II Ka 501/25

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 501/25 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 17 września 2025r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Paweł Mądry</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p> sekr. sądowy Kinga Łempicka</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. P.</span> </strong> </p> <p>obwinionego o czyn z art. 86 § 1 kw</p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach</p> <p>z dnia 15 maja 2025 r. sygn. akt II W 1335/24</p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>II.  zasądza od oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">M. L.</span> na rzecz obwinionego <span class="anon-block">K. P.</span> kwotę 840 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>III.  zasądza od oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">M. L.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 110 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 501/25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. P.</span> </strong> został obwiniony o to, że w dniu 4 października 2024 r. około godz. 12:30 na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> (rejon skrzyżowania z <span class="anon-block">ul. (...)</span>) spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem marki <span class="anon-block">V. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zachował szczególnej ostrożności zbliżając się do przejścia dla pieszych i nie ustąpił pierwszeństwa małoletnim pieszym wchodzącym na to przejście zmuszając jedną z dziewczynek do cofnięcia się celem uniknięcia potrącenia, tj. o czyn z art. 86 § 1 kw.</p> <p>Wyrokiem z dnia 15 maja 2025 roku Sąd Rejonowy w Siedlcach uniewinnił <span class="anon-block">K. P.</span> od popełnienia zarzucanego mu czynu. Apelację od powyższego wyroku złożyła pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść obwinionego i zarzucając mu:</p> <p>1. obrazę przepisów prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań obwinionego <span class="anon-block">K. P.</span> polegającej na obdarzeniu tych zeznań atrybutem wiarygodności w zasadniczej części tj. co do faktu niezaistnienia przedmiotowego zdarzenia i jego przebiegu w sytuacji, gdy <span class="anon-block">K. P.</span> jest obwinionym w sprawie i nie ma obowiązku mówienia prawdy,</p> <p>2. obrazę przepisów prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> poprzez odmówienie waloru wiarygodności zeznaniom <span class="anon-block">M. L.</span> i <span class="anon-block">E. C.</span> w sytuacji, gdy zarówno <span class="anon-block">M. L.</span>, jak i <span class="anon-block">E. C.</span> nie miały powodu, by składać fałszywe zeznania, a <span class="anon-block">E. C.</span> jest osobą obcą dla obwinionego, nie jest z nim w żadnym konflikcie,</p> <p>3. obrazę przepisów prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> poprzez pominięcie wniosku dowodowego oskarżycielki posiłkowej o zwrócenie się do operatora telefonu komórkowego należącego do <span class="anon-block">K. P.</span> o wskazanie danych lokalizacji tego telefonu w dniu 4 października 2024 r. (k. 53) w sytuacji, gdy dane logowania tego telefonu były niezbędne do poczynienia prawidłowych ustaleń w postępowaniu sądowym,</p> <p>4. obrazę przepisów prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> poprzez pominięcie faktu, że zdjęcie przedstawiające prace <span class="anon-block">K. P.</span> w mieszkaniu świadka <span class="anon-block">E. K.</span> zostało wykonane o godz. 14.01, w sytuacji, gdy do zdarzenia zarzucanego obwinionemu aktem oskarżenia doszło o godzinie 12.30, czyli półtorej godziny przed tym jak wykonano wspomniane w uzasadnieniu wyroku zdjęcie,</p> <p>5. obrazę przepisów prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> poprzez pominięcie wyraźnych nieścisłości i wzajemnych zaprzeczeń w zeznaniach świadków <span class="anon-block">M. K.</span> i <span class="anon-block">D. G.</span>, w których to <span class="anon-block">M. K.</span> zeznała, iż obwiniony na pewno nie opuszczał jej mieszkania, w sytuacji, gdy <span class="anon-block">D. G.</span> zeznał, iż obwiniony kilkakrotnie opuszczał mieszkanie,</p> <p>6. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a>, polegający na uznaniu, iż obwiniony nie dokonał zarzucanego mu czynu mimo, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie daje podstawy do takich ustaleń i uznanie wyjaśnień obwinionego i zeznań świadków <span class="anon-block">M. K.</span> i <span class="anon-block">D. G.</span> za wiarygodne, podczas gdy okoliczności sprawy oraz prawidłowa i całościowa wykładnia materiału dowodowego prowadzą do wniosku, iż obwiniony popełnił zarzucany mu czyn,</p> <p>7. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 § la kw wyrażającą się w błędnym przekonaniu, że zachowanie obwinionego nie wyczerpuje znamiona wykroczenia stypizowanego w tym przepisie, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że obwiniony popełnił wykroczenie.</p> <p>Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przed Sądem Rejonowym w Siedlcach.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja wywiedziona przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej wraz z przytoczonymi na jej poparcie argumentami, w konfrontacji z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, okazała się niezasadna. Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie potwierdziła uchybień wskazywanych przez skarżącą.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym dokonał trafnej oceny dowodów, uwzględniając całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy. Tok rozumowania, który doprowadził do uniewinnienia obwinionego, przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, pozbawiony luk, czytelny i poprawny logicznie, zaś wywiedzione wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego okolicznościach. Sąd Rejonowy analizował przy tym i rozważał wszystkie dowody zebrane w sprawie i nie pominął żadnego z nich, zachowując nakazany ustawą obiektywizm w stosunku do stron procesowych. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, oceniony zgodnie z wytycznymi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, poczynił pozbawione błędu dowolności i błędu braku ustalenia faktyczne.</p> <p>Na wstępie rozważań podkreślenia wymaga, iż zarzuty podnoszone przez pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej miały charakter czysto polemiczny, sprowadzający się do kwestionowania oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i oparte były jedynie na wyrywkowych, wyrwanych z kontekstu całości wypowiedzi, fragmentach materiału zgromadzonego w sprawie, w tym częściowych depozycji poszczególnych świadków. Skarżąca podnosząc zarzut błędnej oceny wyjaśnień obwinionego oparła swoją argumentację jedynie na twierdzeniu, iż <span class="anon-block">K. P.</span> ze względu na swoją rolę procesową w przedmiotowym postępowaniu nie miał obowiązku mówienia prawdy. Niemniej jednak, podstawą ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie nie były jedynie wyjaśnienia obwinionego, lecz także zeznania <span class="anon-block">M. K.</span> i <span class="anon-block">D. G.</span> oraz dowody z dokumentów, którym Sąd dał wiarę.</p> <p>W tym miejscu należy wskazać, że zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> nie może się ograniczać jedynie do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych. Skarżący powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu, czego pełnomocnik na łamach wniesionej apelacji nie uczyniła. Bez wykazania, że ocena dowodów wyrażona przez sąd orzekający jest sprzeczna z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, żadna ze stron procesowych nie uzyskuje uprawnienia do podważania stanowiska sądu. Jak wynika z materiału dowodowego, obwiniony od początku postępowania konsekwentnie nie przyznawał się do zarzucanego mu wykroczenia, przedstawiając dowody świadczące o tym, iż w dniu 4 października 2024 r. w godzinach od około 9:00 do 15:00 wykonywał prace remontowe pod wskazanym adresem, co następnie zostało potwierdzone przez świadków: <span class="anon-block">M. K.</span> i <span class="anon-block">D. G.</span>.</p> <p>W treści środka odwoławczego, pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej kwestionuje również wiarygodność w/w świadków wskazując na rzekome nieścisłości i wzajemne zaprzeczenia. Jak wskazała skarżąca, świadek <span class="anon-block">M. K.</span> zeznała, iż obwiniony na pewno nie opuszczał jej mieszkania, natomiast świadek <span class="anon-block">D. G.