II OSK 969/13

SENTENCJA Dnia 3 grudnia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski /spr./ Protokolant asystent sędziego Iwona Rzucidło-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B.S.-M. i Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 1001/12 w sprawie ze skargi B. C.-M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania; 2/ zasądza od B. C.-M. na rzecz B. S.-M. i Z. M. solidarnie kwotę 800 (osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE II OSK 969/13 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 12 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę B. C.-M. i uchylił decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2010 r. i poprzedzającą ją decyzję Starosty Mikołowskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Starosta Mikołowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] pozwolenia na budowę budynku usługowego z pokojami hotelowymi wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz budowę i modernizację ogrodzenia przy ulicy [...] (na działkach nr [...] i [...]). W pozwoleniu określił warunki prowadzonej budowy - zgodnie z art. 36 ust. 1 i art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W odwołaniu od ww. decyzji [...] zarzuciła jej naruszenie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) w związku z § 3 ust. 1 pkt 49 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573), art. 147 k.c., art. 7 k.p.a. oraz art. 33 ust. 1 i art. 103 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 27, poz. 96). Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że projekt budowlany spełnia wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133). W zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, organ odwoławczy stwierdził, że wymóg taki nie wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym nie ma podstawy do nakładania takiego wymogu na inwestora. W skardze na ww. decyzję [...] zarzuciła naruszenie art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. Podkreśliła, że przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji okoliczności odnośnie do przedłożonej w sprawie ekspertyzie geologicznej zostały zupełnie pominięte przez organ odwoławczy. Nie dość dokładnie zajęto się także różnicą poziomów pomiędzy działkami, co jest istotne z uwagi na możliwość osunięcia się terenu w wyniku prowadzonych prac budowlanych. Nadto organy uchybiły obowiązkowi wynikającemu z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, poprzez zwolnienie inwestora z obowiązku przedstawienia układu komunikacyjnego, w tym parkingowego. Podkreśliła, że ul. [...] jest ulicą krótką i jednokierunkową, a inwestor na potrzeby hotelu i restauracji zajął praktycznie całą działkę, przewidując jedynie 4-5 miejsc parkingowych, co niewątpliwie spowoduje zakłócenie układu komunikacyjnego w tej centralnej części miasta. Wyrokiem z dnia 25 października 2010 r., II SA/Gl 334/110, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r., II OSK 601/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że nie doszło do naruszenia tych przepisów przez organy administracji w odniesieniu do kwestii zapewnienia wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla objętej pozwoleniem na budowę inwestycji. Zakwestionował zaakceptowany przez Sąd I instancji pogląd organów, jakoby kwestia ilości miejsc parkingowych powinna być regulowana miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś plan miejscowy obowiązujący dla terenu, na którym realizowana ma być inwestycja, nie zawiera uregulowań w tym przedmiocie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) wynika, że jeżeli dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli natomiast dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to zastosowanie będzie miał § 18 ust. 1 rozporządzenia. Zdaniem NSA Sąd I instancji, nie dokonał oceny zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z wymogami wynikającymi z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, uznając, że kwestia liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych podlega ocenie wyłącznie pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd kasacyjny zalecił, aby rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny poczynionych przez organy administracji ustaleń faktycznych będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się również z podniesionym w skardze kasacyjnej zarzutem, że Sąd I instancji nie dość dokładnie przeanalizował kwestię możliwości korzystania przez klientów budynku restauracyjno–hotelowego z parkingu zlokalizowanego na działce nr [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Działkę, na której ma być realizowana inwestycja, oddziela od działki, na której znajduje się parking, ogrodzenie. Nie wiadomo też, czy jest to parking publiczny ogólnie dostępny, czy też jest to działka należąca do gminy, którą gmina pozwala wykorzystywać jako parking, ale w każdej chwili może zmienić sposób jej wykorzystywania. Możliwość parkowania na tym parkingu mogłaby być wzięta przez Sąd I instancji pod uwagę przy ocenie zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdyby inwestor wykazał, że pracownicy i klienci budynku restauracyjno–hotelowego będą mogli z tego parkingu korzystać, to jest gdyby wykazał, że w ogrodzeniu zostanie wykonane przejście umożliwiające wejście na teren restauracji oraz przedstawił co najmniej oświadczenie właściciela nieruchomości wykorzystywanej jako parking, że wyraża zgodę na parkowanie na niej pojazdów przez pracowników i klientów budynku restauracyjno–hotelowego. Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne natomiast uznał pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W motywach wyroku Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co oznacza, że zasadność sformułowanych w skardze oraz dalszych pismach skarżącej zarzutów naruszenia prawa została oceniona i przesądzona wyrokiem NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II OSK 601/11. Sąd stwierdził przy tym, że wobec wyrażonej przez NSA w ww. wyroku wykładni prawa i oceny sprawy, brak jest obecnie podstaw do uwzględnienia tych zarzutów skargi, które powtórzone zostały przez skarżącą w skardze kasacyjnej i uznane zostały przez NSA za niezasadne. Okolicznością wymagającą rozważenia jest natomiast kwestia zapewnienia wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla objętej pozwoleniem na budowę inwestycji oraz ewentualna możliwość korzystania przez klientów realizowanego budynku z parkingu zlokalizowanego na działce nr [...]