IV SA/Wa 1958/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] lipca 2020 r., [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie dokonania korekty oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lutego 2020 r., [...]; II. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] lipca 2020 r. [...] Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej Minister), po rozpoznaniu zażalenia P. sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej Spółka lub Skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Starosty Z. (dalej Starosta) z [...] lutego 2020 r., [...]) o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie dokonania korekty wpisanego do ewidencji oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, złożonego przez Spółkę dla obywatelki U. L. L. na stanowisko pomoc kuchenna. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. [...] maja 2019 r. za pośrednictwem portalu praca.gov.pl do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. wpłynęło oświadczenie Spółki o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, dotyczące obywatelki U. – L. L. Po dokonaniu weryfikacji złożonego wniosku, Starosta Z. [...] maja 2019 r. dokonał wpisu przedmiotowego oświadczenia do ewidencji oświadczeń. 13 lutego 2020 r. Spółka złożyła pismo, które zatytułowała "Sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej korekty oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi". Do pisma tego dołączono poprawiony formularz oświadczenia. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe sprostowanie miało dotoczyć m. in. formy zatrudnienia, tj. zamiast umowy zlecenia powinna być umowa o dzieło. Postanowieniem z [...] lutego 2020 r. Starosta odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie dokonania korekty wpisanego do ewidencji oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi. W uzasadnieniu tego orzeczenia Starosta przytoczył m. in. art. 88z ust. 2 (błędnie określony jako § 2) ustawy z 20 kwietnia 2004 r o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1409; dalej u.p.z.) oraz wskazał, że czynność dokonania wpisu oświadczenia nie jest tożsama z wydaniem przez Powiatowy Urząd Pracy w Z. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 104 § 1 k.p.a., która mogłaby być przedmiotem sprostowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a. W związku z tym brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia w trybie administracyjnym wniosku strony o dokonanie "sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej korekta". Starosta dodał, że z wyjaśnień Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wynika, iż korekta oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi może być dokonana tylko i wyłącznie przed dokonaniem wpisu do ewidencji i dotyczyć ewentualnych omyłek pisarskich lub innych kwestii zawartych we wniosku. Reasumując, zdaniem Starosty postępowanie w przedmiocie objętym treścią wniosku Strony nie może być wszczęte, ponieważ brak jest adekwatnego przedmiotu postępowania. Tym samym zastosowanie znajduje art. 61a k.p.a. Zażalenie na postanowienie Starosty wniosła Spółka reprezentowana przez adwokata. W zażaleniu podkreślono w szczególności, że postanowienie Starosty zapadło z naruszeniem art. 61a § 1 w zw. z art. 113 § 1 kpa w zw. z art. 88z ust. 2 i art. 90 u.p.z. Naruszenie to polegało na wadliwym przyjęciu, że przedmiotem żądania Skarżącej jest dokonanie przez Starostę sprostowania decyzji, podczas gdy Skarżąca wnosiła o dokonanie wpisu do ewidencji oświadczeń skorygowanej treści oświadczeń, a co za tym idzie Organ administracji w przedmiotowej sprawie zobligowany był do dokonania wpisu skorygowanych oświadczeń do ewidencji względnie w przypadku wystąpienia przesłanek negatywnych wydaje decyzję o odmowie wpisania skorygowanych oświadczeń do ewidencji. Wydając zaskarżone postanowienie Minister wskazał, że podstawę prawną objętego zażaleniem rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 61 a k.p.a., zgodnie z którym, w przypadkach, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Pojęcie "innych uzasadnionych przyczyn", z powodu których postępowanie nie może być wszczęte utożsamia się z okolicznościami, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Są to sytuacje, gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sprawy, w której prowadzone jest już postępowanie, wydano w sprawie rozstrzygniecie albo brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zgłoszonego żądania. Przy czym odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, nie wymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów, tj. gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania. W