I C 112/23

Common courts2025-09-15

Case number

I C 112/23

Judgment date

2025-09-15

Type

REASONS

Judges

Izabela Kosińska-Szota (PRESIDING_JUDGE)

Legal basis

art. 444 § 1 kc, art. 445 § 1 kc

Judgment text

Sygn. akt I C 112/23 <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Powódka U. R. wniosła o zasądzenie od (...) S.A. (...) w P. (...) kwoty 40 000 zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 25 sierpnia 2022 r., kwoty 10 709,39 zł tytułem odszkodowania z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 2 745 zł od dnia 24 sierpnia 2022 r. i od kwoty 7 964,39 zł od dnia wniesienia powództwa oraz o zasądzenie kosztów procesu na rzecz powódki. Powódka wskazała, że podczas pobytu w sanatorium (...) S.A. w D. (...) w dniu 13 maja 2022 r. zmuszona była opuścić pokój na czas jego sprzątania i po wyjściu na korytarz poślizgnęła się na mokrej i śliskiej podłodze, która nie była oznakowana przy wyjściu z pokoju, w wyniku czego doznała złamania kości strzałkowej oraz złamania wieloodłamowego kości piszczelowej. Powódka podała, że została poddana dwukrotnie zabiegom operacyjnym, następnie po powrocie ze szpitala korzystała z opieki koleżanek i rodziny, ponieważ miała problemy z poruszaniem się, zmuszona była do wizyt u lekarzy i korzystała z zabiegów rehabilitacyjnych, na które dojeżdżała. Powódka podniosła, że pozwana spółka ponosi odpowiedzialność za szkody majątkowe i niemajątkowe na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art.415 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 430)">art.430 k.c.</a>, a tablica z informacją „Uwaga ślisko” pojawiła się na korytarzu po zdarzeniu. Powódka zarzuciła, że ubezpieczyciela pozwanej oparł się tylko na twierdzeniach pokojowej. Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz od powódki kosztów procesu. Strona pozwana podniosła, że żądanie nie zostało udowodnione ani co do zasady, ani wysokości i zaprzeczył, by nie umieszczono oznaczenia „Uwaga ślisko”, a ponadto podłoga przed wejściem do pokoju nie była mokra. Ponadto wskazała, że wykreowane roszczenie przekracza normy przyjęte w orzecznictwie i podała kwotowy przelicznik 1 % uszczerbku na zdrowiu. Zdaniem pozwanej zakup wózka inwalidzkiego nie był potrzebny, a T. (...) nie spala 8l/100 km, lecz 8 l/100 km. Ponadto wskazała, że brak jest jakiegokolwiek związku z opłatami za parking ze zdarzeniem, a opłaty uzdrowiskowe pobierane są w imieniu i na rzecz Gminy i zwrot następuje na wniosek podatnika złożony bezpośrednio w Gminie, czego powódka nigdy nie uczyniła. Ponadto podniosła, że brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla kosztów opieki w kwocie 5 852 zł ze względu na brak dowodów uzasadniających taką wysokość odszkodowania. Interwenient uboczny Towarzystwo (...) z siedzibą w L. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na swoją rzecz od powódki kosztów procesu wskazując, że w dacie zdarzenia było stroną umowy odpowiedzialności cywilnej z tytułu czynów niedozwolonych z pozwanym. Interwenient uboczny wskazał, że warunkiem koniecznym przypisania odpowiedzialności pozwanemu jest nie tylko bezprawność działania, ale także wina w postaci umyślnej bądź nieumyślności, co nie miało miejsca po stronie pozwanej zdaniem interwenienta. W związku z tym brak jest po stronie pozwanej odpowiedzialności za zdarzenie w wyniku którego powódka poniosła szkodę.  Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powódka U. R. w dniu 10 maja 2022 r. rozpoczęła leczenie w (...) S.A. (...) Szpitalu (...) w D. ze względu na zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa. Leczenie miało trwać 21 dni.  