. Sąd Wojewódzki podkreślił, że sądy administracyjne, dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej, oceniają jej legalność według stanu prawnego i faktycznego, jaki miał miejsce w dacie wydania kontrolowanego aktu lub podjęcia kontrolowanej czynności. Bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia pozostają zatem działania inwestorów zmierzające do pozyskania dodatkowych miejsc parkingowych w drodze porozumienia z Gminą Mikołów. Działania te miały bowiem miejsce już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Przypominając dokonaną przez NSA wykładnię § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) Sąd I instancji wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu Miasta Mikołowa, określonego dla potrzeb planu jako Centrum, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej Mikołowa Nr XXIX/437/2004 z dnia 28 grudnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Śląskiego Nr 16, poz. 427), nie zawiera wymogów co do liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych dla inwestycji, dla której wydano pozwolenie na budowę. W tej sytuacji organy obydwu instancji dokonały błędnej wykładni omawianego przepisu poprzez przyjęcie, że skoro plan miejscowy obowiązujący dla terenu, na którym realizowana ma być inwestycja, nie zawiera uregulowań w przedmiocie ilości miejsc parkingowych, to również i decyzja o pozwoleniu na budowę uregulowań takich zawierać nie musi, względnie zawierać może ustalenia dowolne poczynione wyłącznie przez projektanta. Ta okoliczność powoduje, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego powodującym konieczność ich uchylenia. Sąd I instancji wskazał również, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku, że w swoim poprzednim wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie dość dokładnie przeanalizował kwestię możliwości korzystania z parkingu zlokalizowanego na sąsiedniej działce. Ta okoliczność nie może jednak zostać wyjaśniona merytorycznie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż brak jej wyjaśnienia jest wynikiem naruszenia przez organy orzekające art. 7 i art. 77 k.p.a. To na organach administracji ciąży obowiązek wszechstronnego i dogłębnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Niewyjaśnienie przez organy kwestii zapewnienia miejsc parkingowych poprzez możliwość korzystania z działki sąsiedniej jest oczywiście wynikiem błędnej wykładni § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W niczym nie zmienia to jednak faktu, że to organ prowadzić winien postępowanie wyjaśniające i dowodowe. Tymczasem w niniejszej sprawie organy nie poczyniły jakichkolwiek ustaleń zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy w omawianym zakresie. Obowiązek ten, co wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być zrealizowany przez Sąd, gdyż powinność ustalenia stanu faktycznego sprawy ciąży na właściwym organie administracji publicznej, a sąd administracyjny tylko kontroluje te ustalenia faktyczne. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 października 2012 r. skargę kasacyjną wnieśli [...] i [...]. Zaskarżając wyrok w całości zarzucili mi naruszenie: 1/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez stwierdzenie, że w wyniku błędnej wykładni § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie decyzje organów obydwu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, mimo, że Sąd nie dokonał koniecznej w takim przypadku oceny ustaleń faktycznych poczynionych przez organy, będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia, 2/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez błędne stwierdzenie, że organy I i II instancji w skutek niewłaściwej wykładni § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuściły się naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. i niedokonanie, zaleconej przez Naczelny Sąd Administracyjny, poczynionych przez te organy oceny ustaleń faktycznych, będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia, 3/ art. 190 p.p.s.a. przez niedokonanie przez Sąd poczynionych przez organy I i II instancji oceny ustaleń faktycznych, będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie, 4/ art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w związku z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie, poprzez błędną wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że organy I i II instancji nie sprawdziły zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi i zatwierdziły projekt budowlany nie spełniający wymogu zaprojektowania miejsc postojowych, 5/ art. 35 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie i pominięcie załączonego do projektu budowlanego oświadczenia projektanta, stwierdzającego, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wskazując na powyższe naruszenia autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Sprawa trafiła do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyniku uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 października 2010 r. Rozpatrując ponownie sprawę Sąd I instancji musiał zatem mieć na względzie treść art. 190 p.p.s.a., w myśl którego Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W myśl § 18 ust. 1 tego aktu zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zgodnie zaś z § 18 ust. 2 liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Przepisy te w sprawach o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę mają zasadnicze znaczenie, bowiem w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (w dniu wydania decyzji ostatecznej: Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zatem przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ musi