III AUa 972/20

Common courts2020-11-25

Case number

III AUa 972/20

Judgment date

2020-11-25

Type

SENTENCE

Judges

Danuta Dadej-WięsykElżbieta CzajaJerzy Antoni Sieklucki (PRESIDING_JUDGE)

Legal basis

art. 4 ustawy o rencie socjalnej

Judgment text

Sygn. akt III AUa 972/20 <div> <h2>WYROK</h2> W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2020 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: <table> <colgroup> <col width="236"/> <col width="413"/> </colgroup> <tr> <td> Przewodniczący </td> <td> sędzia Jerzy Antoni Sieklucki </td> </tr> <tr> <td> Sędziowie </td> <td> sędzia Elżbieta Czaja sędzia (del.) Danuta Dadej-Więsyk (spr.) </td> </tr> </table> po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. w Lublinie na posiedzeniu niejawnym sprawy D. Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. o prawo do renty socjalnej na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt IV U 5/20 oddala apelację. Danuta Dadej-Więsyk Jerzy Antoni Sieklucki Elżbieta Czaja III AUa 972/20 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Decyzją z 14 listopada 2019r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031351268" title="Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej - Dz. U. z 2003 r. Nr 135, poz. 1268 (art. 4)">art.4 ustawy z 27 czerwca 2003r. o rencie socjalnej</a> odmówił D. Z. prawa do renty socjalnej wskazując, że u ubezpieczonego nie stwierdzono całkowitej niezdolności do pracy. Wyrokiem z dnia 9 września 2020 roku Sąd Okręgowy w Siedlcach zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił prawo D. Z. do renty socjalnej od(...)do(...). Swoje rozstrzygnięcie Sad Okręgowy oparł na następujących ustaleniach i rozważaniach prawnych Ubezpieczony D. Z. w okresie od 10 marca 2012r. do 31 marca 2017r. był uprawniony do renty socjalnej . W dniu 17 września 2019r. ubezpieczony wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z wnioskiem o ustalenie prawa do renty socjalnej (wniosek k.46 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczonego na badanie przez lekarza orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 10 października 2019r. ustalił, że ubezpieczony nie jest całkowicie niezdolny do pracy (orzeczenie lekarza orzecznika z 10 października 2019r. k.48 akt rentowych). Na skutek sprzeciwu ubezpieczonego od powyższego orzeczenia, ubezpieczony skierowany zostały na badanie przez komisję lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 28 października 2019r. ustaliła, że ubezpieczony nie jest całkowicie niezdolny do pracy (sprzeciw ubezpieczonego od orzeczenia lekarza orzecznika k.11 akt rentowych – tom dokumentacji medycznej i orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 28 października 2019r. k.50 akt rentowych). Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 14 listopada 2019r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonemu prawa do renty socjalnej (decyzja z 14 listopada 2019r. k.51 akt rentowych). Ubezpieczony ma 26 lat i wykształcenie w zawodzie – kucharza. Dotychczas pracował na stanowisku magazyniera oraz jako doradca (wywiad zawodowy k.10 akt rentowych – tom dokumentacji medycznej). Ubezpieczony cierpi na wrodzony niedorozwój uda lewego, artrozę stawu kolanowego lewego i prawego, spondylozę odcinka piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa. W okresie okołoporodowym ubezpieczony przebył zapalenie lewego stawu biodrowego powikłane utrwalonym zwichnięciem stawu biodrowego z ograniczeniem ruchomości w stopniu znacznym. Utrzymują się u niego bóle stawu biodrowego i kolanowego lewego, bóle stawów łokciowych, a także bóle kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego. Chód ubezpieczonego ze znacznym utykaniem na lewą kończynę dolną (przy użyciu ortezy wyrównującej skrócenie kończyny dolnej). Ubezpieczony