Dowód:  informacja dla świadczeniobiorcy – k.16, karta informacyjna z leczenia sanatoryjnego – k.17 W dniu 13 maja 2022 r. powódka wróciła wraz ze współlokatorką S. M. (1) z zabiegów rehabilitacyjnych. Ich pokój był ostatnim pokojem na korytarzu, a pierwszym od windy. Gdy przyszła pani sprzątająca nakazała im opuścić pokój. Powódka zwróciła się do niej z prośbą, by mogły zostać w pokoju, ponieważ były zmęczone, lecz sprzątająca się nie zgodziła. Powódka i S. M. (1) wyszły z pokoju kierując się w lewo w stronę schodów, lecz powódka po zrobieniu kilku kroków wywróciła się. Powódka miała wówczas klapki antypoślizgowe, takie jak na basen. Pani sprzątająca nie informowała ich przed wyjściem z pokoju, ze podłoga na korytarzu jest mokra. Posadzka na korytarzu wyłożona był błyszczącymi kafelkami i była mokra. Powódka zaczęła krzyczeć, S. M. (2) proponowała jej pomoc w powstaniu, lecz powódka mówiła, że nie da rady ponieważ boli ją noga w kolanie. S. M. (2) wróciła do pokoju z prośbą do sprzątającej, by ta również pomogła wstać powódce. K. K. powiedziała, że myślała, że powódka się śmieje, gdy słyszała jej krzyk. Kiedy wyszły z pokoju, to kuracjuszka z innego pokoju pomagała wstać powódce. Kobiety te nie zdołały jednak ponieść powódki. K. K. (2) zadzwoniła po pielęgniarkę, która przyjechała z wózkiem. Oznakowanie informujące o śliskości było umieszczone na środku korytarza przy schodach w stronę korytarza prowadzącego do pokoju powódki, przy czym schody były bliżej niż tabliczka. Między znaczkiem a pokojem powódki i S. M. (2) znajdowało się kilka pokoi.  Dowód:  zeznania świadka S. M. (1) – k.126 - 127, zeznania świadka K. K. (2) – k.193, zeznania świadka J. B. – k.193, zeznania powódki – k.193 verte - 196 Schody są pośrodku korytarza z dwóch stron. Podłogi są myte mopem z wyciskarkami na wózkach. W czasie pandemii pracownicy strony pozwanej nakazywali opuszczanie pokoi kuracjuszom w czasie sprzątania, chyba że ktoś źle się czuł. M. S. po około godzinie od zdarzenia udała się do pań sprzątających celem ustalenia, czy stały tablice ostrzegające o śliskości.  Dowód:  zeznania świadka M. S. – k.127, rzut II piętra – k.138 Pielęgniarka oddziałowa zwiozła powódkę wózkiem na dół. Nie wezwano pogotowia, lecz busem zawieziono powódkę do szpitala w P.. S. M. (2) udała się z powódką do szpitala.  Dowód:  zeznania świadka S. M. (1) – k.126 verte, zeznania powódki – k.193 – 194 Powódka została przyjęta na (...) S.A. w P. z rozpoznaniem złamania nasady bliższej piszczeli i złamanie innej części podudzia na skutek upadku po wykonanych badaniach obrazowych. Następnie powódka została przyjęta na (...) i w dniu 16 maja 2022 r. przeprowadzono u niej zabieg operacyjny otwartej repozycji z wewnętrzną stabilizacją złamania bliższego kości piszczelowej prawej płytą blokowaną (...) przy użyciu grotów pod kontrolą RTG – TV i mocowaniu śrubami. W dniu 18 maja 2022 r. powódka była ponownie operowana w celu wymiany elementów zespolenia – wymiana 2 śrub blokowanych w płycie. W czasie pobytu w szpitali powódce wykonywano RTG stawu kolanowego prawego. W dniu 19 maja 2022 r. powódka została wypisana z zaleceniami codziennej wymiany jałowych opatrunków z użyciem preparatu (...), chodzeniem w długiej ortezie udowo – goleniowej z regulowanym kątem zgięcia w asekuracji kul łokciowych z odciążaniem operowanej kończyny, kontynuacją ćwiczeń wyuczonych na oddziale, kontrolą w poradni ortopedycznej za 14 dni celem zdjęcia szwów i kontrolą za 6 tygodni, zapisano leki (...), (...), (...), (...) oraz wystawiono skierowanie na rehabilitację ambulatoryjną po 6 tygodniach.  Dowód:  zeznania świadka S. M. (1) – k.126, karty informacyjne leczenia szpitalnego – k.19, 20 – 21, skierowania – k.22, 23, zeznania powódki – k.193verte – 196 W dniu 19 maja 2022 r. powódka zakupiła kule łokciowe 2 sztuki za cenę 70 zł.  Dowód:  faktura VAT nr (...) – k.50 Powódka rozpoczynając pobyt w sanatorium w D. należącego do pozwanych (...) S.A. uiściła opłatę uzdrowiskową w kwocie 94,50 zł za 22 dni od 10 do 31 maja 2022 r.  