przedmiotowej sprawie Organ I. instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie dokonania korekty oświadczenia wpisanego do ewidencji oświadczeń ze względu na brak podstawy prawnej do sprostowania tego oświadczenia. Zdaniem Ministra, ustawa z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewiduje możliwości wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wpisania oświadczenia do ewidencji oświadczeń. Zgodnie z art. 88z ust. 2 powołanej ustawy powiatowy urząd pracy właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce stałego pobytu podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi wpisuje oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń, jeżeli cudzoziemiec jest obywatelem państwa określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 10 pkt 2 lub cudzoziemiec będzie wykonywał pracę w zawodzie określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 oraz praca cudzoziemca nie jest związana z działalnością określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9, oraz okres wykonywania pracy określony w złożonym oświadczeniu o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi oraz okresy pracy wykonywanej na podstawie oświadczeń wpisanych do ewidencji oświadczeń wynoszą łącznie nie dłużej niż 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, niezależnie od liczby podmiotów powierzających temu cudzoziemcowi wykonywanie pracy. Z kolei, ust. 4 cytowanego artykułu wskazuje, że powiatowy urząd pracy wpisuje oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń albo starosta odmawia w drodze decyzji wpisania oświadczenia do ewidencji oświadczeń. Taka konstrukcja przepisów oznacza, że wpis oświadczenia do ewidencji oświadczeń nie jest rozstrzygnięciem administracyjnym, o którym mowa w art. 104 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nie będzie miał zatem zastosowania przepis art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Podkreślono, że jak słusznie zauważył Organ I. instancji, korekta oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi może być wprowadzona tylko i wyłącznie przed dokonaniem wpisu do ewidencji. W przedmiotowej sprawie Strona wystąpiła do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. z wnioskiem o wpisanie oświadczenia do ewidencji oświadczeń określając w jego treści rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywanej pracy przez cudzoziemca jako umowy zlecenia. Po dokonaniu weryfikacji złożonego wniosku, Starosta wpisał przedmiotowe oświadczenie do ewidencji zgodnie z żądaniem Strony, uwzględniając wskazaną we wniosku podstawę zatrudnienia cudzoziemki. Nie jest zatem zasadny zarzut Strony jakoby Organ I. instancji "zobligowany był do dokonania wpisu skorygowanego oświadczenia do ewidencji", ponieważ - jak już wskazano - korekta taka może być wprowadzona tylko i wyłącznie przed dokonaniem wpisu do ewidencji. Ponadto, w opinii Organu odwoławczego podmiot występujący z wnioskiem o wpisanie oświadczenia do ewidencji oświadczeń powinien zachować szczególną staranności w przygotowaniu przedmiotowego dokumentu. Błędne wypełnienie wniosku może spowodować negatywne konsekwencje dla podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony dot. naruszenia wyrażonej w art. 7a § 1 k.p.a. zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych Minister wyjaśnił, że zasada ta znajduje zastosowanie jedynie w przypadku postępowań administracyjnych, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku (np. nałożenie kary administracyjnej), bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia (np. odebranie koncesji przedsiębiorcy). W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z żadną ze wskazanych sytuacji. W wywiedzionej skardze na postanowienie Ministra, Spółka zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61a § 1 w zw. z art. 113 § 1 kpa w zw. z art. 88z ust. 2 i art. 90 u.p.z. poprzez jego wadliwą wykładnię i zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przedmiotem żądania Skarżącej jest dokonanie przez Starostę Z. - Powiatowy Urząd Pracy w Z. sprostowania decyzji, podczas gdy Skarżąca wnosiła o dokonanie wpisu do ewidencji oświadczeń skorygowanej treści swych oświadczeń, a co za tym idzie Organ administracji w przedmiotowej sprawie zobligowany był do dokonania wpisu skorygowanych oświadczeń do ewidencji, względnie w przypadku wystąpienia przesłanek negatywnych, winien wydać decyzję o odmowie wpisania skorygowanych oświadczeń do ewidencji; - naruszenie przepisu postępowania - art. 7a k.p.a. w zw. z art. 88z ust. 2 