porusza się przy pomocy dwóch kul. Badanie (...) biodra lewego wykazało deformację z destrukcją całkowitą stawu biodrowego i zwichnięciem stawu oraz spondylozę dolnego odcinka kręgosłupa z retroskoliozą. W badaniu ortopedycznym stwierdzono spłycenie lordozy lędźwiowej, skrzywienie czynnościowe kręgosłupa (...) (...) stopnia, ograniczenie ruchomości w odcinku (...) – objaw S. 3 cm, skrócenie lewej kończyny dolnej o 23 cm, ograniczenie ruchomości lewego stawu biodrowego w stopniu znacznym (zgięcie – 30 stopni, rotacja wewnętrzna – 10 stopni, rotacja zewnętrzna – 10 stopni, przykurcz zgięciowo-przywiedzeniowy – 30 stopni), skrócenie uda lewego, objawy chondropatii lewego stawu kolanowego z żywą bolesnością podczas ruchów, ograniczenie ruchomości lewego stawu kolanowego, objawy chondropatii prawego stawu kolanowego oraz zniekształcenie koślawe palców stopy lewej. Rozpoznane dysfunkcje narządu ruchu w znacznym stopniu upośledzają funkcję chodu (pomimo stosowanego zaopatrzenia w ortezę) i powodują, że ubezpieczony nie może wykonywać pracy fizycznej związanej z poruszaniem się oraz pracy związanej z siedzeniem. W porównaniu do sytuacji istniejącej do 31 marca 2017r. (okres uprawnień do renty socjalnej) stan zdrowia ubezpieczonego nie uległ poprawie, a wręcz przeciwnie schorzenia narządu ruchu pogłębiają się. Ubezpieczony wymaga dalszego systematycznego leczenia rehabilitacyjnego. Stały rozwój choroby zwyrodnieniowo-zniekształcającej lewego stawu biodrowego spowodował pogorszenie zakresu ruchomości biodra, nasilenie dolegliwości bólowych oraz wystąpienie zmian wtórnych o charakterze spondylozy i skoliozy kręgosłupa lędźwiowego, artrozy stawów kolanowych, co w efekcie wpływa na ograniczenie sprawności i wydolności ruchowej ubezpieczonego w stopniu znacznym. Proces pogłębiania zwichnięcia stawu biodrowego powoduje dalsze zwiększenie skrócenia lewej kończyny dolnej (w 2012r. stwierdzono skrócenie kończyny o 15 cm, zaś obecnie o 23 cm). Ubezpieczony nie kwalifikuje się do leczenia operacyjnego protezoplastyki stawu biodrowego oraz wydłużenia lewej kończyny dolnej. Rokowanie co do wyleczenia jest niepomyślne. Powyższe schorzenia narządu ruchu - w obecnym stanie zaawansowania – naruszają sprawność organizmu ubezpieczonego w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do pracy, a naruszenie sprawności organizmu powstało przed ukończeniem 18. roku życia. Przewidywany okres trwania tej niezdolności to 31 grudnia 2025r. (opinia biegłego ortopedy k.13-13v akt sprawy). W świetle powyższych ustaleń Sad Okręgowy uznał, iż odwołanie ubezpieczonego D. Z. podlegało uwzględnieniu. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031351268" title="Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej - Dz. U. z 2003 r. Nr 135, poz. 1268 (art. 4;art. 4 ust. 1)">art.4 ust.1 ustawy z 27 czerwca 2003r. o rencie socjalnej</a> (Dz.U. z 2018r., poz.1340) renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało: 1. przed ukończeniem 18. roku życia, 2. w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej – przed ukończeniem 25. roku życia, 3. w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. W myśl art.5 w/w ustawy w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 12;art. 12 ust. 2)">art.12 ust.2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> osobą całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek praccy. Sąd Okręgowy wskazał, że w świetle powyższych uregulowań rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonego od decyzji organu rentowego odmawiającej mu prawa do renty socjalnej wymagało ustalenia, czy ubezpieczony jest całkowicie niezdolny do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało w okresie nauki – nie później jak przed ukończeniem 25. roku życia. W tym celu Sąd I instancji zasięgnął opinii