Dowód:  faktura VAT nr (...) – k.64 Powódka odczuwała silny ból bezpośrednio po upadku, w czasie oczekiwania kilka godzin na szpitalnym oddziale ratunkowym. Również po powrocie do domu, gdy leżała noga bardzo ją bolała. Koleżanka powódki K. L. (1) zmusiła powódkę do chodzenia o kulach. Powódka początkowo miała sztywne kolano. Do łazienki powódka poruszała się przy pomocy chodzika. Powódka sama wykonywała iniekcję zastrzykami przeciwzakrzepowymi. Powódka cały czas ma śruby w nodze i nie jest przewidywane ich wyjęcie. W dalszym ciągu odczuwa bóle nogi. Obecnie w domu porusza się bez pomocy kul, poza domem korzysta z pomocy kul, ponieważ utyka. Po zdarzeniu powódka musiała zwiększyć dawkę leków antydepresyjnych.  Dowód:  zeznania powódki – k.193 verte - 196 Powódka poniosła koszty zabiegów rehabilitacyjnych 1 000 zł, które miała od 21 maja do 19 czerwca 2022 r.  Dowód:  rachunek nr (...) – k.45, specyfikacja wykonanej usługi – k.24 Po opuszczeniu szpitala powódka nie była w stanie samodzielnie funkcjonować i niezbędna była pomoc osób trzecich w wykonywaniu czynności codziennych. Powódką opiekowały się jej koleżanki K. L. (1) i D. W. (1), a także rodzina. Najbardziej intensywna opieka nad powódką obejmowała okres 6 tygodni po powrocie ze szpitala po 3 h dziennie, następnie kolejne 6 tygodni po 1 h dziennie. Koszt roboczogodziny usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych w 2022 r. wynosił 24,54 zł. D. W. (1) pomagała powódce przy myciu się, robiła większe zakupy i sprzątała, nosiła posiłki. K. L. (1) również robiła zakupy powódce, w tym kupowała lekarstwa i załatwiała wizyty u lekarzy, także sprzątała. Te czynności obie koleżanki robiły na zmianę.  Dowód: zeznania świadka K. L. (1) – k.127, zeznania świadka D. W. (1) – k.128, uchwała nr (...) Rady Miejskiej w N. – k.65 zeznania powódki – k.193 verte - 196 Powódka odbyła zabiegi fizjoterapeutyczne w okresie od 29 maja 2023 r. do 13 czerwca 2023 r. w Centrum Medycznym (...) w N..  Dowód:  informacja dla pacjenta – k.27 Powódka została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności w dniu 27 lipca 2022 r.  Dowód:  orzeczenie o stopniu niepełnosprawności – k.26 W dniach 30 czerwca 2022 r., 11 sierpnia 2022 r. i 3 listopada 2022 r. powódka dojeżdżała ze swego miejsca zamieszkania przy ul. (...) w N. do Poradni (...) w (...) Centrum Medycznym S.A. w P. pokonując odległość w jedną stronę wynoszącą 26 km (52 km w obie). Powódka dojeżdżała samochodem swoim samochodem marki T. (...), która spalała 8 l na 100 km. Podczas kontroli w poradni lekarz stwierdził, że powódka porusza się przy pomocy dwóch kul, a zrost kostny postępuje, zaś odłamy są prawidłowo ustawione. Podczas pierwszej wizyty kontrolnej powódka była również w ortezie. Podczas drugiej wizyty kontrolnej powódka została skierowana na RTG stawu kolanowego. Cena benzyny wynosiła w tamtym okresie 6.50 zł.  Dowód:  informacja dla lekarza kierującego z 30.06.2022 r., 11.08.2022 r. i 3.11.2022 r. – k.28, 29 i 32, skierowanie – k.30 kalkulator odległości – k.56 i 60, artykuł internetowy – k.57, 58 – 59,kserokopia dowodu rejestracyjnego – k.55, faktura z 14.11.2022 r. – k.61 Powódka dokonywała zakupu leków zalecanych przez lekarzy, takich jak (...), S., P., A.,(...), C., N., A., (...), T., A. oraz środków opatrunkowych – opaski elastycznej, C., kompresów jałowych i środka antyseptycznego O.. Na ich zakupy powódka wydatkowała łącznie 470,50 zł.  Dowód:  faktura nr (...) – k.46, faktura VAT nr (...) – k.47, faktura VAT nr (...) – k.48, faktura VAT nr (...) – k.49, faktura VAT nr (...)/NowaRuda – k.53 i faktura VAT nr (...) – k.54 W dacie zdarzenia strona pozwana posiadała ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej z tytułu czynów niedozwolonych w Towarzystwie (...) z siedzibą w L..  Dowód:  polisa nr (...) – k.116 (...) z siedzibą w L. odmówiło powódce wypłaty jakichkolwiek świadczeń nie dopatrując się związku przyczynowego i winy pracownika kwalifikując zdarzenie z udziałem powódki jako wypadek losowy.  