XVII AmT 207/19

<p>Sygn. akt<strong> <!-- --> XVII AmT 207/19</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 20 listopada 2020 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów <br/>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="155"/> <col width="431"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący –</p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Sędzia SO Andrzej Turliński</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant –</p> </td> <td> <p>sekretarz sądowy Joanna Nande</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu 20 listopada 2020 r. w Warszawie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z odwołania<strong> <!-- --> Zakładu <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. w <span class="anon-block">C.</span> </strong> </p> <p>przeciwko<strong> <!-- --> Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o nałożenie kary pieniężnej </strong> </p> <p>na skutek odwołania Zakładu <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. w <span class="anon-block">C.</span> od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z 28 czerwca 2019 r. Nr <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>uchyla zaskarżoną decyzję.</p> <p>Sędzia SO Andrzej Turliński</p> <p>Sygn. akt XVII AmT 207/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 28 czerwca 2019r. Nr <span class="anon-block">(...)</span> Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes UKE, pozwany) nałożył na Zakład <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. z siedzibą w <span class="anon-block">C.</span> (powód) karę pieniężną płatną do budżetu Państwa w wysokości 18000 zł za nieudzielenie informacji, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20101060675" title="Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675 (art. 30;art. 30 ust. 1 e;art. 30 ust. 1 e pkt. 1;art. 30 ust. 1 e pkt. 2;art. 30 ust. 1 e pkt. 3;art. 30 ust. 1 e pkt. 4;art. 30 ust. 1 e pkt. 5)">art. 30 ust. 1e pkt 1-5 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych</a> (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2062 z późn. zm.) (dalej: wruist), dotyczących nieruchomości położonych w <span class="anon-block">C.</span> pod adresami: <span class="anon-block">(...)</span>; <span class="anon-block">Aleja (...)</span> – numery <span class="anon-block">(...)</span>, w terminie określonym przepisem art. 30 ust. 1f wruist, o które pismami z dnia 3 października 2016 r. odrębnymi dla każdej z ww. nieruchomości zwrócił się <span class="anon-block">M. S.</span>, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">S. M.</span> (zwany dalej: „Przedsiębiorcą”).</p> <p>Od tej decyzji powód złożył odwołanie, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj.:</p> <p>I.  Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy:</p> <p>1.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 209;art. 209 ust. 1(1))">art. 209 ust. 1^{<!-- -->1} </a>Prawa telekomunikacyjnego w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 42)">art. 42 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej</a>, wskazując, że regulacja prawa telekomunikacyjnego, stanowiąca podstawę wydanej decyzji, weszła w życie po dacie ewentualnego naruszenia,</p> <p>2.  art. 210 ust. 1 i 2 Prawa telekomunikacyjnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, którego skutkiem było nałożenie kary rażąco zawyżonej;</p> <p>II.  Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy:</p> <p>1.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 28)">art. 28 k.p.a.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 30;art. 30 ust. 1 e;art. 30 ust. 1 f)">art. 30 ust. 1e i 1f</a> wruist w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 209;art. 209 ust. 1(1))">art. 209 ust. 1^{<!-- -->1} </a>Prawa telekomunikacyjnego, poprzez jego błędną wykładnię i ustalenie, że powód dysponował statusem strony w toku postępowania administracyjnego przez UKE,</p> <p>2.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 7)">art. 7 k.p.a.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 8;art. 8 § 1;art. 8 § 2)">art. 8 § 1 i 2 k.p.a.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 77;art. 77 § 1)">art. 77 § 1 k.p.a.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 80)">art. 80 k.p.a.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 206;art. 206 § 1)">art. 206 § 1</a> Prawa telekomunikacyjnego,</p> <p>W oparciu o powyższe zarzuty powód domagał się:</p> <p>1.  Uchylenia zaskarżonej decyzji;</p> <p>ewentualnie</p> <p>2.  Zmiany zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy, przez odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, bądź nałożenia kary w mniejszej wysokości.