</span> zeznał, iż obwiniony kilkukrotnie opuszczał mieszkanie. Dokłada analiza treści zeznań świadków prowadzi do wniosku, iż wskazywane przez pełnomocnik nieścisłości i wzajemne zaprzeczenia są pozorne i wynikają z oparcia zarzutów apelacyjnych na wybiórczych fragmentach całości zeznań świadków, którzy wykluczyli, aby w dniu 4 października 2024 r. <span class="anon-block">K. P.</span> w godzinach okołopołudniowych i popołudniowych opuszczał remontowane mieszkanie na dłużej niż 3-5 minut. Ponadto świadek <span class="anon-block">D. G.</span> zeznał, iż nie widział, aby obwiniony wyjeżdżał z parkingu pod mieszkaniem. W toku postępowania nie ujawniła się również okoliczność uzasadniająca potrzebę opuszczenia przez <span class="anon-block">K. P.</span> mieszkania na dłużej.</p> <p>W toku postępowania odwoławczego, pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej złożyła wniosek o dopuszczenie dowodu z wydruku z portalu <span class="anon-block">F.</span> na okoliczność bardzo dobrych relacji łączących świadka <span class="anon-block">M. K.</span> z żoną obwinionego – <span class="anon-block">A. P.</span>, co ma świadczyć o braku wiarygodności tego świadka oraz jej ojca – świadka <span class="anon-block">D. G.</span>. Postanowieniem z dnia 17 września 2025 r. Sąd Okręgowy uwzględnił ten wniosek dowodowy. Wydruki dołączone do wniosku dowodowego przedstawiają komentarze użytkownika <span class="anon-block">A. P.</span> od wpisami użytkownika <span class="anon-block">M. K.</span> (<span class="anon-block">M. K.</span>). Komentarze zawierają komplementy dotyczące wyglądu, pozdrowienia oraz gratulacje przesyłane pod wpisami zawierającymi zdjęcia m.in. z wakacji bądź przysięgi wojskowej. W ocenie Sądu Okręgowego, dowód ten nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie ulega wątpliwości, iż znajomość między świadkiem, a żoną obwinionego nie może przesądzać o braku wiarygodności relacji <span class="anon-block">M. K.</span>, bowiem postepowanie nie dotyczyło bezpośrednio <span class="anon-block">A. P.</span>, lecz jej męża. Bezsprzeczne jest również to, iż w dniu 4 października 2024 roku obwiniony wykonywał prace remontowe w mieszkaniu świadka <span class="anon-block">M. K.</span> i nie jest ona jedynym świadkiem jego obecności w tym miejscu w godzinach zdarzenia. Relacja świadka <span class="anon-block">M. K.</span> koresponduje z zeznaniami świadka <span class="anon-block">D. G.</span>, który nie miał żadnego powodu do składania fałszywych zeznań pod rygorem odpowiedzialności karnej.</p> <p>Sąd Rejonowy dokonał również prawidłowej oceny zeznań świadków <span class="anon-block">M. L.</span> oraz <span class="anon-block">E. C.</span>. Kobiety te nie były naocznymi świadkami zdarzenia, a jego przebieg znają jedynie z relacji swoich córek, które miały rozpoznać samochód jako należący do <span class="anon-block">K. P.</span>, a ponadto świadek <span class="anon-block">M. L.</span> jest w silnym konflikcie z obwinionym. W ocenie Sądu Okręgowego, treść zeznań tych świadków, jako osób nieuczestniczących bezpośrednio w zdarzeniu, nie była na tyle rozbudowana, aby ujawniała istotne szczegóły przedmiotowego zdarzenia, świadczące w sposób niebudzący wątpliwości, że to właśnie <span class="anon-block">K. P.</span> kierował pojazdem oraz swym zachowaniem wymusił pierwszeństwo przed pieszymi. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, wyrok skazujący nie może być oparty na domysłach i przypuszczeniach, lecz ma opierać się na wiarygodnych dowodach. W przedmiotowej sprawie, jedynymi wiarygodnymi dowodami osobowymi są zeznania świadków <span class="anon-block">M. K.</span> i <span class="anon-block">D. G.</span>, którzy tego dnia przebywali wraz z obwinionym i potwierdzają przekazywaną przez niego okoliczność, iż w dniu 4 października 2024 r. w czasie objętym zarzutem znajdował się on w remontowanym mieszkaniu, którego nie opuszczał na dłużej niż 5 minut. Dla uwiarygodnienia swoich depozycji, świadek <span class="anon-block">M. K.