ocenić projekt budowlany także pod kątem zaplanowanych w projekcie miejsc parkingowych. Dokonana przez NSA wykładnia przepisów § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) sprowadzała się do tego, że w przypadku obowiązywania na terenie inwestycji planu miejscowego, który nie zawiera wymagań odnośnie do ilości i rodzaju miejsc parkingowych (jak w niniejszej sprawie), organy architektoniczno-budowlane nie mogą przyjąć pełnej dowolności w tym zakresie, ale powinny ocenić przedstawiony przez inwestora projekt budowlany pod kątem przesłanek określonych w § 18 ust. 1 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że przepis ten nie określa literalnie liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych, ale jednak uzależnia ich określenie od sposobu przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Oznacza to, mającą potwierdzenie w zasadach racjonalności, konieczność indywidualnego podejścia do tego aspektu w odniesieniu do każdej inwestycji budowlanej, realizowanej na różnych nieruchomościach, o różnej wielkości i w różnym otoczeniu (poz. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2011 r., II OSK 549/10 i z dnia 7 września 2012 r., II OSK 864/11). W ustawie - Prawo budowlane brak jest przepisów, w tym i techniczno-budowlanych, które w sposób obligatoryjny normowałyby sposób urządzenia i liczbę miejsc postojowych przy nowowznoszonych czy rozbudowywanych obiektach. W takiej sytuacji za obowiązujące dla danej inwestycji należy traktować ustalenia zawarte w planie miejscowym, a przy braku takich ustaleń - należy urządzić miejsca postojowe w sposób uwzględniający przeznaczenie i sposób zabudowy konkretnej działki budowlanej. Oczywiście, co do zasady, miejsca postojowe powinny być urządzone na terenie inwestycji. Jednakże wobec literalnego brzmienia § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można jednak uznać, aby takie restrykcyjne stanowisko co do interpretacji § 18 odnosiło się do każdej sytuacji faktycznej i miało zastosowanie przy ocenie zgody z wymogami art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane każdego projektu zagospodarowania działki lub terenu. Skoro bowiem żaden przepis prawa budowlanego nie stanowi o obowiązku zapewnienia określonej liczby miejsc postojowych na terenie inwestycji (§ 18 rozporządzenia także nie zawiera takich wymogów), to można, uwzględniając okoliczności faktyczne konkretnego przypadku, zatwierdzić projekt budowlany, który jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i który zawiera ustalenia dotyczące zabezpieczenia miejsc postojowych dla inwestycji (z uwzględnieniem sposobu zabudowy konkretnej działki budowlanej) na innej nieruchomości. Dopuszczalna jest zatem sytuacja, gdy w konkretnych warunkach sprawy przeznaczenie i sposób zabudowy działki wskazują na konieczność zapewnienia miejsc postojowych nie na terenie inwestycji – jak choćby w sytuacji wysokiego wskaźnika zabudowy, gdy niemożliwe jest umieszczenie wszystkich miejsc postojowych na terenie inwestycji ( por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2011r. sygn. akt II OSK 719/11). Do tego zmierzała wykładnia § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), dokonana przez NSA w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. W wyroku tym Sąd zawarł czytelne i nie pozostawiające wątpliwości wskazania dla Sądu I instancji, by ten, rozpoznając sprawę ponownie, dokonał oceny poczynionych przez organy administracji ustaleń faktycznych będących podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Dodatkowo Sąd I instancji powinien ocenić możliwość korzystania przez klientów budynku restauracyjno-hotelowego z parkingu zlokalizowanego na działce nr [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. W tym kontekście za zasadne należy uznać te zarzuty skargi kasacyjnej, które odnosiły się do braku dokonania przez Sąd I instancji oceny poczynionych przez organ ustaleń faktycznych odnośnie właśnie do ilości miejsc postojowych niezbędnych do obsługi budynku restauracyjno-hotelowego, jak i do możliwości korzystania z parkingu położonego na sąsiedniej działce. Kwestie te zresztą traktować należy łącznie, nie są to odrębne okoliczności, niezależne od siebie. Gdyby bowiem zachodziły podstawy do uznania, że sposób zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji pozwala na zorganizowanie miejsc postojowych w odpowiedniej liczbie – wówczas kwestia parkingu na działce sąsiedniej byłaby bezprzedmiotowa. Mimo wyraźnych i jasno brzmiących wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartych w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r., zobowiązujących Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach by dokonał oceny ustaleń faktycznych organów pod kątem zgodności z wymogami z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), Sąd I instancji zaniechał dokonania takiej oceny. Tymczasem Sąd Wojewódzki, dysponując zatwierdzonym przez te organy projektem budowlanym i stosując się do wykładni ww. przepisu dokonanej przez NSA, mógł we własnym zakresie ocenić, czy organy architektoniczno-budowlane, zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę, naruszyły prawo materialne w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Uznać wiec należało, że uchylając się od dokonania takiej oceny, Sąd I instancji nie zastosował się do wskazań zawartych w wyroku NSA, czym naruszył art. 190 p.p.s.a., a także związane z tym naruszeniem przepisy wskazane w pkt 1, 2 i 4 petitum skargi kasacyjnej. Bez znaczenia natomiast dla sprawy pozostaje kwestia ujęta w pkt 5 petitum skargi kasacyjnej, że projektant, podpisując stosowne oświadczenie w myśl art. 20 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, przyjął odpowiedzialność za prawidłowość projektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. To bowiem nie projektant wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a właściwe organy architektoniczno-budowlane. W ich kompetencji, a nie projektanta, znajdują się czynności określone we wskazanym w skardze kasacyjnej art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.