Dowód:  pismo (...) z 30.06.2022 r. – k.35 Powódka wniosła o zapłatę od (...) kwoty 50 000 zł tytułem zadośćuczynienia i 2 745 zł tytułem odszkodowania za koszty opieki. Ubezpieczyciel strony pozwanej nie uwzględnił jednak tego pisma oddalając je jako reklamację.  Dowód:  pismo z dnia 28.07.2022 r. – k.38 – 41, pismo (...) z 24.08.2022 r. – k.42 - 43 W okresie 30 września – 10 listopada 2022 r. powódka korzystała z zabiegów fizjoterapeutycznych w Centrum (...), za które zapłaciła 1 000 zł.  Dowód:  zaświadczenie – k.31, rachunek nr (...) – k.45 Powódka w wyniku skierowania do SP ZOZ Sanatorium (...) w K. udając się na turnus rehabilitacyjny pokonała 37 km w jedną stronę (74 km w obie). Koszt odpłatnego parkingu dla kuracjuszy wyniósł powódkę 260 zł. Powódka przebywała tam od 15 listopada 2022 r. do 6 grudnia 2022 r. odbywając ćwiczenia i poddając się zabiegom  Dowód:  zawiadomienie o przyjęciu na leczenie z 13.10.2022 r. – k.33, karta informacyjna – k.34, faktura nr (...) – k.62, wydruk przydzielonego miejsca parkingowego – k.63 W 2023 r. powódka kontynuowała leczenie i rehabilitację.  Dowód:  skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne – k.148, informacja dla lekarza kierującego – k.149, kata wizyty – k.150, zaświadczenie z 4.09.2023 r. – k151, rtg stawów biodrowych – k.173, faktury – k.174 – 179, paragon – k.180 W wyniku zdarzenia z dnia 13 maja 2022 r. powódka doznała złamania kłykcia przyśrodkowego piszczeli prawej. Po wypadku odczuwała znaczne dolegliwości bólowe w okolicy stawu kolanowego i zaistniała konieczność leczenia. Wymagała pomocy osoby trzeciej. Nie było konieczności poruszania się na wózku inwalidzkim. Powódka nie była w stanie samodzielnie chodzić z obciążeniem dwóch kończyn dolnych, utrudnione było stanie z powodu odciążania prawej kończyny dolnej. Rehabilitacja była wskazana. Konieczne było stosowanie leków przeciwzakrzepowych i przeciwbólowych. Trwały uszczerbek na zdrowiu powódki wynosi 7 %. Nie ma możliwości przywrócenia pełnej sprawności kończyny. Podjęta decyzja o drugiej operacji wynikała z penetracji śrub do dołu podkolanowego. Wypożyczanie szyny do ćwiczeń stawu kolanowego nie było zasadne z uwagi na nieznaczny zysk terapeutyczny. Obecnie u powódki występuje niewielkie ograniczenie ruchomości w stawie kolanowym bez innych zaburzeń funkcji stawu kolanowego. W wyniku urazu doszło do uszkodzenia powierzchni stawowej w stawie kolanowym co zawsze powoduje dolegliwości bólowe w początkowym okresie i wymaga leczenia operacyjnego. Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa nie miały wpływu na uraz stawu kolanowego. Uszkodzenie powierzchni stawowych stawu kolanowego powodowało zaburzenia zborności w stawie kolanowym. Przy uszkodzeniach powierzchni stawowej uszkodzeniu gładkiej powierzchni chrzęstnej stawowej dochodzi wtórnie i często prowadzi do zmian zwyrodnieniowych w stawie kolanowym. Zrost kostny w kończynie dolnej jak u powódki uzyskuje się po około 3 miesiącach. Blizna pooperacyjna miała wpływ na orzeczenie o uszczerbku na zdrowiu powódki.  Dowód:  opinia biegłego sądowego z zakresu ortopedii – traumatologii S. G. – k.203 – 207, opinie uzupełniające – k.245 – 246 i 277 - 278 Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się w przeważającej części zasadne. W pierwszej kolejności stwierdzić należy na podstawie przeprowadzonych dowodów, że niewątpliwie doszło do szkody po stronie powódki na skutek zaniedbań, za które ponosi odpowiedzialność strona pozwana. Z zeznań świadków S. M. (1), J. B. i K. K. (3) oraz samej powódki wynika jednoznacznie, że w związku z koniecznością opuszczenia pokoju na skutek polecenia pracownika pozwanej, powódka po kilku krokach poślizgnęła się na mokrej powierzchni korytarza pokrytego płytkami. Ani powódka, ani jej współlokatorka S. M. (1) nie zostały poinformowane