V SA/Wa 1545/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego [...] oraz ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania za pobyt w izbie wytrzeźwień oraz orzeczenia o zakresie odpowiedzialności za zobowiązania spadkodawcy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]. UZASADNIENIE Zaskarżoną do Sądu decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., (dalej jako "SKO" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołań M. C., P. C. oraz M. K. – dalej jako "Skarżący" od decyzji Prezydenta [...] (dalej jako "organ I instancji") nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekło o określeniu wysokości zobowiązania za pobyt w [...] Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych w dniach: [...].08.2013 r., [...].09.2013 r., [...].09.2013 r., [...].09.2013 r., [...].09.2013 r., [...].10.2013 r., [...].11.2013 r., [...].12.2013 r., [...].08.2015 r., [...].10.2015 r., [...].11.2015 r., [...].11.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].03.2016 r., [...].03.2016 r., [...].05.2016 r., [...].05.2016 r., [...].05.2016 r., [...].05.2016 r., [...].08.2016 r., [...].08.2016 r., [...].09.2016 roku dla L. D. C. spadkodawcy: M. W. C., P.S. C., M. K.- w kwocie [...] zł. Prezydent [...], działając na podstawie art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077, z późn. zm.); dalej: "u.f.p." w związku z art. 422 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487, z późn. zm.) i art. 98 § 1 i art. 100 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.); dalej: "O.p." w związku z art. 67 u.f.p. oraz art. 1034 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, z późn. zm.); dalej: "k.c.", decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. określił wysokość zobowiązania za pobyt w [...] Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych w dniach: [...].08.2013 r., [...].09.2013 r., [...].09.2013 r., [...].09.2013 r., [...].09.2013 r., [...].10.2013 r., [...].11.2013 r., [...].12.2013 r., [...].01.2015 r., [...].08.2015 r., [...].10.2015 r., [...].11.2015 r., [...].11.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].12.2015 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r. [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].01.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].02.2016 r., [...].03.2016 r., [...].03.2016 r., [...].05.2016 r., [...].05.2016 r., [...].05.2016 r., [...].05.2016 r., [...].08.2016 r., [...].08.2016 r., [...].09.2016 roku dla L. D. C. - spadkodawcy: M. W. C., P. S. C., M. K.- w kwocie [...] zł oraz orzekł o zakresie odpowiedzialności M. W. C., P. S. C., M. K. - w kwocie [...] zł za zobowiązania spadkodawcy - L. D. C. - za pobyty w [...] Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli M. C. i P. C. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego E. C. oraz M. K. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego G. K.. W uzasadnieniu złożonych środków zaskarżenia wskazano, że małoletni nie otrzymywali alimentów od ojca nie interesował się ich losem, a jedyną forma wsparcia były środki wypłacane z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 42² ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi za pobyt w izbie wytrzeźwień od osoby przyjętej pobierana jest opłata (ust. 1), która stanowi dochód jednostki samorządu terytorialnego (ust. 2 pkt 1). Roszczenie o uiszczenie opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień, placówce lub jednostce Policji przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, w którym upłynął termin płatności. Stosownie zaś do regulacji znajdującej się w art. 60 pkt 7 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Z kolei z art. 67 ust. 1 u.f.p. wynika, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych ww. ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ze znajdujących się w aktach niniejszej sprawy potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii faktur jednoznacznie wynika, że L.C. przebywał w [...] Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych w dniach wskazanych w sentencji zaskarżonej decyzji. Organ instancji, mając na uwadze, że powyższe zobowiązania nie uległy jeszcze przedawnieniu, określił ich sumę. Niemniej jednak orzekając w niniejszej sprawie wskazać należy, że pobyt w dacie [...].01.2015 r. stosownie do treści art. 422 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi uległ przedawnieniu. Mocą ustawy z dnia 4 stycznia 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1563), z dniem 1 stycznia 2014 r. do ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi dodano m.in. art. 42² ust. 12, w myśl którego roszczenie o uiszczenie opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień, placówce lub jednostce Policji przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, w którym upłynął termin płatności. Ponieważ przepis ten wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2014 r., nie ma zatem zastosowania do opłat za pobyty skarżącego w Izbie Wytrzeźwień w W., w okresach wcześniejszych. Ponadto zgodnie z art. 2 ustawy zmieniającej z dnia 4 stycznia 2013 r., do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym należność za pobyt L. C. w Izbie Wytrzeźwień w dniu [...].01.2015 r. przedawniła się i brak jest podstaw do dochodzenia tej należności. Dlatego też Kolegium obowiązane było uchylić decyzję organu I instancji i pomniejszyć kwotę o należność na podstawie rachunku z dnia [...].01.2015 r., tj. o [...]zł Organ wskazał, że z treści postanowienia Sądu Rejonowego w S. [...] z dnia [...] lutego 2018 r., sygn. akt [...] wynika, że L. C. zmarł w dniu [...] września 2016 r., a spadek po nim na podstawie ustawy z dobrodziejstwem inwentarza nabyły dzieci: M. C., P. C. oraz M. K.. Podkreślono że zgodnie z art. 100 § 1 O.p. organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień poszczególnych spadkobierców na podstawie decyzji ostatecznych wydanych wobec spadkodawcy oraz jego zobowiązań wynikających z prawidłowych deklaracji. Pamiętać przy tym należy że zgodnie z art. 98 ust. 1 ww. ustawy do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe. A zatem śmierć L. C. spowodowała, że obowiązek uregulowania zobowiązań pieniężnych powstałych z tytułu jego pobytu w [...] Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych przeszedł na jego jedyną spadkobierców - M. C., P. C. oraz M. K.. Oznacza to, że organ I instancji prawidłowo orzekł o zakresie odpowiedzialności za zobowiązania spadkodawcy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skarg M. C. oraz P. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. M. C.zarzucił naruszenie następujących przepisów: art. 100 § 1 O.p. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez orzeczenie w jednej decyzji o odpowiedzialności spadkobierców, w tym skarżącego, choć nie zostały wydane wobec L. C. ostateczne decyzje, art. 1031 § 2 k.c., 1034 § 1 i § 2 k.c. w zw. art. 98 § 1 O.p. w zw. z art. 67 § 1 u.f.p., poprzez nie rozstrzygnięcie o zakresie odpowiedzialności każdego ze spadkobierców tj. solidarnie czy stosownie do udziałów, nie odniesieniu się do sposobu dziedziczenia przez każdego ze spadkobierców (z dobrodziejstwem inwentarza), brak ustalenia czy doszło do działu spadku po L. C., art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie zakresu odpowiedzialności spadkobierców, co było równoznaczne z niezapewnieniem czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji. P. C. zarzucił naruszenie: art. 100 § 1 O.p. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. poprzez orzeczenie w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności spadkobierców, w tym skarżącego, pomimo że wobec spadkodawcy nie zostały wydane decyzje ostateczne, art. 1031 § 2 k.c. w zw. z art. 98 § 1 O.p. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez brak ograniczenia zakresu odpowiedzialności skarżącego do wartości stanu czynnego spadku, skoro skarżący nabył spadek z dobrodziejstwem inwentarza, jak również brak określenia kwotowego zakresu tej odpowiedzialności, art. 1034 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 98 § 1 O.p. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez brak wskazania na solidarną odpowiedzialność spadkobierców, jeżeli nie doszło do działu spadku lub brak wskazania zakresu odpowiedzialności spadkobierców w odniesieniu do udziałów, jeżeli doszło do działu spadku, art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. i w rezultacie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez brak zawiadomienia skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie zakresu odpowiedzialności spadkobierców, co skutkowało brakiem zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu już na etapie procedowania przed organem I instancji, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego (nabycie spadku z dobrodziejstwem inwentarza), a w szczególności brak ustaleń, czy w sprawie miał miejsce dział spadku, czy został dokonany spis inwentarza lub złożony wykaz inwentarza, a jeżeli nie, to brak dokonania z urzędu czynności niezbędnych do przeprowadzenia spisu inwentarza, co uniemożliwia ustalenie zakresu odpowiedzialności skarżącego jako spadkobiercy, który nabył spadek z dobrodziejstwem inwentarza za zobowiązania publicznoprawne jego zmarłego ojca z tytułu pobytu w [...] Ośrodku dla Osób Nietrzeźwych. Na posiedzeniu w dniu 9 listopada 2020 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325), dalej: "p.p.s.a" połączył do wspólnego rozpoznania i wyrokowania sprawy o sygn. akt V SA/Wa 1545/19, V SA/Wa 3030/20 oraz postanowił prowadzić sprawę dalej pod sygn. akt V SA/Wa 1545/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi są uzasadnione. Zgodnie z art. 42² ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi za pobyt w izbie wytrzeźwień od osoby przyjętej pobierana jest opłata (ust. 1), która stanowi dochód jednostki samorządu terytorialnego (ust. 2 pkt 1). Stosownie zaś do regulacji znajdującej się w art. 60 pkt 7 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Z kolei z art. 67 ust. 1 u.f.p. wynika, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych ww. ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. W art. 100 § 1 O.p. wskazano, iż organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień poszczególnych spadkobierców na podstawie decyzji ostatecznych wydanych wobec spadkodawcy oraz jego zobowiązań wynikających z prawidłowych deklaracji. Istotnym jest przy tym, że dopóki taka decyzja nie zostanie wydana (doręczona) nie można mówić o odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania spadkodawcy. Do chwili bowiem doręczenia decyzji, o której stanowi art. 100 O.p., spadkobierca nie jest zobowiązanym do spełnienia obowiązku ciążącego z mocy prawa (z decyzji) na spadkodawcy, gdyż zakres takiej odpowiedzialności może dopiero – biorąc pod uwagę całokształt okoliczności wynikających z zasad dziedziczenia – ustalić w stosunku do poszczególnych spadkobierców organ. Wydana dopiero przez organ w trybie art. 100 O.p. decyzja kształtuje, na bazie określonych zobowiązań spadkodawcy, zobowiązaniowy stosunek prawny poszczególnych spadkobierców, tworzący ich nieekwiwalentne zobowiązanie pieniężne na rzecz władzy publicznej. Wydane w sprawie decyzje kształtują zatem odpowiedzialność Skarżących z tytułu opłat za pobyt spadkodawcy w izbie wytrzeźwień stanowiących należności publicznoprawne. Tymczasem w sprawie nie doszło do wszczęcia postępowania w odniesieniu do wskazanych w zaskarżonej decyzji należności za pobyt L. C. w izbie wytrzeźwień. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 165 § 1 i § 2 O.p., postępowanie podatkowe podejmowane z urzędu inicjuje postanowienie o jego wszczęciu, zaś stosownie do postanowień § 4 tego artykułu datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia w tym przedmiocie. Stosownie do art. 165 § 5 O.p. przepisów § 2 i § 4 nie stosuje się do postępowania w sprawie: ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie; umorzenia zaległości podatkowych w przypadkach, o których mowa w art. 67d § 1; nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; zabezpieczenia; zaliczenia wpłaty, nadpłaty lub zwrotu podatku; wstrzymania wykonania decyzji; wygaśnięcia decyzji. A zatem, zakres wyłączeń co do obowiązku wydania postanowienia o wszczęciu postępowania nie dotyczy postępowań w przedmiocie zakresu odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy. W ocenie Sądu, mając na względzie, iż, zgodnie z art. 67 ust. 1 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych ww. ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego organ I instancji winien zatem na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie o wszczęciu postępowania z urzędu. Należy podkreślić, iż na gruncie postępowania podatkowego niesporne jest, iż z treści postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swojej sytuacji prawnej, w zakresie zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że przez wzgląd na skutki, jakie pociąga za sobą wszczęcie postępowania, niezbędne jest dokładne określenie zakresu przedmiotowego inicjowanego postępowania. Z jednej zatem strony postanowienie wskazuje stronie, jaki będzie przedmiot postępowania, a z drugiej zakreśla organowi podatkowemu jego granice, poza które wykroczyć mu nie wolno. Brak postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu, który to akt jest niezbędny, by w ogóle możliwe było prowadzenie postępowania, stanowi uchybienie mające wpływ na wynik sprawy. Brak takiego postanowienia powoduje, że podejmowane czynności nie wywołują skutków prawnych. Dopiero od daty skutecznego doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania podejmowane przez organ podatkowy czynności wywołują stosowne skutki prawne, gdyż dopiero od tej chwili mogą być w pełni realizowane ogólne zasady postępowania podatkowego wynikające z art. 120-129 O.p. Podkreślić należy, że decyzja podatkowa wywołująca skutki prawne może być wydana tylko w toku postępowania podatkowego. Skoro zaś nie doszło w ogóle do wszczęcia takiego postępowania, wszelkie działania organu podejmowane w takiej sytuacji mogą mieć wyłącznie charakter faktyczny. W ocenie Sądu, brak w aktach sprawy zarówno zawiadomienia o wszczęciu przedmiotowego postępowania, jak i adnotacji o zapoznaniu