II SA/Ol 415/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu A.Z. od decyzji Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 29 kwietnia 2022 r., nr WIN-II.7840.4.172.2021 w przedmiocie zatwierdzenia projekt budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z 24 września 2021 r. Starosta M. (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji") zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.Z. (dalej: "skarżący", "inwestor") pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego wraz z infrastrukturą techniczną (przyłącza i sieci), układem komunikacji i parkowania, murem oporowym i robotami rozbiórkowymi istniejącego budynku na działkach o numerach: [...]. Starosta stwierdził w uzasadnieniu, że poprawiony na wezwanie organu projekt budowlany został sprawdzony pod kątem zgodności z wymaganiami wynikającymi z art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.), dalej: "Pb", w tym również w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Analizując obszar oddziaływania projektowanego obiektu Starosta stwierdził, że inwestycja nie ma wpływu na nieruchomość sąsiednią w sposób, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych). Zaznaczył, że odprowadzenie wód opadowych zaprojektowano włącznie na działce nr [...], bez ingerencji w działkę nr [...]. Nad tarasem technicznym został zaprojektowany dach o spadku 21,5 %. Stwierdził też, że projekt budowlany posiada wymagane decyzje, opinie i uzgodnienia, informacje i zaświadczenia oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu M.G. i A.B. zarzuciły, że organ pierwszej instancji pominął, że planowana inwestycja będzie zakłócać korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, co narusza interes społeczny i słuszny interes odwołujących się. Podniosły, że projekt inwestycji nie odpowiada warunkom szczególnym określonym w planie miejscowym i bezpodstawnie przyjęto, że specyfikacja dachu inwestycji jest zgodna z wymogami przewidzianymi w tym akcie. W ocenie odwołujących się, projektowana inwestycja narusza przepisy ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, gdyż miejsca parkingowe zlokalizowane zostały naprzeciwko drzwi ewakuacyjnych, bez zachowania odpowiedniej szerokości dróg do prawidłowej ewakuacji osób znajdujących się w budynku. Ponadto, nie została wykonana analiza w zakresie przesłaniania obiektu zgodnie § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i § 57 tego rozporządzenia w zakresie wymagań dotyczących nasłonecznienia i zacienienia obiektów szklarniowych i budynku mieszkalnego. Decyzją z 29 kwietnia 2022 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji zarzucił, że inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę zamierzenia budowlanego: "Budowa budynku usługowo-handlowego wraz z przyłączami [...]". W pkt. 4 wniosku wskazał rodzaj inwestycji jako "Budowę nowego obiektu budowlanego/nowych obiektów budowlanych". We wniosku nie zaznaczono rozbiórki i nie przedłożono zgody właściciela rozbieranego obiektu. Zatwierdzony projekt budowlany zawiera zaś projekt rozbiórki istniejącego budynku handlowo-usługowego na działce nr [...]. Na projekcie zagospodarowania terenu wskazano też budynek do rozbiórki, a w projekcie zawarto informację, że na działce znajduje się pawilon handlowy, którego rozbiórka objęta jest niezależnym pozwoleniem. W ocenie organu odwoławczego, na podstawie przedłożonych akt sprawy nie można ustalić jednoznacznego zakresu wniosku, w tym również co do przyłączy. Wojewoda zarzucił ponadto, że badając zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego, Starosta bezrefleksyjnie zaakceptował projekt, w którym ustalono wskaźnik intensywności zabudowy, powierzchnię biologicznie czynną i maksymalną powierzchnię zabudowy w odniesieniu do powierzchni całego terenu inwestycyjnego, a nie do powierzchni działki budowlanej, zatem nie wykazał zgodności z tym planem. Zauważył, że urządzenia techniczne i instalacje budynków stanowią część obiektów budowlanych, które są niezbędne do ich wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem. Skoro inwestor planuje budowę budynku, pozwolenie na budowę winno objąć całe zamierzenie, w tym instalacje i urządzenia budowlane (przyłącza), które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W projekcie zagospodarowania terenu nie uwidoczniono przyłącza gazowego, a przyłącze kanalizacji deszczowej opracowane