przez panią sprzątającą K. K. (3), żeby uważały po wyjściu z pokoju, ponieważ podłoga na korytarzu jest umyta i może być ślisko. Przy drzwiach pokoju powódki nie stała też tabliczka informująca o śliskości, a znajdowała się ona za schodami mniej więcej na środku korytarza. Nie sposób uznać, że było to wystarczające oznaczenie prowadzące do ekskulpacji strony pozwanej. Powódka wychodząc z pokoju wraz ze S. M. (1) udała się w lewo. Zatem wykonując skręt w lewo i kilka kroków nie miała na wprost tabliczki ostrzegawczej. Nie stała ona przecież vis a vis drzwi pokoju. Zatem nie możliwym było jej dostrzeżenie od razu po opuszczeniu pokoju i z takiej odległości. Zeznania świadka M. S. nie wnoszą istotnych okoliczności do sprawy, ponieważ nie była ona świadkiem naocznym zdarzenia, pojawiła się po około godzinie od zdarzenia. Zeznawała o powinnościach pracowników, a nie ich faktycznym wykonaniu. W związku z tym uznać należy, że stronie powodowej będącej spółką akcyjną można przypisać odpowiedzialność deliktową na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 430)">art.430 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> Do powstania szkody po stronie powódki doszło na terenie należącym do pozwanej, a jej pracownicy wykonywali czynności związane z utrzymaniem czystości podłogi m. in. na korytarzach. W wyniku tych czynności i związanego z nimi zaniechaniem w dniu 13 maja 2022 r. w postaci braku poinformowania powódki o śliskiej i mokrej powierzchni podłogi na korytarzu i braku ustawieniu tabliczki ostrzegającej o śliskości odpowiednio blisko w sposób umożlwiający jej dostrzeżenie, doszło do wypadku powódki i doznania przez nią szkody na osobie. Z tych okoliczności wynika jednoznacznie związek przyczynowy między zaniechaniem a szkodą. W związku z tym zupełnie nieuprawnione było stanowisko ubezpieczyciela wyrażone w korespondencji przesyłanej do powódki po zgłoszeniu przez nią szkody o braku odpowiedzialności strony pozwanej. Na stronie pozwanej spoczywał obowiązek oznaczania powierzchni śliskich, którego nie dopełniono w dniu 13 maja 2022 r. Strona pozwana w istocie w żaden sposób nie udowodniła, że należycie oznaczyła śliskość korytarza. Rzut II piętra i konieczność skręcenia ciała po wyjściu z pokoju w lewo, by udać się w kierunku schodów, o czym zeznawała świadek S. M. (1) i powódka, jednoznacznie dowodzą, że powódka nie miała możliwości dostrzeżenia odpowiednio wcześniej tabliczki. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a>, dla przypisania odpowiedzialności deliktowej, wymaga nie tylko ustalenia bezprawności zachowania sprawcy, lecz także jego winy, określanej subiektywną przesłanką odpowiedzialności. Chodzi o podmiotową niewłaściwość postępowania, ponieważ oceniane jest zachowanie szkodzące wyłącznie z uwagi na cechy podmiotowe sprawcy. Niezrozumiałe też jest, że świadek K. K. (3) – pracownik strony pozwanej nie poinformowała powódki i jej współlokatorki śliskości podłogi, a tabliczkę „Uwaga ślisko” postawiła w znacznej odległości od pokoju, który nakazała powódce i S. M. (2) opuścić na czas sprzątania. Powódka podała, że w chwili zdarzenia miała klapki basenowe, więc nie sposób uznać, że była nieodpowiednio ubrana. Z tych względów Sąd uznał odpowiedzialność strony pozwanej. Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie były przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">445 § 1 k.c.