VIII U 381/20

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt</strong> VIII U 381/20</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 27 listopada 2020 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="138"/> <col width="422"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Sędzia SO Jolanta Łanowy - Klimek</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Protokolant</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Małgorzata Skirło</strong> </p> </td> </tr> </table> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu</strong> 27 listopada 2020 r. w Gliwicach</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy</strong> <span class="anon-block">M. U.</span> (<span class="anon-block">U.</span>)</p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko </strong> Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->o</strong> świadczenie uzupełniające</p> <p> <strong> <!-- -->na skutek odwołania </strong> <span class="anon-block">M. U.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->od decyzji</strong> Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia </strong> 11 lutego 2020 r. <strong> <!-- --> nr </strong> <span class="anon-block"> (...)</span> </p> <p>zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje ubezpieczonemu prawo do świadczenia uzupełniającego na okres od 1 października 2019 r. do 30 września 2023 r.</p> <p>(-) SSO Jolanta Łanowy - Klimek</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VIII U 381/20</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z 11 lutego 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">C.</span> odmówił ubezpieczonemu <span class="anon-block">M. U.</span> prawa do świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji, wobec nieuznania ubezpieczonego przez komisję lekarską ZUS za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji.</p> <p>W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony domagał się jej zmiany i przyznania świadczenia uzupełniającego, powołując się na zły stan zdrowia.</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Ubezpieczony <span class="anon-block">M. U.</span>, <span class="anon-block">urodzony (...)</span>, ma wykształcenie zawodowe – kucharz małej gastronomii. Od 10 lat jest zatrudniony w wymiarze ½ etatu jako pracownik pralni w <span class="anon-block"> Zakładzie (...)</span>.</p> <p>Decyzją z 18 listopada 2015 r. ZUS Oddział w <span class="anon-block">C.</span> przyznał ubezpieczonemu od 1 października 2015 r. prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na stałe. Wysokość świadczenia wynosi 1098,07 zł.</p> <p>W dniu 30 października 2019 r. ubezpieczony złożył wniosek o przyznanie prawa do świadczenia uzupełniającego w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.</p> <p>Orzeczeniem z 11 grudnia 2019 r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził, że ubezpieczony nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji.</p> <p>Orzeczeniem z 6 lutego 2020 r. komisja lekarska ZUS podtrzymała stanowiska lekarza orzecznika ZUS z 11 grudnia 2019 r. W orzeczeniu podano, że w 2008 r. zdiagnozowano u ubezpieczonego postępujące schorzenie neurologiczne o podłożu genetycznym – dysforię mięśniowo-twarzowo-łopatkową, która powoduje u niego trudności z poruszaniem się, ze zmianą pozycji ciała, stałe osłabienie. Wskazano przy tym, że ubezpieczony wymaga okresowego wsparcia innych osób w niektórych czynnościach samoobsługowych, jednak stopień naruszenia sprawności organizmu nie powoduje obecnie niezdolności do samodzielnej egzystencji.</p> <p>W efekcie powyższych ustaleń orzeczniczych organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję z 11 lutego 2020 r.</p> <p>W celu weryfikacji oceny stanu zdrowia ubezpieczonego, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego specjalisty neurologa. Opinię w sprawie sporządziła biegła sądowa specjalista neurolog <span class="anon-block">A. N.</span>.</p> <p>Na podstawie opinii biegłej specjalisty neurologa <span class="anon-block">A. N.</span> z 24 czerwca 2020 r. (k.12-14) ustalono, że ubezpieczony cierpi na rozpoznaną w 2008 r. dystrofię twarzowo-ramieniowo-łopatkową – chorobę o podłożu genetycznym, o charakterze postępującym, powodującą obniżenie napięcia i siły mięśni oraz ich zanik. W opinii biegła podała, że badanie fizykalne ubezpieczonego wykazało znaczny stopień niedowładu kończynowego z masywnymi zanikami mięśni i wtórnymi ich przykurczami oraz deformacjami w zakresie narządu ruchu. Ustalono, że w obecnym stadium zaawansowania choroby ubezpieczony jest niezdolny do samodzielnej egzystencji – wymaga stałej opieki i pomocy osób trzecich w zaspokajaniu podstawowych czynności życiowych, takich jak: przemieszczanie się, ubieranie się i rozbieranie, zachowywanie higieny osobistej.