</p> <p>W każdym zaś przypadku o zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu odwołania powód wskazał, że:</p> <p>1.  Dyspozycja art. 209 ust. 1^{<!-- -->1}Prawa telekomunikacyjnego, nie może stanowić podstawy do nałożenia sankcji z uwagi na fakt, że naruszenia, które stwierdził UKE miały miejsce przed wejściem w życie powoływanego przepisu,</p> <p>2.  Powód nie dysponował legitymacją do występowania w charakterze strony w toku postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w oparciu o art. 209 ust. 1^{<!-- -->1}Prawa telekomunikacyjnego, ponieważ wnioski o udzielanie informacji kierowane były nie do powoda (Spółki), a do zarządów właściwych Wspólnot Mieszkaniowych.</p> <p>Ponadto z ostrożności procesowej powód wskazał, że:</p> <p>1.  W odpowiedzi na wniosek Przedsiębiorcy udzielił informacji w znacznym zakresie, zaś nieudzielenie informacji w zakresie ksiąg wieczystych nieruchomości spowodowane było ochroną danych osobowych.</p> <p>2.  Zwłoka w udzieleniu przedmiotowej informacji nie została zawiniona, a wynikała z konieczności dokonania przez pracowników powoda ustaleń oraz z innych, licznych obowiązków służbowych.</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie Prezes UKE wniósł o oddalenie odwołania w całości oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->W zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny.</strong> </p> <p>Pismami z dnia 3 października 2016 r. (k. 3 – 9 akt adm.) odrębnymi dla każdej z nieruchomości położonych w <span class="anon-block">C.</span> pod adresami;</p> <p>1.  <span class="anon-block">(...)</span>,</p> <p>2.  <span class="anon-block">Aleja (...)</span> – numery: <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>3.  <span class="anon-block">Aleja (...)</span> – numery: <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>4.  <span class="anon-block">Aleja (...)</span> – numery: <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>5.  <span class="anon-block">Aleja (...)</span> – numery: <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>6.  <span class="anon-block">Aleja (...)</span> – numery: <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>7.  <span class="anon-block">Aleja (...)</span> – numery: <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>przedsiębiorca telekomunikacyjny <span class="anon-block">M. S.</span> zwrócił się za pośrednictwem powoda do zarządów wspólnot mieszkaniowych ww. nieruchomości z wnioskami o udzielenie następujących informacji dotyczących tych nieruchomości:</p> <p>1.  Numerze księgi wieczystej nieruchomości;</p> <p>2.  Osobach lub podmiotach uprawnionych do zawarcia umowy w sprawie dostępu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 i 3 wruist, wraz z ich adresami do doręczeń;</p> <p>3.  Danych kontaktowych właściciela kabla telekomunikacyjnego, instalacji telekomunikacyjnej budynku i przyłącza telekomunikacyjnego;</p> <p>4.  Innych przedsiębiorcach telekomunikacyjnych korzystających z kabla telekomunikacyjnego, instalacji telekomunikacyjnej budynku i przyłącza telekomunikacyjnego</p> <p>5.  Podmiotach korzystających z punktu styku</p> <p>(Wnioski k. 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 i 10 akt adm.).</p> <p>Powód udzielił częściowej odpowiedzi na ww. wnioski pismami z dnia 2 listopada 2016 r. (doręczonymi przedsiębiorcy w dniu 7 listopada 2016 r. oddzielnie dla każdej z nieruchomości.</p> <p>Z treści odpowiedzi (k. 3V, 4V 5V, 6V, 7V, 8V, 9V I 10V akt adm.) wynika, że powód ustosunkował się do zapytań zacytowanych powyżej w pkt 1, 3, 4 i 5, z tym, że odpowiadając na pytanie pierwsze odmówił podania informacji o numerze księgi wieczystej nieruchomości konkretnej wspólnoty mieszkaniowej, o którą chodziło w piśmie przedsiębiorcy, z uwagi na ochronę danych osobowych ujawnionych w księdze wieczystej i skierował go w tej sprawie do Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Częstochowie.</p> <p>Bezsporne jest, że powód jest zarządcą nieruchomości położonych pod adresami <span class="anon-block">(...)</span> oraz <span class="anon-block">Aleja (...)</span> na podstawie umów o zarządzanie zawartych z właściwymi wspólnotami mieszkaniowymi. Umowy te stanowią załączniki do pisma wyjaśniającego powoda z dnia 4 marca 2019 r. skierowanego do pozwanego (k. 10V – 76V akt adm.).