</a> które stanowią, że w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Sąd może także przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Pojęcie "sumy odpowiedniej" użyte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> w istocie ma charakter niedookreślony, niemniej jednak w judykaturze wskazane są kryteria, którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być "odpowiednia" w tym znaczeniu, że powinna być - przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego - utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. W ocenie Sądu, adekwatnym zadośćuczynieniem dla powódki będzie kwota 40 000 zł. Powódka upadając doznała złamania kości piszczelowej, co spowodowało duży ból, ponieważ powódka krzyczała. Następnie długi czas oczekiwała na rozpoznanie na (...) i odczuwała ból w tym czasie, przeszła dwa zabiegi operacyjne i była dwa razy do nich znieczulana. Po operacjach początkowo leżała, potem miała problemy z poruszanie się o kulach, chodziła w długiej ortezie udowo – goleniowej, zmuszona była przyjmować wiele leków, które były jej zalecone przez lekarzy podczas wizyt kontrolnych. Zdana była na pomoc innych osób. Obecnie uszczerbek na zdrowiu powódki wynosi 7 % i ma charakter trwały. Zwrócić należy uwagę, że wbrew stanowisku pełnomocnika powódki uszczerbek na zdrowiu nie determinuje wysokości zadośćuczynienia i nie podlega przeliczeniu na określoną kwotę. Brak jest swego rodzaju taksy za 1 % uszczerbku na zdrowiu o charakterze długotrwałym, jak i trwałym. Istotna jest doznana krzywda, a więc cierpienia fizyczne i psychiczne, które u powódki, co wynika z przeprowadzonych dowodów wystąpiły. Złamanie kości, ból z tym związany, następnie ból po operacji, konieczność ćwiczeń usprawniających i rehabilitacji i obecnie ograniczenie ruchomości, pogłębienie stanów depresyjnych w wyniku wypadku i doznanego złamania oraz wynikających z niego ograniczeń pozwalają na stwierdzenie, że kwotą pozwalającą na wyrównanie krzywdy powódki będzie kwota 40 000 zł. Jest ona adekwatna do doznanej krzywdy i nie sposób ją deprecjonować. Sąd podzielił wnioski wynikające z opinii biegłego sądowego S. G., ponieważ opinia jest spójna i logiczna. Jej treść odpowiada tezie dowodowej wskazanej w postanowieniu dowodowym. Kwestia braku precyzji dotycząca określenia czasu opieki była nieznacząca w tym znaczeniu, że w istocie Sąd dokonując ustaleń stanu faktycznego oparł się na dowodach w postaci dokumentacji medycznej i wynikającej z niej sytuacji powódki, jej zeznaniach i zeznaniach świadków D. W. i K. L.. Biegły nie posiada umiejętności nadzwyczajnych pozwalających precyzyjne określić czas opieki w ciągu dnia. W tym zakresie ustaleń dokonał Sąd, o czym niżej. Sąd oddalił wnioski stron o uzupełnienie kolejne opinii i dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego ortopedy – traumatologa. Wnioski te były zupełnie pozbawione podstaw prawnych. Okoliczność, że strona jest niezadowolona z wniosków opinii nie skutkuje dopuszczaniem dowodu z opinii kolejnego biegłego sądowego. Wskazać należy, że opinia jest także dowodem, a nie rozstrzygnięciem, i podlega ocenie Sądu. Zeznania świadków S. M. (1), D. W. (1), K. L. (1) i J. B. były spójne i logiczne, korelowały z zeznaniami powódki. Także zeznania K. K. (2) nie budziły wątpliwości, przy czym świadek powoływała się na niepamięć co do poszczególnych okoliczności. W odniesieniu do odszkodowania to oczywistym jest, że większość kosztów w pozostaje w związku przyczynowym ze zdarzeniem wywołującym szkodę (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art.361 § 1 k.c.</a>). W odniesieniu do kosztów leczenia Sąd uwzględnił te koszty w łącznej kwocie  1 775,50 zł. Składają się na nie koszty zakupu kul łokciowych w kwocie 70 zł, ortezy (stabilizatora) w kwocie 235 zł, koszty rehabilitacji w kwocie 1000 zł, koszty zakupu leków i materiałów opatrunkowych określone w fakturach k.46 – 49, 53 – 54) w kwocie 470,50 zł. Powódka w uzasadnieniu pozwu określiła kwoty z faktur, jakich się domaga. Powódka nie domagała się kosztów zakupu H., P. żurawiny, natomiast domagała się zasądzenia całej należności z faktury VAT nr (...) z 18 października 2022 r., w tym leku M., który jest lekiem na nadciśnienie. Sąd z tej faktury wziął pod uwagę wszystkie pozycje, z wyjątkiem M., jako pozostające w związku przyczynowym ze zdarzeniem wywołującym