I SA/Wa 1910/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Boniecka – Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lipca 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] maja 2018 r., nr [...], którą organ umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem J. F. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] ozn. hip. "[...]" działka nr [...] z działu [...] a o pow. [...] m ². Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2018 r., została doręczona Prokuratorowi Prokuratury Regionalnej w [...] 18 lipca 2018 r. W dniu 26 września 2018 r. (data stempla pocztowego) M. K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2018 r. W skardze wskazała, że zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], jak i Prezydent [...] nie doręczyli jej decyzji. Podniosła, że o wydaniu zaskarżonej decyzji powzięła informację z pisma Urzędu [...] Biuro Spraw Dekretowych z 21 sierpnia 2018 r., które otrzymał jej pełnomocnik 27 sierpnia 2018 r. W piśmie tym organ poinformował o wydaniu przez Prezydenta [...] decyzji z [...] maja 2018 r, nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie objętej działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy i o utrzymaniu jej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2018 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Brzmienie tego przepisu przesądza zatem w jakiej dacie rozpoczyna bieg 30-dniowy termin w sytuacji, gdy decyzja została stronie doręczona. Nie wskazuje natomiast wprost od kiedy termin ten biegnie w sytuacji, gdy skarżącemu będącemu stroną postępowania lub uznajacemu się za stronę postępowania rozstrzygnięcia takiego nie doręczono. Przepis art. 53 § 1 P.p.s.a. na płaszczyźnie wykładni językowej wyraźnie akcentuje konieczność otrzymania decyzji, aby rozpoczął się bieg terminu do wniesienia skargi, jednak opowiedzieć się należy za poglądem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2012 r. o sygn. akt I OSK 2351/12, zgodnie z którym strona postępowania administracyjnego, której nie doręczono decyzji (lub innego aktu), może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie przewidzianym dla innych stron będących adresatami decyzji. Zatem strona, która nie brała udziału w postępowaniu i której nie doręczono decyzji - jeżeli nie skorzystała z uprawnienia do złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie postępowania - nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli decyzji administracyjnej, o ile nie złoży wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniesioną zaś po tym czasie skargę należy odrzucić, gdyż bieg terminu zakończył się wraz z ostatnim dniem do wniesienia skargi dla stron, którym decyzja została doręczona (tak również NSA w postanowieniu z 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1963/14, dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie ulega żadnej wątpliwości, że skarga M. K. została wniesiona po upływie terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona Prokuratorowi Prokuratury Regionalnej w [...] 18 lipca 2018 r. Prokurator ten brał udział w postępowaniu przed organami w obydwu instancjach. Zgodnie z art. 188 Kpa prokuratorowi, który bierze udział w postępowaniu służą prawa strony. Wobec tego, że w postępowaniu brał udział jedynie Prokurator, któremu decyzja została doręczona 18 lipca 2018 r., to ostatnim dniem do wniesienia skargi dla innych stron postępowania, które nie brały w nim udziału, był 17 sierpnia 2018 r. (piątek). Tymczasem skarga M. K. została nadana w urzędzie pocztowym 26 września 2018 r., czyli po upływie terminu do wniesienia skargi. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną. Skarżąca nie złożyła wraz ze skargą wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.