specjalisty z zakresu ortopedii. Sporządzona na tę okoliczność opinia biegłego ortopedy dała podstawy do ustalenia, że ubezpieczony jest osobą całkowicie niezdolną do pracy ze względu na stan narządu ruchu, a naruszenie organizmu powstało przed ukończeniem przez niego 18. roku życia. W złożonej opinii biegły ortopeda wskazał, że stwierdzone u ubezpieczonego dysfunkcje narządu ruchu w znacznym stopniu upośledzają funkcję chodu (pomimo stosowanego zaopatrzenia w ortezę wyrównującą skrócenie kończyny dolnej) i powodują, że ubezpieczony nie może wykonywać pracy fizycznej wymagającej poruszania się oraz pracy wymagającej długotrwałego siedzenia. Biegły wskazał, że stały rozwój choroby zwyrodnieniowo-zniekształcającej lewego stawu biodrowego spowodował pogorszenie zakresu ruchomości biodra, nasilenie dolegliwości bólowych oraz wystąpienie zmian wtórnych o charakterze spondylozy i skoliozy kręgosłupa lędźwiowego, artrozy stawów kolanowych, co w efekcie wpływa na ograniczenie sprawności i wydolności ruchowej ubezpieczonego w stopniu znacznym. Biegły wskazał, że w porównaniu do sytuacji istniejącej do 31 marca 2017r. (okres uprawnień do renty socjalnej) stan zdrowia ubezpieczonego nie uległ poprawie, a wręcz przeciwnie schorzenia narządu ruchu pogłębiają się. Świadczy o tym aktywny proces pogłębiania zwichnięcia stawu biodrowego powodujący dalsze zwiększenie skrócenia lewej kończyny dolnej (w 2012r. stwierdzono skrócenie kończyny o 15 cm, zaś obecnie o 23 cm). W ocenie biegłego rokowanie co do wyleczenia jest niepomyślne. Sąd Okręgowy uznał powyższą opinię biegłego za wiarygodny dowód w sprawie, wskazując ,iż została ona wydana została przez specjalistę z zakresu schorzeń występujących u ubezpieczonego, a ponadto poprzedzona była analizą dokumentacji medycznej ubezpieczonego i jego badaniem. Opinia jest spójna i należycie uzasadniona. Z opinii tej wynika, że ubezpieczony nie może wykonywać nie tylko pracy fizycznej związanej z aktywnością fizyczną, ale również pracy związanej z siedzeniem (tego rodzaju praca jest najczęściej pracą umysłową). Sąd I instancji podkreślił, iż nie przychylił się do wniosku organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu ortopedii zgłoszonego w piśmie z 6 sierpnia 2020r. (k.22 akt sprawy). W ocenie Sądu zarzuty organu rentowego zgłoszone pod adresem powyższej opinii nie są umotywowane merytorycznie i sprowadzają się do polemiki z ustaleniami biegłego wynikającej z odmiennej oceny stanu zdrowia ubezpieczonego (pismo organu rentowego k.23 akt sprawy). Sąd Okręgowy zaznaczył, iż ustaleń płynących z opinii biegłego ortopedy nie podważa fakt, że ubezpieczony podejmuje pracę dostarczającą mu źródeł utrzymania. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 2)">art.477 14§2 kpc</a> zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji wyroku. Apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 9 września 2020 roku złożył organ rentowy zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił : Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj.: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">Art.233 § 1 k.p.c.</a> poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie , że ubezpieczony jest całkowicie niezdolny do pracy od (...) do(...), Naruszenia przepisów prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031351268" title="Ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej - Dz. U. z 2003 r. Nr 135, poz. 1268 (art. 4;art. 4 ust. 1;art. 4 ust. 2;art. 15)">art. 4 ust. 1 i 2 oraz art.15 ustawy z 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej</a> (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 982 ze zm.) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 12;art. 12 ust. 1;art. 12 ust. 2;art. 12 ust. 3)">art. 12 ust.1,2,3 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz.U. z 2016 r. poz. 887 ze zm) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie , że ubezpieczony spełnia wszystkie przesłanki do przyznania prawa do renty socjalnej od dnia (...) do (...). W związku z powyższym apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania. W odpowiedzi na apelację wnioskodawca wnosił o oddalenie apelacji w całości jako oczywiście bezzasadnej oraz zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego zwrotu kosztów procesu według norm prawem przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje : Apelacja jest bezzasadna. Wbrew zarzutom apelującego Sąd Okręgowy wydał trafne rozstrzygnięcie, które znajduje uzasadnienie w całokształcie okoliczności faktycznych sprawy oraz w treści obowiązujących przepisów prawnych. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c</a>, nie uchybiając przepisom prawa procesowego oraz dokonał wszechstronnej oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w konsekwencji prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy wskazał, jaki stan faktyczny stał się jego podstawą oraz podał na jakich dowodach oparł się przy jego ustalaniu. Sąd Apelacyjny ustalenia Sądu I instancji podziela w całości. Również rozważania prawne, są trafne i Sąd odwoławczy je akceptuje. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie czy odwołujący nadal jest osobą całkowicie niezdolną do pracy - jako przesłanki koniecznej nabycia prawa do renty socjalnej na dalszy okres. Ustalając stan faktyczny w sprawie Sąd Okręgowy przyjął, że wnioskodawca był nadal od (...) do (...)osobą całkowicie niezdolną do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu powstałego w okresie nauki w szkole przed ukończeniem 25 roku życia. Sąd oparł się na opinii biegłego specjalisty ortopedy-traumatologa , który badał wnioskodawcę w dacie ustalenia istnienia tej niezdolności. Biegły miał możliwość przebadania wnioskodawcy i określenia jego aktualnego stanu zdrowia i jego wpływu na zdolność do wykonywania pracy zawodowej. Biegły stanowczo podkreślił, iż w stanie zdrowia ubezpieczonego nie nastąpiła poprawa w stosunku do badania przeprowadzonego 29.03.2012 roku, na podstawie , którego orzeczono całkowitą niezdolność do pracy . Z opinii wynika , że stan zdrowia wnioskodawcy nie uległ poprawie, a wręcz przeciwnie schorzenia narządu ruchu pogłębiają się. Świadczy o tym aktywny proces pogłębiania zwichnięcia stawu biodrowego powodujący dalsze zwiększenie skrócenia lewej kończyny dolnej (w 2012r. stwierdzono skrócenie kończyny o 15 cm, zaś obecnie o 23 cm). Sąd Okręgowy wskazał i uzasadnił dlaczego powyższą opinię obdarzył wiarą i oparł na niej swoje ustalenia. Z opinii tej wynika , ze stwierdzone u ubezpieczonego dysfunkcje narządu ruchu w znacznym stopniu upośledzają funkcję chodu (pomimo stosowanego zaopatrzenia w ortezę wyrównującą skrócenie kończyny dolnej) i powodują, że ubezpieczony nie może wykonywać pracy fizycznej wymagającej poruszania się oraz pracy wymagającej długotrwałego siedzenia. Biegły wskazał, że stały rozwój choroby zwyrodnieniowo-zniekształcającej lewego stawu biodrowego spowodował pogorszenie zakresu ruchomości biodra, nasilenie dolegliwości bólowych oraz wystąpienie zmian wtórnych o charakterze spondylozy i skoliozy kręgosłupa lędźwiowego, artrozy stawów kolanowych, co w efekcie wpływa na ograniczenie sprawności i wydolności ruchowej ubezpieczonego w stopniu znacznym. Z przeprowadzonego prze Sąd Okręgowy postępowania dowodowego wynika, że ubezpieczony nie może wykonywać nie tylko pracy fizycznej związanej z aktywnością fizyczną, ale również pracy związanej z siedzeniem , gdyż zgięcie stawu biodrowego tylko do 30 0 uniemożliwia wnioskodawcy długie siedzenie. Z podzielonej przez Sąd opinii biegłego jednoznacznie wynika, że stan naruszenia