</p> <p>W oparciu o opinię uzupełniającą specjalisty neurologa <span class="anon-block">A. N.</span> z 10 października 2020 r. (k.32) Sąd ustalił, że niezdolność do samodzielnej egzystencji ubezpieczonego jest okresowa i – z uwagi na rozwój terapii genetycznych stosowanych w przypadkach rdzeniowego zaniku mięśni – winna trwać do 30 września 2023 r.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o akta organu rentowego oraz opinie biegłej neurologa <span class="anon-block">A. N.</span> – podstawowej z 24 czerwca 2020 r. (k.12-14) oraz uzupełniającej z 10 października 2020 r. (k.32).</p> <p>Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał za kompletny i spójny a przez to mogący stanowić podstawę ustaleń faktycznych.</p> <p>Strony nie kwestionowały opinii biegłej.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Stosownie do treści art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (Dz. U. 2020., poz. 1936) Świadczenie uzupełniające przysługuje osobom, które ukończyły <strong> <!-- -->18 </strong>lat i których niezdolność do samodzielnej egzystencji została stwierdzona orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji albo orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do służby i niezdolności do samodzielnej egzystencji, zwanym dalej "osobami uprawnionymi" (ust. 1).</p> <p>Świadczenie uzupełniające przysługuje osobom uprawnionym, które nie posiadają prawa do świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych albo suma tych świadczeń o charakterze innym niż jednorazowe, wraz z kwotą wypłacaną przez zagraniczne instytucje właściwe do spraw emerytalno-rentowych, z wyłączeniem renty rodzinnej przyznanej w okolicznościach, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 68;art. 68 ust. 1;art. 68 ust. 1 pkt. 3)">art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. z 2020 r. poz. 53, 252, 568, 1222 i 1578), zasiłku pielęgnacyjnego oraz innych dodatków i świadczeń wypłacanych wraz z tymi świadczeniami na podstawie odrębnych przepisów przed dokonaniem odliczeń, potrąceń i zmniejszeń, nie przekracza kwoty 1700 zł miesięcznie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 68 ust. 2)">ust. 2</a>).</p> <p>Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy do ustalania niezdolności do samodzielnej egzystencji, zastosowanie znajdą przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 ()">ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>.</p> <p>Po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 13;art. 13 ust. 5)">art. 13 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 53 ze zm.) niezdolność do samodzielnej egzystencji orzeka się w przypadku stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych.</p> <p>W niniejszej sprawie przedmiotem sporu było ustalenie czy ubezpieczony jest, ze względu na konieczność korzystania pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, niezdolny do samodzielnej egzystencji.</p> <p>Opierając się na wynikach przeprowadzonego postępowania dowodowego, Sąd uznał, że stan zdrowia ubezpieczonego powoduje, że wymaga ona długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych.</p> <p>W zakresie oceny jego stanu zdrowia, Sąd podzielił ocenę dokonaną przez biegłą lekarza specjalistę z zakresu neurologii <span class="anon-block">A. N.</span>.</p> <p>Odwołujący cierpi na rozpoznaną w 2008 r. dystrofię twarzowo-ramieniowo-łopatkową – chorobę o podłożu genetycznym, o charakterze postępującym, powodującą obniżenie napięcia i siły mięśni oraz ich zanik.</p> <p>W obecnym stanie zdrowia występujące u ubezpieczonego ograniczenia w zakresie układu ruchu, tj. znaczny stopień niedowładu kończynowego z masywnymi zanikami mięśni i wtórnymi ich przykurczami oraz deformacjami, powoduje że wymaga on stałej opieki i pomocy osób trzecich w zaspokajaniu podstawowych czynności życiowych.</p> <p>Wobec powyższego Sąd uznał ubezpieczonego za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji na okres od 1 października 2019 r. do 30 września 2023 r.</p> <p>Sąd miał również na uwadze, że organ rentowy nie kwestionował opinii biegłej jak również spełnienia przez ubezpieczonego pozostałych warunków, zwłaszcza wysokości świadczeń uzyskiwanych przez ubezpieczonego.</p> <p>Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Okręgowy na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 2)">art. 477^{<!-- -->14} § 2 k.p.c.</a> zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał ubezpieczonemu prawo do świadczenia uzupełniającego na okres od 1 października 2019 r. do 30 września 2023 r.</p> <p>(-) sędzia Jolanta Łanowy – Klimek</p> </div>