zostanie według odrębnego opracowania. Zarzucił też, że organ pierwszej instancji pominął, że projekt zagospodarowania terenu powinien być sporządzony na mapie do celów projektowych, która zgodnie z art. 34b ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.), dalej: "Pb", powinna być opatrzona klauzulą urzędową określoną w przepisach prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowiącą potwierdzenie przyjęcia materiałów lub zbiorów danych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego albo oświadczeniem wykonawcy prac geodezyjnych o uzyskaniu pozytywnego wyniku weryfikacji. Wojewoda zakwestionował także zaakceptowanie przez Starostę analizy nr 1 dotyczącej obliczenia odległości między budynkami ze względu na ochronę przed zacienieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zarzucił, że nie spełnia ona warunków z § 13 pkt 1 rozporządzenia. Stwierdził, że organ pierwszej instancji nie przeanalizował ponadto kwestii nasłonecznienia, o której mowa w § 60 rozporządzenia. Wojewoda zaznaczył, że nie uznaje się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których jest prowadzona hodowla roślin lub zwierząt. Zarzucił ponadto, że zatwierdzony projekt budowlany nie został uzgodniony z zarządcą drogi w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego, spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego. Zauważył, że nie można stwierdzić, czy odciski pieczęci i podpisy rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych potwierdzają uzgodnienie projektu budowlanego, gdyż zostały "wskanowane". Zdaniem Wojewody, zatwierdzony projekt budowlany nie zawiera projektu drogowego, opracowanego przez projektanta z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi, a układ komunikacyjny w okolicy rampy i muru oporowego, budzi wątpliwości. Na podstawie zatwierdzonej dokumentacji projektowej nie można też określić dojazdu pojazdu odbierającego odpady i spełnienia warunków z § 14, § 15, § 22 oraz § 29 rozporządzenia. Na projekcie zagospodarowania terenu nie podano charakterystycznych wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich. Organ odwoławczy zarzucił ponadto, że projekt ściany oporowej opracowany został przez osobę, która została pominięta w zespole autorów projektu. W konsekwencji, Wojewoda stwierdził, że wniosek inwestora musi zostać ponownie rozpatrzony przez Starostę z uwzględnieniem wskazanych zastrzeżeń. W złożonym sprzeciwie skarżący stwierdził, że wytknięte przez Wojewodę uchybienia nie występują, a w przypadku pojawienia się wątpliwości na etapie postępowania odwoławczego (np. co odciśnięcia pieczęci i podpisów rzeczoznawców do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, sanitarno-higienicznych), mogły zostać uzupełnione w trybie przewidzianym w art. 136 § 1 k.p.a. Wyjaśnił, że jest właścicielem działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym, a planowane roboty obejmują także rozbiórkę istniejącej zabudowy, która w dokumentacji określana jest jako sklep/pawilon handlowy. Wątpliwości organu odwoławczego w tym zakresie są więc niezrozumiałe i mogły być wyjaśnione na etapie postępowania odwoławczego. Stwierdził, że przedłożona dokumentacja zawierała warunki i uzgodnienia z poszczególnymi gestorami mediów, zatem zarzut w tym zakresie również jest niezrozumiały. Skarżący nie podzielił stanowiska Wojewody dotyczącego braku zgodności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami obowiązującego planu miejscowego w zakresie intensywności zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej i maksymalnej powierzchni zabudowy. Zauważył, że planowana inwestycja ma być realizowana na kilku działkach ewidencyjnych, które mają stanowić funkcjonalną całość. Działka budowlana może być złożona z wielu działek ewidencyjnych pod warunkiem spełnienia kryteriów określonych w planie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy, koniecznych do uznania działki gruntu za działkę budowlaną w rozumieniu planistycznym. Nie ma przeszkód, by dwie działki geodezyjne potraktować jako jedną działkę budowlaną. W dokumentacji projektowej prawidłowo wykazano, że zostały spełnione wymogi zawarte w planie miejscowym. Skarżący zauważył, że zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu miejscowego Starosta zbadał w odniesieniu do powierzchni działek budowlanych o numerach [...]