili ich ujawnienia, tak jak to zrobił składając na Policji zawiadomienie<br/>o wykroczeniu na jego szkodę.</p> <p>Dokonując analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego w niniejszej sprawie wina <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>, opis czynu oraz kwalifikacja prawna nie budzi żadnych wątpliwości. Przeprowadzone w niniejszym postępowaniu dowody jednoznacznie wskazują, że obwiniony <span class="anon-block">(...)</span> popełnił wykroczenie typizowane<br/>w art. 124 § 1 kw.</p> <p>Zgodnie z art. 124 § 1 kw karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny podlega ten, kto cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, jeżeli szkoda nie przekracza 500 zł. To, że obwiniony <span class="anon-block">(...)</span> miał do czynienia z rzeczą cudzą<br/>w rozumieniu przepisów prawa, nie powinno ulegać żadnym wątpliwościom.</p> <p>W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że droga dojazdowa, na której oskarżyciel posiłkowy postawił bramę ogrodzeniową stanowi współwłasność jego<br/>i <span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block">(...)</span> posiada udział wynoszący ¾ części drogi dojazdowej, zaś obwiniony udział wynoszący ¼ części drogi dojazdowej. Brama ogrodzeniowa stanowi zaś urządzenie trwale z gruntem związane, a więc jako takie po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 48)">art. 48 kc</a>, stanowi część składową drogi dojazdowej. Oznacza to, że brama ogrodzeniowa objęta jest prawem współwłasności, czyli współwłaściciele drogi dojazdowej stają się także współwłaścicielami bramy w udziałach tożsamych do udziałów we współwłasności drogi dojazdowej, niezależnie od tego, który z tych współwłaścicieli bramę postawił. Innymi słowy, obwinionemu należało się prawo własności w bramie z udziałem wynoszącym ¼ część tej bramy. Z istoty współwłasności wynika zaś, że prawo własności każdego ze współwłaścicieli ogranicza pozostałych. Współwłaściciel może zatem korzystać z rzeczy wspólnej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, jednakże do czynności mieszczących się jeszcze<br/>w zakresie zwykłego zarządu potrzebna jest po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 201)">art. 201 kc</a> zgoda większości współwłaścicieli (obliczanych według nie liczby współwłaścicieli, a według wielkości udziałów - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 204)">art. 204 kc</a>), zaś do czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 199)">art. 199 kc</a> zgoda wszystkich współwłaścicieli. Czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną będzie rozporządzenie nią rozumiane jako jej zbycie lub obciążenie oraz tak daleka ingerencja w rzecz prowadząca do pozbawienia władztwa nad nią pozostałych współwłaścicieli jak jej zniszczenie, celowe uszkodzenie czy uczynienie jej niezdatną do użytku. Na gruncie prawa karnego ukształtowało się orzecznictwo, w którym wyprowadzono konkluzję, że w zakresie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną dokonanych bez zgody współwłaścicieli, rzecz stanowiąca współwłasność jest wówczas dla każdego ze współwłaścicieli rzeczą cudzą.</p> <p>Na tle powyższej analizy prawnej w ocenie Sądu <span class="anon-block">(...)</span> przysługiwało prawo do postawienia bramy ogrodzeniowej o tyle, o ile brama ta nie ograniczyła obwinionemu możliwości korzystania ze wspólnej drogi dojazdowej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, a więc w zakresie w jakim obwiniony z tej drogi faktycznie korzysta w celu dojazdu do własnych działek. W takim przypadku postawienie tej bramy byłoby bowiem czynnością z zakresu zwykłego zarządu rzeczą wspólną, do podejmowania której bez zgody <span class="anon-block">(...)</span> oskarżyciel posiłkowy posiada prawo jako większościowy udziałowiec we własności drogi dojazdowej. Natomiast jakiekolwiek uszkodzenie rzeczy wspólnej, w tym jej części składowych, czyli w tym przypadku postawionej przez <span class="anon-block">(...)