</span> w toku rozprawy głównej okazała zdjęcie na którym widać remontowany pokój oraz dwóch mężczyzn wykonujących prace przy ścianie. Zdjęcie wykonano 4 października 2024 r., o godz. 14:01. W toku apelacji skarżąca podniosła zarzut związany z okazanym zdjęciem, podnosząc iż zdjęcie to zostało wykonane o 14:01, a do zdarzenia zarzucanego obwinionemu doszło o godzinie 12:01. Odpowiadając na ten zarzut należy wskazać, iż okazane zdjęcie nie zostało zaliczone w poczet materiału dowodowego i nie stanowiło podstawy ustaleń faktycznych w sprawie. Jak wynika z uzasadnienia pierwszoinstancyjnego, zdjęcie okazane zostało na okoliczność tego, iż w mieszkaniu świadka w dniu zdarzenia był wykonywany remonty, lecz ta okoliczność nie była kwestionowana przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej.</p> <p>Wbrew stanowisku skarżącej, w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do wiązania zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>. Nie zostało bowiem wykazane w złożonej apelacji, aby Sąd I instancji pominął jakieś istotne okoliczności zdarzenia czy też nie ujawnił ich na rozprawie w sposób niezgodny z procedurą gromadzenia i przeprowadzania dowodów. Sąd wszystkie dowody w sprawie poddał wnikliwej analizie i właściwie ocenił, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Skoro zatem Sąd meriti prawidłowo ujawnił na rozprawie dowody, które pozwoliły na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie i poddał je ocenie, zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> jest bezpodstawny. Obraza przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> zachodzi, gdy Sąd ferując wyrok opiera się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej albo opiera się tylko na części materiału ujawnionego. Żadna z tych sytuacji procesowych nie zaistniała w przedmiotowej sprawie.</p> <p>Odnosząc się do zarzutu obrazy przepisów prawa procesowego poprzez pominięcie wniosku dowodowego oskarżycielki posiłkowej o zwrócenie się do operatora telefonu komórkowego należącego do obwinionego z wnioskiem o wskazanie danych lokalizacji tego telefonu w dniu 4 października 2024 r., należy wskazać, iż występowanie do przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o udostępnienie danych o lokalizacji w postępowaniach w sprawach o wykroczenia jest niedopuszczalne. W przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 1;art. 1 § 2)">art. 1 § 2 kpw</a> jasno zostało wyrażone, iż w postępowaniach o wykroczenie przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeksu postępowania karnego</a> stosuje się jedynie, gdy niniejszy kodeks tak stanowi, a co za tym idzie, w postępowaniu w sprawach o wykroczenia nie stosuje się <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 218)">art. 218 kpk</a>.</p> <p>W treści apelacji, pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych mający charakter wtórny wobec zarzutów naruszenia prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutu związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne.</p> <p>Należy końcowo wskazać, że zadaniem sądu prowadzącego postępowanie dowodowe nie jest dążenie do zbadania wiarygodności każdej hipotetycznej wersji zdarzenia, lecz jedynie do dokonania ustaleń faktycznych na podstawie wiarygodnych dowodów. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny wiarygodności ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego. Wobec oceny wyjaśnień obwinionego oraz zeznań świadków jako wiarygodnych, Sąd meriti nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 86 § 1 kw, bowiem obwiniony <span class="anon-block">K. P.</span> znajdując się w czasie objętym wnioskiem o ukaranie w mieszkaniu świadka <span class="anon-block">M. K.</span> i dokonując prac remontowych, swoim zachowaniem nie mógł wypełnić znamion wykroczenia stypizowanego w przepisie art. 86 § 1 kw. Zgromadzony materiał dowodowy nie stwarza wystarczających podstaw do przypisania obwinionemu winy za zarzucone mu wykroczenie. Skarżąca w wywiedzionej apelacji w sposób obiektywny nie wykazała zaś nieprawidłowości procesu pierwszoinstancyjnej oceny dowodów, które skutkowałyby uwzględnieniem przedstawionych zarzutów. Wobec powyższego należy stwierdzić, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek apelacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania, gdyż w sprawie nie zachodziły przesłanki do wydania takiego orzeczenia.</p> <p>O kosztach sądowych Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 2)">art. 121 § 2 kpw</a> oraz na podstawie §11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 13;art. 13 ust. 2)">art. 13 ust 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.).</p> <p>Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> </div>