. Zauważył, że jedynie działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej, zatem zabudowa na pozostałych działkach możliwa jest jedynie przy analizie łącznie z tą działką. Powierzchnia, którą należy przyjąć do analizy zgodności inwestycji z planem, to [...] m2, zatem wskaźnik intensywności zabudowy powierzchni całkowitej, odniesionej do powierzchni ww. działek, wynosi 0,67. Przyznał, że pozwolenie na budowę winno objąć całe zamierzenie, w tym instalacje i urządzenia budowlane (przyłącza), zapewniające możliwość użytkowania danego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Wyjaśnił, że w projekcie zagospodarowania terenu nie uwidoczniono przyłącza gazowego, gdyż zgodnie z otrzymanymi warunkami przyłączenia do sieci gazowej, projekt przyłącza gazowego wykona zakład gazowniczy. Przyłącze kanalizacji deszczowej ma być zaś wykonane według odrębnego opracowania, po realizacji sieci kanalizacji deszczowej w ulicy [...], która nie była wykonana do 28 grudnia 2020 r. Przyłącze kanalizacji deszczowej to odcinek od ostatniej studzienki kanalizacji deszczowej znajdującej się na działce inwestora do studzienki w ww. ulicy. Po wykonaniu sieci kanalizacji deszczowej w ulicy [...] inwestor wystąpi o wykonanie samego przyłącza w trybie zgłoszenia. Skarżący wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na zaktualizowanej mapie do celów projektowych, na której jest poświadczenie z oryginalnym podpisem, że treść mapy jest zgodna z mapą zaewidencjonowaną do zasobów Starostwa M. Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w M. 20 grudnia 2019 r. W dokumentacji zamieszczono również mapę sytuacyjno-wysokościową do celów projektowych, opatrzoną klauzulą urzędową. Inwestor nie zgodził się ze stanowiskiem Wojewody, że planowana inwestycja może negatywnie wpływać na sąsiednie działki przez ich zacienianie. Zauważył, że to zastrzeżenie mogło być wyjaśnione przez uzupełnienie materiału dowodowego w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Stwierdził, że zacienianie działek sąsiednich nie przekroczy dopuszczalnych parametrów, określonych w § 13 pkt 1 lit. a rozporządzenia, gdyż projektowany budynek ma wysokość do 35 m. Zauważył, że w treści załączników podano wysokość przesłaniania i odległości między budynkami na działce objętej inwestycją i działkami o numerach [...]. Z analiz wynika, że odległość między budynkami jest większa od wysokości przesłaniania i wprowadzenie na rzucie strefy zbliżenia z kątem 60° jest zbędne. Taką analizę - wprowadzanie ramion kąta 60° - wykonuje się dla miejsc, w których odległość między budynkami jest mniejsza niż wysokość przesłaniania, a w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Dodał, że w sytuacji gdy projektowany budynek nie zacienia okien budynków sąsiednich, wykonywanie analizy czasu nasłonecznienia jest bezprzedmiotowe. Dla obiektów, które rozporządzenie nie uznaje za przeznaczone na pobyt ludzi, nie ma zaś konieczności badania przesłaniania i czasu nasłonecznienia. Skarżący wywiódł ponadto, że art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych wskazuje na konieczność uzgodnienia z zarządcą drogi możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego, spowodowaną zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego. Na działce przyległej do pasa drogowego nie przewiduje się budowy nowego obiektu. Ponadto, włączenie do drogi ruchu drogowego pozostaje bez zmian, gdyż lokalizacja i sposób obsługi komunikacyjnej wjazdu i wyjazdu nie zmieniają się. Zaznaczył, że projekt został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych. Wyjaśnił, że rzeczoznawcy prowadzą rejestry uzgodnionych projektów i w wypadku wątpliwości czy dany projekt został uzgodniony istniała możliwość zweryfikowania tej okoliczności, w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Wyjaśnił, że zewnętrzna instalacja kanalizacji deszczowej została tak zaprojektowana, aby spełnić warunek z § 29 rozporządzenia. Na częściach utwardzonych, gdzie występują niewielkie spadki, zastosowano wpusty deszczowe. Na częściach utwardzeń, gdzie występują większe spadki przewidziano montaż odwodnień liniowych typu ACODREN, zabezpieczających całościowo pobór, usuwanie i przesył wód opadowych z tych terenów. Przy zjeździe w północnej części działki zastosowano dwa takie systemy odwodnienia liniowego i nie ma możliwości, aby wody opadowe mogły być kierowanie na tereny sąsiednie. Skarżący stwierdził, że w projekcie zagospodarowania terenu podano rzędne i charakterystyczne wymiary (oznaczone na mapie poza tym terenem dla zwiększenia czytelności). W związku z dużą ilością informacji na planie zagospodarowania terenu, wymiary między budynkami podano w analizie przesłaniania. Wyjaśnił ponadto, że główny projektant, przejął odpowiedzialność za część konstruktorską, w której zawarto adnotację o projekcie ściany oporowej, której szczegóły wykonał zakwestionowany przez Wojewodę projektant. Dodał, że do dokumentacji załączono uprawnienia i zaświadczenia także tego projektanta. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Z cytowanego przepisu wynika, że obowiązkiem sądu rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest ustalenie, czy w postępowaniu administracyjnym zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 753, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.". Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może więc wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., II OSK 1386/15 wszystkie powołane orzeczenia są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) albo w przypadku istotnych braków postępowania wyjaśniającego, gdy niemożliwe jest uzyskanie zgody stron na usunięcie nieprawidłowości w postępowaniu odwoławczym, na podstawie art. 136 § 2 i 3 k.p.a. Z mocy art. 136 § 4 k.p.a. - przepisów § 2 i 3 nie stosuje się tylko, jeżeli przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy byłoby nadmiernie utrudnione. Kasatoryjne rozstrzygnięcie może więc zapaść wyłącznie, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., II OSK 1427/16). Zasadą jest bowiem, że organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, co zgodnie z art. 138 § 1 k.p.a. następuje przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, natomiast odstępstwem od tej zasady jest uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi bowiem na organ odwoławczy ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, zatem postępowanie odwoławcze nie może ograniczać się jedynie do kontroli decyzji pierwszej instancji i przeprowadzonego przez niego postępowania wyjaśniającego. Podkreślenia wymaga, że na organie odwoławczym ciążą te same, co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Jeżeli więc organ pierwszej instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. Z uzasadniania zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, gdyż stwierdził, że wniosek i projekt budowlany skarżącego zawierają pewne nieścisłości, a ponadto nie podzielił dokonanej przez Starostę oceny przedłożonego projektu budowlanego w świetle przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.), dalej: "Pb", ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 z późn. zm.) oraz ustaleń obowiązującego planu miejscowego. Wojewoda stwierdził bowiem, że dokumentacja projektowa jest nieprawidłowa, gdyż: - w formularzu wniosku o pozwolenie na budowę nie zaznaczono rozbiórki istniejącego budynku handlowo-usługowego i nie przedłożono zgody właściciela tego obiektu, - wniosek w zakresie przyłączy nie jest jednoznaczny, - projekt zagospodarowania terenu nie został sporządzony na mapie, które spełnia wymogi przewidziane w art. 34b Pb, - na projekcie budowlanym są nieoryginalne pieczęci i podpisy rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych, - projekt ściany oporowej został opracowany przez osobę, która nie została wymieniona jako członek zespołu autorów projektu, - na projekcie zagospodarowania brak było terenu rzędnych i wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich. Należy podzielić stanowisko skarżącego, że ww. nieprawidłowości mogły zostać usunięte na etapie postępowania odwoławczego przez wezwanie inwestora do dokonania stosownych zmian czy uzupełnień wniosku i projektu. Nie można ich bowiem uznać za istotne braki postępowania wyjaśniającego, których usunięcie nie jest możliwe w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. Wojewoda zakwestionował ponadto brak uzgodnienia projektu budowlanego z zarządcą drogi w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego, spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Wojewoda nie wskazał przyczyn, dla których uznał, że w sytuacji gdy na terenie przeznaczonym pod przedmiotową inwestycję aktualnie znajduje się sklep, a planowany jest obiekt handlowo-usługowy, zaś lokalizacja zjazdu nie zmieni się, nastąpi zmiana zagospodarowania