</span> bramy, stanowi przekroczenie zwykłego zarządu, do czego wymagana jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Obwiniony takiej zgody nie uzyskał, zamiast tego samowolnie uszkodził bramę ogrodzeniową postawioną przez <span class="anon-block">(...)</span>, czyli w rozumieniu przepisów karnoprawnych, uszkodził rzecz dla siebie cudzą. W ten sposób umyślnie i w zamiarze bezpośrednim popełnił on, zważywszy na wartość uszkodzeń, wykroczenie z art. 124 § 1 kw. Na marginesie należy jedynie zaznaczyć, że nawet gdyby założyć, że oskarżyciel posiłkowy bramę postawił jednak bez podstaw prawnych, nie zmienia to zapatrywania, że obwiniony do jej uszkodzenia prawa żadnego nie posiadał.</p> <p>Wymierzając karę obwinionemu <span class="anon-block">(...)</span> kierowano się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w treści art. 33 kw. Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim to, że<br/>w ujęciu cywilistycznym obwiniony dokonał uszkodzenia rzeczy, do której przysługiwał mu udział wynoszący ¼ części, czyli w rozumieniu potocznym - niezupełnie cudzej rzeczy. Ponadto Sąd uwzględnił trwający między stronami niniejszego postępowania konflikt sąsiedzki w korzystaniu z rzeczy wspólnej. Jak wskazano wyżej, w pewnym zakresie oskarżyciel posiłkowy jako współwłaściciel o większym udziale w rzeczy wspólnej może zarządzać tą rzeczą bez zgody <span class="anon-block">(...)</span>, to jednak Sąd rozumie niezadowolenie <span class="anon-block">(...)</span> z takiego stanu rzeczy i z pomijania go w decyzjach dotyczących wspólnej drogi dojazdowej. Tym bardziej, że obwiniony próbował rozstrzygnąć ten spór w trybie administracyjnym i nie uzyskał wówczas satysfakcjonującego go rozstrzygnięcia. Obwiniony był przekonany, że działa w celu zapewnienia sobie nieograniczonego korzystania z rzeczy wspólnej, które w jego mniemaniu inny współwłaściciel miał mu ograniczyć. Niemniej jednak nie uprawnia to <span class="anon-block">(...)</span> do jakiejkolwiek samopomocy. Z wiedzy Sądu nie wynika, aby obwiniony był jak dotąd karany. Z tych wszystkich względów Sąd postanowił wymierzyć obwinionemu karę nagany, uznając że taka kara, jak i fakt toczenia się wobec niego postępowania sądowego w sprawie o wykroczenie, będzie miała wychowawczy wpływ na <span class="anon-block">(...)</span> i zdarzenie objęte niniejszym postępowaniem będzie stanowić wyłącznie incydent w jego życiu, zwłaszcza w wieku w jakim obwiniony się obecnie znajduje. Czyn <span class="anon-block">(...)</span> nie wynika ze swawoli, złośliwości czy pobudki zasługującej na potępienie, dlatego każda inna kara byłaby w ocenie Sądu nazbyt surowa. Kara nagany będzie dla <span class="anon-block">(...)</span> wystarczająca do wdrożenia go do poszanowania prawa i uświadomienia mu, że są inne, prawne możliwości zażegnania konfliktu sąsiedzkiego, między innymi postępowanie cywilne o zniesienie współwłasności, podczas którego sąd podzieli przedmiotową drogę dojazdową na równe z udziałami części lub przydzieli całość własności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty drugiego.</p> <p>Mając na uwadze gotowość <span class="anon-block">(...)</span> do naprawienia wyrządzonych przez siebie uszkodzeń, Sąd orzekł wobec niego obowiązek przywrócenia bramy ogrodzeniowej do stanu poprzedniego sprzed zdarzenia z dnia <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>Jako, że <span class="anon-block">(...)</span> reprezentował obrońca z urzędu, przyznano mu wynagrodzenie od <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> w myśl norm przepisanych.</p> <p>Z uwagi na wiek <span class="anon-block">(...)</span> i źródło jego dochodu jakim jest <span class="anon-block">(...)</span> postanowiono zwolnić go z kosztów sądowych w całości i obciążyć nimi Skarb <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p>Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji.</p> </div>