się (lub też samej możliwości zapoznania się) przez Skarżących ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji pierwszo - i drugoinstancyjnej stanowi ewidentne naruszenie normy z art. 10 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji winien zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie o wszczęciu postępowania oraz zakresie, w jakim będzie prowadzone. Podkreślenia wymaga przy tym, iż zobowiązania, za które ponoszą odpowiedzialność spadkobiercy z tytułu następstwa prawnego pozostają zobowiązaniami spadkodawcy, przeniesionymi jedynie w ustalonym przez organ zakresie odpowiedzialności na poszczególnych spadkobierców. Zatem przedawniają się one w terminach przewidzianych dla tych zobowiązań, z uwzględnieniem instytucji przerwania i zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w tym określonego w art. 99 O.p. W związku z tym przedawnienie zobowiązania ukształtowanego decyzją z art. 100 O.p. determinowane jest okresem przedawnienia zobowiązania spadkodawcy, za które odpowiedzialność przejęta została przez poszczególnych spadkobierców w zakresie orzeczonym tą decyzją. W przedmiotowej sprawie organ powinien zatem zgromadzić wszystkie dowody pozwalające na ustalenie, czy od L. C. dochodzono należności zgodnie z procedurą, czy należności te mogą być przymusowo dochodzone od jego spadkobierców. W odniesieniu do pobytów spadkodawcy w izbie wytrzeźwień w roku 2013 zastosowanie znajdował art. 42 ust 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1356, z późn. zm.), który wskazywał, że za pobyt w izbie wytrzeźwień pobierane są opłaty. Jednocześnie na podstawie art. 42 ust. 6 tej ustawy Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 4 lutego 2004 r. w sprawie trybu doprowadzania, przyjmowania i zwalniania osób w stanie nietrzeźwości oraz organizacji izb wytrzeźwień i placówek utworzonych lub wskazanych przez jednostkę samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 20 poz. 192, z późn. zm.). W § 17 tego rozporządzenia wprowadzono zobowiązanie dla kierownika izby wytrzeźwień lub komendanta jednostki policji do wystawienia wezwania dla osoby przebywającej w izbie do zapłaty za pobyt w terminie 7 dni. Wystawienie takiego dokumentu jest istotne dla niniejszej sprawy albowiem skutkuje określeniem dnia płatności zobowiązania za pobyt w izbie wytrzeźwień a tym samym rozpoczęciem momentu biegu okresu przedawnienia. Ustalając zatem wysokość zobowiązania, za które odpowiedzialność ponosić mają Skarżący organ w trakcie postępowania powinien ustalić dokładne daty pobytów, wysokość należności, a także termin płatności poszczególnych należności gromadząc dowody, z których wynika, kiedy takie wezwania dla poszczególnych należności zostały spadkodawcy wręczone i kiedy według tychże wezwań taki termin płatności rozpoczął swój bieg. W odniesieniu do pobytów spadkodawcy w izbie wytrzeźwień w latach 2015 oraz 2016 organ powinien rozważyć treść art. 42² ust. 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym roszczenia o uiszczenie opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, w którym upłynął termin płatności. Przepis ten został wprowadzony do ustawy z dniem 1 stycznia 2014 r. na mocy ustawy z dnia 4 stycznia 2013 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. poz. 1563). Przepis przejściowy zawarty w tej ustawie - art. 2 stanowi, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ po ustaleniu terminów płatności poszczególnych należności za pobyt w izbie wytrzeźwień powinien więc rozważyć, jakie przepisy o przedawnieniu mają zastosowanie w niniejszej sprawie, a następnie wyjaśnić czy do takiego przedawnienia nie doszło, mając przy tym na uwadze art. 99 O.p. wprowadzający zawieszenie biegu terminu przedawnienia na okres od śmierci spadkodawcy (otwarcia spadku) do uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Po zakończeniu okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia biegnie on w dalszym ciągu. W przypadku, gdy organ dojdzie do przekonania, że do chwili obecnej istnieją zobowiązania wymagalne i nieprzedawnione to wówczas w decyzji określi zakres odpowiedzialności poszczególnych spadkobierców. Określając sposób odpowiedzialności za zobowiązania spadkodawcy organy wezmą również pod uwagę treść art. 1034 § 1 i 2 k.c. Spadkobiercy ponoszą solidarną odpowiedzialność za długi spadkowe do chwili działu spadku. Po tej chwili odpowiadają stosownie do wysokości udziałów. Należy zatem w sprawie ustalić czy doszło do działu spadku, a jeżeli tak to jaka jest wielkość udziałów poszczególnych spadkobierców. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Powołane przepisy stanowią, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Sąd stosuje też przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).