terenu wymagająca uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą. Organ odwoławczy nie podzielił również dokonanej przez Starostę oceny przedłożonego projektu budowlanego w zakresie: - zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącymi wskaźnika intensywności zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej i maksymalnej powierzchni zabudowy, obliczonych w odniesieniu do powierzchni całego terenu inwestycyjnego zamiast do poszczególnych działek przeznaczonych pod inwestycję, - zaakceptowania przez Starostę analizy nr 1 w zakresie obliczenia odległości między budynkami ze względu na ochronę przed zacienieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, która zdaniem Wojewody, nie spełnia warunków z § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) i zaniechania rozważenia kwestii nasłonecznienia, o której mowa w § 60 ww. rozporządzenia, - pominięcia, że projekt budowlany nie zawiera projektu drogowego, opracowanego przez projektanta z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi, a układ komunikacyjny "budzi wątpliwości w okolicy rampy i muru oporowego", a także wątpliwości co do dojazdu pojazdu odbierającego odpady i spełnienia warunków z § 14, § 15, § 22 oraz § 29 rozporządzenia, - pominięcia w projekcie przyłącza kanalizacji deszczowej, opracowanego według odrębnego opracowania, i przyłącza gazowego. Podkreślić należy, że powyższe zarzuty w zaskarżonej decyzji zostały dość ogólnikowo sformułowanie. Wojewoda nie umotywował prawidłowości zajętego stanowiska w zakresie wymogu obliczania wskaźnika intensywności zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej i maksymalnej powierzchni zabudowy w odniesieniu do działki budowlanej. Brak jest też argumentacji wskazującej na zasadność zarzutów dotyczących zaniechania wykazania w projekcie warunków określonych w § 13 pkt 1, § 14, § 15, § 22, § 29 i § 60 rozporządzenia, w szczególności Wojewoda nie wymienił konkretnych braków i błędów w zakresie analizy zacieniania i nasłonecznia, zapewnienia dojścia i dojazdu do drogi publicznej czy działek budowlanych, a także w kwestii komunikacji na działce, w tym dostosowania szerokości, promienia łuków dojazdów, nachylenia podłużnego i poprzecznego oraz nośności powierzchni czy naruszenia zakazu zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Ponadto, organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że obowiązkiem skarżącego jest zaprojektowanie przyłącza gazowego. Jak wynika z treści "Warunków przyłączenia do sieci gazowej" z 16 grudnia 2019 r., miejsce rozgraniczenia sieci gazowej [...] spółki z o.o. i instalacji odbiorcy przyłączanego jest armatura odcinająca w punkcie gazowym na zewnętrznej ścianie budynku (pkt. 10 i 12 warunków). Zakres przyłączenia obejmuje m.in. "wykonanie dokumentacji projektowej i uzyskanie dokumentu pokreślonego Prawem budowlanym" (pkt 23 warunków). Wskazać również należy, że przyłącza nie muszą być uwzględnione we wniosku o pozwolenie na budowę i nie stoi to na przeszkodzie wydaniu pozwolenia na budowę (zob. np. wyroki NSA z: 11 października 2017 r., II OSK 2920/16; 27 września 2016 r., II OSK 852/15 i 18 lutego 2013 r., II OSK 896/12). Wymaga natomiast podkreślenia, że zgodnie z art. 138 § 2a k.pa., jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Niezależnie od powyższego, zarzucanych nieprawidłowości dotyczących oceny projektu budowlanego przez Starostę nie można uznać za taki brak w zgromadzonym materiale dowodowym, który obligowałby organ odwoławczy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Zarzuty te dotyczą bowiem prawidłowości stosowania przez organ pierwszej instancji i przepisów prawa materialnego, a nie procesowego. Błędna ocena zgromadzonego materiału dowodowego i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że Wojewoda nie wykazał, że Starosta naruszył przepisy postępowania, w stopniu, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Wojewoda nie wykazał ponadto, że niemożliwe było zastosowanie art. 136 k.p.a. i uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Powtórnie rozpoznając niniejszą sprawę Wojewoda merytorycznie rozpozna sprawę, stosując w koniecznym zakresie art. 136 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od sprzeciwu, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, będącego adwokatem, oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800, z późn. zm.).