szkodę. W tym zakresie wypowiedział się także biegły. Sąd jednak nie uwzględnił stanowiska biegłego sądowego, że lek o nazwie S. nie był zasadnym wydatkiem. Skoro powódce przepisano po leczeniu szpitalnym antybiotyk, to niezbędne było przywrócenie flory bakteryjnej po antybiotykoterapii, co jest w ocenie Sądu faktem powszechnie znanym, propagowanym nie tylko w telewizji i internecie, ale i polecanym przez lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej i farmaceutów. Kwota uwzględniona z tej faktury to 87,34 zł, następnie kwota 83 zł z faktury VAT nr (...), kwota w całości 192,07 zł z faktury VAT nr (...), 19,29 zł z faktury nr (...) (zgodnie z żądaniem), 29 zł z faktury VAT nr (...) i 61,80 zł z faktury nr (...). Łącznie 470,50 zł. Zwrócić należy uwagę, że leki te i środki zaopatrzenia ortopedycznego, jak i rehabilitacja i zabiegi fizjoterapeutyczne wynikają z zaleceń lekarskich opisanych w dokumentacji medycznej. Sąd nie uwzględnił kosztów zakupu szyny rehabilitacji w kwocie 900 zł. Z karty informacyjnej leczenia szpitalnego wynika, że rehabilitacja powinna być rozpoczęta po 6 tygodniach, natomiast wbrew tym zaleceniom ćwiczenia na szynie ruchu biernego i łączące się z nimi koszty nie pozostają w związku przyczynowym ze zdarzeniem. Z dokumentacji medycznej w postaci karty informacyjnej leczenia szpitalnego nie wynikają takie zalecenia, podobnie co do wózka inwalidzkiego. Biegły sądowy w opinii również nie podzielił stanowiska o zasadności tych zakupów i ich konieczności. Zakup wózka inwalidzkiego w kwocie 1 700 zł nie został również udowodniony, ponieważ z zeznań powódki wynika, że był jej wypożyczony, bark jest dowodu jego zakupu, a przedstawiony został dokument w postaci wydania zewnętrznego. Z tych względów Sąd oddalił powództwo w zakresie odszkodowania w wysokości 2 600 zł. Zasadne było żądanie powódki domagającej się zwrotu opłaty uzdrowiskowej proporcjonalnie do okresu, gdy nie przebywała w sanatorium strony pozwanej. Skoro opłatę tę powódka uiściła stronie pozwanej co wynika z faktury VAT nr (...) rozpoczynając powód, to strona pozwana obowiązana jest ją zwrócić, nie zaś wskazywać, że powódka winna wystąpić do Gminy D.. Powódka miała przebywać 22 dni w sanatorium, a była 3 dni. Zatem pozwana obowiązana jest ją zwrócić w kwocie 81,51 zł za 19 dni, a więc proporcjonalnie. Powódka prawidłowo wyliczyła należność do zwrotu z tego tytułu w pozwie wskazując, że za 1 dzień opłata wynosiła 4,29 zł, skoro za 22 dni 94,50 zł. Gdyby nie wypadek powódki w sanatorium, to pobranie opłaty w całości byłoby zasadne. A więc istnienie związku przyczynowego nie może być kwestionowane w sytuacji, gdy do wypadku doszło z przyczyn leżących po stronie pozwanej. Taki związek istnieje również między kosztami dojazdu do placówek medycznych trzykrotnie 30 czerwca 2022 r., 11 sierpnia 2022 r. i 3 listopada 2022 r. oraz poniesienia opłaty parkingowej. Powódka w wyniku doznanego złamania kości została skierowana do innego sanatorium – do K. o nazwie B.. Z związku z tym, gdyby nie wypadek nie byłoby takiej konieczności, a co wynika z dokumentacji medycznej i skierowania do sanatorium, by po pierwsze powódki musiała tam dojechać i wrócić tam i z powrotem z miejsca swego zamieszkania, jak i ponosić kosztów parkowania. Przedstawione przez powódkę dowody w postaci kalkulacji odległości, kosztów zakupu jednego litra paliwa oraz dokumentów dotyczących wysokości opłaty za miejsce parkingowe i przydzielonego miejsca należycie wykazały okoliczności, z których powódka wywodzi swe roszczenia. Powódka dojeżdżając trzykrotnie do poradni (...)z N. do P. pokonała łącznie 156 km (3 x 26 km x 2). Skoro jej samochód T. (...) spala 8l/100, to na 156 km spalił 12,48l. Przy cenie 6,50 zł/l, koszt dojazdów wyniósł 81,12 zł. Odległość z miejsca zamieszkania powódki do Sanatorium (...) w K. to 37 km w jedną stronę, w obie 74 km, a więc łącznie zużycie paliwa wyniosło 5,92 l, po cenie 6,50 zł/l, koszt dojazdu wyniósł powódkę 38,48 zł. Koszt parkingu poniesiony przez powódkę to 260 zł. W odniesieniu do opieki osób trzecich stwierdzić należy, że również w tym zakresie powódka uczyniła zadość obowiązkowi dowodowemu, choć w zakresie tego roszczenia Sąd nie uwzględnił go w całości. Sąd Najwyższy wskazał w uchwale z dnia 22 lipca 2020 r. III CZP 31/19 wskazał, że poszkodowany może domagać się na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art.444 § 1 k.c.