</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Odwołanie jest uzasadnione. Skutkuje to koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Trafny okazał się najdalej idący zarzut odwołania, według którego powód nie miał legitymacji do występowania w postępowaniu administracyjnym jako jego strona. W tym względzie przesądzająca okazała się treść przepisu art. 30 ust. 1e oraz ust. 1f wruist. Według pierwszego z nich przedsiębiorca telekomunikacyjny może zwrócić się do właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości z wnioskiem o udzieleniu mu informacji o:</p> <p>1.  danych kontaktowych właściciela kabla telekomunikacyjnego, instalacji telekomunikacyjnej budynku i przyłącza telekomunikacyjnego;</p> <p>2.  podmiotach korzystających z punktu styku;</p> <p>3.  innych przedsiębiorcach telekomunikacyjnych korzystających z kabla telekomunikacyjnego, instalacji telekomunikacyjnej budynku i przyłącza telekomunikacyjnego;</p> <p>4.  numerze księgi wieczystej nieruchomości;</p> <p>5.  osobach lub podmiotach uprawnionych do zawarcia umowy w sprawie dostępu, którym mowa w ust. 1 i 3 wraz z ich adresami do doręczeń.</p> <p>Przedstawionemu w ww. przepisie uprawnieniu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego odpowiada obowiązek nałożony w art. 30 ust. 1f wruist w brzmieniu: „Właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości obowiązany jest udzielić przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu informacji, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku w tej sprawie”.</p> <p>Z przytoczonych unormowań wruist wynika, że odpowiedniej informacji udziela przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu podmiot wybrany przez niego jako adresat wniosku.</p> <p>Na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy oznacza to, że skoro przedsiębiorca <span class="anon-block">M. S.</span> określił jako adresatów siedmiu oddzielnych wniosków siedem Wspólnot Mieszkaniowych reprezentowanych przez ich Zarządy, to w świetle unormowania art. 30 ust. 1f wruist oznacza, że obowiązek udzielenia informacji w zakresie odpowiednich danych spoczywał na każdej z nich. Bez znaczenia dla oceny kogo obciążał obowiązek przekazania informacji pozostawał bezsporny fakt doręczenia wszystkich siedmiu wniosków konkretnym Wspólnotom Mieszkaniowym za pośrednictwem powodowego Zarządcy ich nieruchomości.</p> <p>W istocie rzeczy w takim wypadku wyznaczona przez przedsiębiorcę rola powoda polegała właśnie na doręczeniu przesyłek do adresatów Wspólnot Mieszkaniowych.</p> <p>Na podstawie umów Zarządu zewnętrznego nieruchomościami każdej ze Wspólnot odpowiedzi w każdym przypadku udzielił ostatecznie powód, co nie oznacza, że w świetle cytowanych powyżej przepisów to właśnie on był obowiązany do dokonania tej czynności w ustawowym terminie.</p> <p>Zdaniem Sądu stosunek umowny zarządu zewnętrznego nieruchomością pozostaje bez znaczenia dla oceny, na którym z trzech podmiotów określonych art. 30 ust. 1e wruist spoczywał prawny obowiązek udzielenia odpowiedzi na wniosek. Decydujący o powstaniu tego obowiązku w stosunku do konkretnego podmiotu był wybór adresata wniosku dokonany przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego. W każdym z siedmiu wystąpień o informacje adresatem była właściwa Wspólnota Mieszkaniowa, a nie powód. Wobec tego każda z nich była odpowiedzialna za udzielenie w ustawowym terminie odpowiedzi. W konsekwencji stronami postępowań administracyjnych o wymierzenie kar pieniężnych za nieudzielenie we właściwym terminie informacji, o których mowa w art. 30 ust. 1e wruist powinny być Wspólnoty Mieszkaniowe, a nie powód. Wewnętrzne, umowne ustalenia lub polecenia zarządów wspólnot mieszkaniowych wskazujące na powoda jako faktycznie udzielającego odpowiedzi, nie powodują przejścia ustawowego obowiązku w tym zakresie na inny podmiot (w okolicznościach faktycznych sprawy na powoda) niż wybrany przez przedsiębiorcę do udzielenia informacji.</p> <p>Należało również zważyć, że skuteczne było zgłoszenie przez powoda braku posiadania legitymacji do bycia stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 28)">art. 28 k.p.a.</a> dopiero na etapie odwołania od decyzji. Sąd OKiK rozpoznaje bowiem sprawę od początku w pierwszoinstancyjnym, rozpoznawczym postępowaniu cywilnym. W związku z tym obowiązany jest zbadać w oparciu o przepisy prawa materialnego legitymację podmiotu prawa do bycia stroną postępowania zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i sądowego.</p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 479(64);art. 479(64) § 2)">art. 479^{<!-- -->64} § 2 k.p.c.</a> uchylił zaskarżoną decyzję.</p> <p>Kosztów postępowania nie zasądzono na rzecz powoda nie zasądzono, gdyż nie był on reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika.</p> <p>Sędzia SO Andrzej Turliński</p> </div>