IV Kz 445/20

<p>Sygn. akt IV Kz 445/20</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> Dnia 25 listopada 2020 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący : SSO Paweł Pratkowiecki</p> <p>Protokolant : stażysta Wiktoria Olecka</p> <p> <strong> <!-- -->Przy udziale Prokuratora Małgorzaty Halikowskiej</strong> </p> <p>po rozpoznaniu w sprawie <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. K.</span> </strong> </p> <p>podejrzanego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> i inne</p> <p>zażalenia prokuratora</p> <p>na postanowienie Sądu Rejonowego w Legnicy</p> <p>z dnia 6 listopada 2020 r.</p> <p>w przedmiocie tymczasowego aresztowania</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->postanawia</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z 6 listopada 2020 r. Sąd Rejonowy w Legnicy nie uwzględnił wniosku prokuratora i odmówił zastosowania wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania.</p> <p>Na powyższe postanowienie zażalenie złożył prokurator i wniósł o jego zmianę i zastosowanie aresztu na okres 3 miesięcy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje :</strong> </p> <p>Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że w sprawie brak jest podstaw do stosowania najsurowszego środka zapobiegawczego. Eksponowana przez prokuratora przesłanka z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 3)">art. 258 § 3 k.p.k.</a> pozwala zastosować areszt tylko „wyjątkowo”. Sam prokurator w zażaleniu przyznaje tymczasem, że okoliczności wypowiadania gróźb pod adresem pokrzywdzonego, nie są do końca jasne i nie można wykluczyć zmiany kwalifikacji prawnej zarzutów z punktu II i III. Trzeba też mieć na uwadze tło całego zajścia oraz treść zeznań pokrzywdzonego złożonych 3 listopada 2020 r., w których szczegółowo opisuje, jak wyglądały jego kontakty z podejrzanym po krytycznym zajściu i jak zmieniała się postawa podejrzanego (k- 21-22). Wszystko to prowadzi do wniosku, że zastosowanie aresztu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 3)">art. 258 § 3 k.p.k.</a> nie znajduje wystarczającego oparcia w materiałach sprawy.</p> <p>Nie przekonują także uwagi skarżącego o obawie matactwa, gdy się zważy, że podejrzany przyznał się do popełnienia najpoważniejszego z zarzucanych mu czynów. Podobnie ocenić należy kwestię ukrywania się podejrzanego. Wydaje się, że póki co wystarczające w tym zakresie będzie ewentualne stosowanie wolnościowych środków zapobiegawczych.</p> <p>I wreszcie chybione są uwagi zażalenia, które wskazują, że skoro sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zastosowania tymczasowego aresztowania zgodnie z wnioskiem prokuratora, to z urzędu powinien zastosować inne środki w tym tzw. areszt kaucyjny. Pomijając fakt, że sąd nie ma obowiązku orzekać o innych środkach zapobiegawczych, gdy w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 250;art. 250 § 2)">art. 250 § 2 k.p.k.</a> rozpoznaje wniosek prokuratora o zastosowanie aresztu, trzeba podkreślić, że zastosowanie aresztu „kaucyjnego”, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 257;art. 257 § 2)">art. 257 § 2 k.p.k.</a>, wchodzi w grę jedynie wówczas, gdy w sprawie istnieją wszystkie przesłanki do zastosowania środka zapobiegawczego w postaci „bezwzględnego” tymczasowego aresztowania. Wszak nie ma żadnej pewności, że kaucja zostanie uiszczona, a tym samym co do zasady sąd orzeka o tym, że podejrzany ma być pozbawiony wolności w warunkach aresztu. Skoro więc sąd pierwszej instancji nie znalazł w realiach niniejszej sprawy podstaw do stosowania aresztu, to wykluczone było stosowanie aresztu „kaucyjnego”.</p> <p>Z wszystkich tych przyczyn orzeczono, jak na wstępie.</p> </div>