</a> odszkodowania z tytułu kosztów opieki sprawowanej nad nim nieodpłatnie przez osoby bliskie. W niniejszej sprawie opiekę tę sprawowała rodzina, ale przede wszystkim koleżanki K. L. (1) i G. W.. Jednoznacznie wynika to z treści ich zeznań, które są spójne i logiczne. W kontekście stanu zdrowia powódki po operacjach i doznanym złamaniu wiadomym jest, że niezbędna była pomoc innych osób w czynnościach higienicznych, zakupach, sprzątaniu, przygotowywaniu posiłków. W opinii biegłego sądowego wskazano na konieczność pomocy osób trzecich. Wprawdzie biegły w opinii uzupełniającej nie sprecyzował jednoznacznie wymiaru tej opieki, to pozostaje to jednak bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w zakresie tego roszczenia. Nie sposób uznać, że biegły w sposób jednoznaczny określi wymiar tej opieki. Zarówno z zeznań ww. świadków, jak i powódki wynikało, że w początkowym okresie po operacji czas pomocy osoby trzeciej był większy, następnie mniejszy. W ocenie Sądu znajdzie tu zastosowanie przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 322)">art.322 k.p.c.</a> Ścisłe udowodnienie roszczenia z tytułu kosztów opieki nie jest możliwe. Świadkowie robili zakupy, niewątpliwie również sobie, przynosili posiłki powódce niewątpliwie gotując także dla siebie. Pomoc w zabiegach higieny osobistej i sprzątanie nie mogły łącznie zająć więcej niż 3 h dziennie, tym bardziej, że świadek D. W. (1) pracowała zawodowo. Trudno również dać wiarę, że każdego dnia pomoc ta wynosiła ¼ doby, a więc 6 h przez 29 dni, jak wskazywała w uzasadnieniu pozwu powódka. Posiłkując się zasadniczo opinią biegłego i opiniami uzupełniającymi przy uwzględnieniu zeznań świadków i powódki oraz mając na względzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 322)">art.322 k.p.c.</a> Sąd uznał, że opieka i pomoc osób trzecich była niesiona przez 6 tygodni po 3 h dziennie, następnie przez 6 tygodni po 1 h, kiedy to powódka pewniej poruszała się o kulach, wykonywała więcej czynności sama oraz przygotowywała sobie posiłki. Zatem 6 tygodni to 42 dni x 3 h=126 h x 22 zł, co daje 2 772 zł; kolejne 6 tygodni, to 42 dni po 1 h 22 zł, co daje 924 zł. Zdaniem Sądu przyjęta przez powódkę stawka 22 zł jest odpowiednia. Skoro w uchwale Rady Miejskiej w N. stawka wynosiła 24,54 zł, to nie sposób uznać stawki 22 zł za zawyżoną. Łącznie koszty opieki wyniosły 3 696 zł i w tej kwocie podlegały uwzględnieniu, zaś w pozostałej części oddaleniu jako niezasadne. Odszkodowanie podlegające zasądzeniu wyniosło łącznie 5 932,61 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1;art. 481 § 2)">art.481 § 1 i 2 k.c.</a> przy czym od kwoty zadośćuczynienia i kwoty wskazanej w wezwaniu do zapłaty 2 745 odsetki należą się od dnia 25 sierpnia 2022 r., natomiast od kwoty 3 187,61 zł od dnia 17 lipca 2023 r., a więc po upływie 30 dni od dnia doręczenia stronie pozwanej odpisu pozwu. Brak jest podstaw prawnych, by zasądzać odsetki od dnia wniesienia pozwu, ponieważ strona pozwana nie miała wcześniej wiedzy o tym roszczeniu i nie mogła się do niego odnieść. W związku z tym również żądanie wcześniejsze odsetek należało oddalić. Sąd rozstrzygnął o zasadzie poniesienia kosztów procesu. Powódka wygrała proces w 91 %, a strona pozwana w 9 %. Ostatecznie o kosztach rozstrzygnie po prawomocności wyroku referendarz sądowy. </div>