u.p.z. poprzez brak zastosowania i pominięcie, że skoro norma przepisu art. 88z ust. 2 u.p.z. umożliwia Powiatowemu Urzędowi Pracy w Z. G. wpisanie oświadczenia do ewidencji oświadczeń, to uwzględniając przepis art. 7a k.p.a. bezspornym pozostaje, że wskazany przepis umożliwia również wpisanie do ewidencji oświadczeń oświadczenia skorygowanego przez Wnioskodawcę, w sytuacji, gdy z przyczyn niezawinionych doszło do wadliwego wypełnienia pierwotnych oświadczeń. W uzasadnieniu skargi wskazano w szczególności, że Organy, wbrew treści żądania Skarżącej, przyjęły, iż wnosi ona o dokonanie przez Starostę Z. - Powiatowy Urząd Pracy w Z. sprostowania decyzji. Było to oczywiście wadliwe, bowiem Skarżąca wniosła o dokonanie wpisu do ewidencji oświadczeń o skorygowanej treści, a co za tym idzie Organ administracji w przedmiotowej sprawie zobligowany był do dokonania wpisu skorygowanych oświadczeń do ewidencji, względnie w przypadku wystąpienia przesłanek negatywnych do wydania decyzji o odmowie wpisania skorygowanych oświadczeń do ewidencji. W tym zakresie doszło więc do naruszenia przepisu postępowania - art. 7a k.p.a. w zw. z art. 88z ust. 2 u.p.z. Skarżąca podniosła, że skoro norma przepisu art. 88z ust. 2 u.p.z. umożliwiała Powiatowemu Urzędowi Pracy w Z. wpisanie oświadczenia do ewidencji oświadczeń, to uwzględniając przepis art. 7a k.p.a., bezspornym pozostaje, iż wskazany przepis umożliwia tym bardziej wpisanie do ewidencji oświadczeń skorygowanych przez Wnioskodawcę, w sytuacji gdy z przyczyn niezawinionych doszło do wadliwego wypełnienia pierwotnych oświadczeń; - naruszenie przepisu postępowania - art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez brak zapewnienia udziału w postępowaniu administracyjnym uczestniczce postępowania – L. L. W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz.2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niewątpliwie tryb dokonywania sprostowań przewidziany w art. 113 k.p.a. znajduje zastosowanie wyłącznie do decyzji administracyjnych oraz postanowień (art. 126 k.p.a.), co trafnie podniosły Organy. Nie może być natomiast zastosowany do czynności materialno-technicznej, jaką stanowi rejestracja ("wpisanie") oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy do ewidencji oświadczeń. Tym bardziej niedopuszczalne jest zastosowanie tego trybu do czynności strony w postaci oświadczenia o powierzeniu cudzoziemcowi pracy. Dostrzec należy jednak, że Skarżąca spółka, wbrew stanowisku Organu, nie wnosiła o wszczęcie procedury rektyfikacji, a domagała się wpisania skorygowanego oświadczenia, jako podstawę prawną żądania wskazując konieczność zastosowania analogii z innych przepisów administracyjnego prawa materialnego. O ile podanie Spółki z 13 lutego 2020 r. mogło w tej kwestii rodzić pewne wątpliwości (które winny być przez Starostę wyjaśnione w trybie zwrócenia się o sprecyzowanie wniosku – art. 7, 8 § 1 i art. 9 k.p.a.), to Spółka w sposób jednoznaczny sformułowała już swoje stanowisko w zażaleniu. Jeżeli zatem Organy uznałyby, że zastosowanie takiej analogii nie jest uzasadnione, to winny wydać decyzję o odmowie wpisania skorygowanego oświadczenia. Z treści art. 88z ust. 2 oraz ust. 5 i 6 u.p.z. wynika bowiem jednoznacznie, że tylko wpisanie oświadczenia następuje w formie czynności materialno-technicznej. Odmowa uwzględnienia podania o dokonanie wpisania oświadczenia przyjmuje formę decyzji administracyjnej, co pozostaje zgodnie z ogólną zasada procesową, wyrażoną w art. 104 § 1 k.p.a. Wobec tego żądanie Spółki nie zostało dotychczas rozpoznane w formie prawem przewidzianej. Poza tym nie odniesiono się do argumentacji Spółki dotyczącej zastosowania w tym zakresie analogii. Minister naruszył zatem art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. art. 7, 8 § 1, art. 9, art. 11 k.p.a. oraz art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 88z ust. 2 oraz 5 i 6 u.p.z., co uzasadniało uwzględnienie skargi. Ponieważ istota żądania Spółki nie została dotychczas przez Organy rozpoznana we właściwej formie, konieczne stało się również uchylenie postanowienia Starosty (art. 135 p.p.s.a.). Bezzasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. w zw. art. 88z ust. 2 u.p.z. Zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Trafnie zauważył Minister, że warunkiem wstępnym zastosowania art. 7a § 1 k.p.a jest to, aby sprawa dotyczyła nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Niniejsza sprawa natomiast dotyczy przyznania Stronie uprawnienia do legalnego zatrudniania cudzoziemców, w oparciu o rejestrację oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy. Ta