sprawności organizmu ubezpieczonego czynił go w spornym okresie w dalszym ciągu niezdolnego do rzeczywistego wykonywania jakiejkolwiek pracy. Mieć należy na uwadze, że stan jego zdrowia po dniu (...)nie uległ poprawie w żadnym stopniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (art. 12 ust. 2 ustawy emerytalnej), przy czym zgodnie z art. 13 ust. 4 ww. ustawy zachowanie zdolności do pracy w warunkach określonych w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie stanowi przeszkody do orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu. W ocenie Sądu okoliczności wskazane przez biegłego jednoznacznie wskazują, że wnioskodawca w okresie od (...)do (...)nie był w stanie podjąć zatrudnienia na otwartym rynku pracy, a ustaleń tych nie podważa fakt , ze wnioskodawca podejmował prace dostarczającą mu źródeł utrzymania. Dokonując analizy pojęcia "całkowita niezdolność do pracy" należy brać pod uwagę zarówno kryterium biologiczne (stan organizmu dotkniętego schorzeniami naruszającymi jego sprawność w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do jakiejkolwiek pracy), jak i ekonomiczne (całkowita utrata zdolności do zarobkowania wykonywaniem jakiejkolwiek pracy) - pogląd ten jest ugruntowany w judykaturze i Sąd Apelacyjny nie ma w tej kwestii wątpliwości. Zdaniem Sądu Apelacyjnego wyniki postępowania przeprowadzonego przed Sądem I instancji wskazują właśnie na wystąpienie obu tych kryteriów w odniesieniu do odwołującego, tj. zarówno biologicznego jak i ekonomicznego. Aspekt biologiczny (biologiczny stan naruszenia sprawności organizmu) wskazuje bowiem na naruszenie sprawności organizmu w stopniu powodującym utratę zdolności do faktycznego wykonywania jakiejkolwiek pracy. Osobą całkowicie niezdolną do pracy jest więc osoba, która spełniła obydwa te kryteria, a zatem jest dotknięta upośledzeniem zarówno biologicznym, jak i ekonomicznym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2008 r., I UK 264/07, oraz z dnia 9 marca 2006 r., II UK 98/05, OSNP rok 2007, nr 5-6, poz. 77). Możliwość uznania całkowitej niezdolności do pracy jest zatem wykluczona przy zachowaniu choćby ograniczonej zdolności, ale w normalnych warunkach, tj. na tzw. ogólnym rynku pracy. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2000 r., II UKN 134/00 (OSNP rok 2002, nr 15, poz. 369), który stwierdził, że przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia, ale w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu. Zdaniem Sądu Apelacyjnego zarzuty apelacji, nie podważają trafności oceny przedmiotowych opinii dokonanej przez Sąd Okręgowy. Wskazywanie przez apelującego na możliwość wykonywania pracy w warunkach przystosowania niepełnosprawności , implikuje istnienie całkowitej niezdolności do pracy. Nadto Sąd Apelacyjny zaznacza, że specyfika oceny dowodu z opinii biegłych wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez sąd, który nie posiada wiadomości specjalnych, tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i wiedzy powszechnej. Kryteria oceny tego dowodu stanowią również: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego w niej stanowiska oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen. Sąd Okręgowy po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego, uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, a apelacja nie zawiera argumentów pozwalających na obronę tezy przeciwnej. Brak jest podstaw do prowadzenia dalszego postepowania dowodowego, bowiem w toku postępowania przeprowadzonego przed Sądem pierwszej instancji istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, dotyczące stanu zdrowia wnioskodawczyni zostały wyjaśnione. Konkludując, Sąd Apelacyjny na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> uznając zarzuty pozwanego za nieuzasadnione, apelację oddalił. </div>