okoliczność wyklucza już zastosowanie w jej realiach art. 7a § 1 k.p.a. Na marginesie należy zauważyć, że Strona nie podjęła nawet próby wykazania, jakie to poważne wątpliwości interpretacyjne powstają na tle art. 88z ust. 2 u.p.z. Spółka w istocie twierdzi, że Organy winny zastosować tu analogię z innych przepisów materialnego prawa administracyjnego, wskazanych w jej wniosku. Tymczasem dla zastosowania w art. 7a § 1 k.p.a. nie jest wystarczające wykazanie, że w ogóle powstają wątpliwości interpretacyjne (w piśmiennictwie wskazuje się, że sprawny interpretator jest w stanie wykazać wątpliwości interpretacyjne w niemal każdym przypadku - por. np. D. Gregorczyk, O rozstrzyganiu wątpliwości prawnych na korzyść strony w postępowaniu administracyjnym, PiP 2019, z. 8, s. 52). Konieczne jest zatem wykazanie, że pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione sposoby rozumienia danego przepisu (tzw. pat interpretacyjny). Zbliżony pogląd wyrażono również w orzecznictwie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 9 kwietnia 2019 r., IV SA/Wa 164/19; wyrok WSA w Łodzi z 6 lipca 2018 r., III SA/Łd 380/18; WSA w Bydgoszczy z 21 maja 2019 r., II SA/Bd 832/18). Na konieczność rygorystycznej wykładni art. 7a k.p.a. zwrócono również uwagę m. in. w wyroku NSA z 28 sierpnia 2020 r., II OSK 314/20, CBOSA). W ramach tego rodzaju wątpliwości interpretacyjnych nie mieści w żadnym wypadku oczekiwanie strony, że organ zastosuje analogie z innych przepisów administracyjnego prawa materialnego. Równocześnie należy zaznaczyć, że Sąd na gruncie niniejszego postępowania nie może formułować wiążących ocen prawnych w kwestii dopuszczalności zastosowania takiej analogii, bowiem do kwestii tej nie odniosły się dotychczas we właściwej formie Organy administracji publicznej. Kwestii tej nie rozważono. Rozpoznając zatem tę sprawę ponownie, Organ I. instancji będzie miał na uwadze wskazane oceny prawne. W szczególności, jeżeli Organ nie podzieli argumentacji Spółki co do dopuszczalności zastosowania analogii ze wskazanych w podaniu przepisów prawa materialnego, winien wydać decyzję o odmowie wpisania do rejestru skorygowanego oświadczenia. Z uwagi brak zbadania dotychczas tej kwestii przez Organy, Sąd nie może formułować wiążących ocen co do tego zagadnienia w niniejszym wyroku. W takim wypadku odnotowania wymaga jedynie, że istnieje pogląd co do niedopuszczalności stosowania analogii w administracyjnym prawie materialnym na niekorzyść strony (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2017 r., I SA/Wa 1355/17, CBOSA). Jeżeli jednak chodzi natomiast o analogię na korzyść strony w prawie materialnym (tj. w odniesieniu do regulacji przyznających uprawnienia), to w tej kwestii nie ma takiej zgodności poglądów zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie (por. np. A. Wiktorowska, Istota i znaczenie (funkcje) zasad postępowania sądowoadministracyjnego, Studia Prawa Publicznego 2016, nr 2, s. 43-44; M. Kosiarski, Zakres stosowania analogii legis w prawie administracyjnym, KPP 2003, Nr 2, s. 53; E. Smoktunowicz, Analogia w prawie administracyjnym, Warszawa 1970, s. 59 i n.; uchwała składu 7 sędziów NSA z 2 października 1995 r., VI SA 14/95, ONSA 1995 nr 4, poz. 156; wyrok NSA z 19 marca 2008 r., II GSK 427/07; CBOSA; wyrok NSA z 15 kwietnia 2009 r., I OSK 559/08, CBOSA; wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r., II OSK 2088/15, CBOSA). W aspekcie zarzutów skargi należy więc podkreślić, że zagadnienie, czy dopuszczalne jest zastosowanie analogii w administracyjnym prawie materialnym, nie może być rozstrzygane poprzez odwołanie się do art. 7a k.p.a. Norma ta nie dotyczy bowiem uzupełnienia ewentualnych luk w prawie, a rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości co do treści normy prawnej (niezależnie od tego, że na gruncie niniejszej sprawy nie chodzi o nałożenie na stronę obowiązku lub pozbawienie lub ograniczenie jej uprawnienia). W polskim systemie prawnym sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działań administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP) i nie mogą zastępować organów administracji publicznej w rozpoznawaniu spraw administracyjnych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w pkt. I. sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. - w pkt. II. sentencji wyroku. Na koszty te składają wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie adwokata (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, po raz kolejny rozpoznając tę sprawę, należy zastosować się do wskazań i oceny prawnej zawartych w uzasadnieniu tego orzeczenia.