I SAB/Wa 526/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. wypłacić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. UZASADNIENIE Skarżąca, A. R., pismem z 14 sierpnia 2014 r. wniosła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Prezydenta W. (dalej : "Prezydent") polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z 28 marca 2011 r. o przyznanie odszkodowania z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za grunty położone w W. przy ul. [...], [...], [...] oraz [...], oznaczone łącznie jako [...] nr inw. [...], to jest działki nr [...], [...], [...], [...] i [...], w terminie ustawowym, pomimo obowiązku wynikającego z postanowienia nr [...] wydanego przez Wojewodę [...] w dniu [...] listopada 2013 r. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezydenta do rozpoznania wniosku w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku w sprawie, stwierdzenie, że bezczynność Prezydent miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie wskazując, że pismem z 2 września 2014 r. strony postępowania zostały powiadomione o aktualnym stanie sprawy i przewidywanym terminie zakończenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skargę należało odrzucić z uwagi na jej niedopuszczalność. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 267, ze zm., dalej "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Prezydenta w rozpoznaniu wniosku o przyznanie odszkodowania za grunty położone w W. przy ul. [...], [...], [...] oraz [...], oznaczone łącznie jako [...] nr inw. [...], to jest działki nr [...], [...],, [...], [...] i [...]. Oznacza to, że przed złożeniem skargi Skarżąca zobowiązana była do wyczerpania trybu, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. to jest do złożenia zażalenia na bezczynność organu, przewidzianego w art. 37 § 1 1 k.p.a. Z akt administracyjnych przedstawionych sądowi wynika, że Skarżąca złożyła w dniu 3 października 2013 r. zażalenie na bezczynność Prezydenta do Wojewody [...], który postanowieniem z [...] listopada 2013 r. zażalenie to uznał za uzasadnione. Na fakt wydania powyższego postanowienia przez Wojewodę Skarżąca powoływała się również w skardze. Należy jednak zauważyć, że jak wynika z akt administracyjnych, po wydaniu przez Wojewodę powyższego postanowienia Skarżąca wniosła do tutejszego sądu skargę na bezczynność Prezydenta w rozpoznaniu wniosku z dnia 26 marca 1998 r. o odszkodowanie z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za grunty położone w W. przy ul. [...], [...], [...] oraz [..], oznaczone łącznie jako [...] nr inw. [...], to jest działki nr [...], [...], [...], [...] i [...] , powołując się w skardze na fakt wydania postanowienia z [...] listopada 2013 r., wydanego na skutek wniesienego przez nią zażalenia z 3 października 2013 r. Skarga ta, zarejestrowana w tutejszym sądzie pod sygn. akt. I SAB/WA 123/14 oddalona została wyrokiem tutejszego sądu z 1 lipca 2014 r., który to wyrok wobec nie wniesienia od niego skargi kasacyjnej stał się prawomocny z dniem 1 sierpnia 2014 r. Sąd wskazuje w tym miejscu, że w skardze z dnia 7 lutego 2014 r. (oddalonej wyrokiem tutejszego sądu z 1 lipca 2014 r.) Skarżąca wskazywała, że bezczynność organu polegała na nierozpoznaniu wniosku z 26 marca 1998 r., to jest jak wynika z akt administracyjnych przedstawionych sądowi, wniosku złożonego przez T. S.. W skardze z 14 sierpnia 2014 r. Skarżąca wskazywała natomiast, że bezczynność organu polega na nierozpoznaniu wniosku z 28 marca 2011 r. o przyznanie odszkodowania z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami za grunty położone w W. przy ul. [...], [...], [...] oraz [...], oznaczone łącznie jako [...] nr inw. [...], to jest działki nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Wniosek ten, jak wynika z akt administracyjnych złożony został przez Skarżącą. Okoliczność, że Skarżąca w skardze z 7 lutego 2014 r. i w skardze z 14 sierpnia 2014 r. powoływała się na dwa wnioski o odszkodowanie złożone przez dwa różne podmioty a dotyczące tej samej nieruchomości nie uchyla obowiązku Skarżącej wyczerpania trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a Ani z treści skargi złożonej w niniejszej sprawie ani też z akt administracyjnych przedstawionych sądowi nie wynika, by Skarżąca oprócz opisanego w skardze zażalenia z 3 października 2013 r. złożyła ponowne zażalenie na bezczynność Prezydenta w sprawie rozpoznania wniosku o odszkodowanie. Również z oświadczenia pełnomocnika Skarżącej złożonego w toku rozprawy w dniu 18 grudnia 2014 r. wynika, że Skarżąca nie składała kolejnego zażalenia na bezczynność organu. W aktach administracyjnych znajduje się zażalenie złożone 21 lipca 2014 r. przez M. K. i W. P. na niezałatwienie sprawy w terminie, w którym osoby te wnoszą o wyznaczenie Prezydentowi terminu do załatwienia sprawy w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...], [...], [...], [...], oznaczone, jako [...] nr inw. [...], działki nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Fakt złożenia powyższego zażalenia przez innych uczestników postępowania nie może jednak zostać uznany za spełnienie przez Skarżącą w niniejszej sprawie wymogu z art. 52 § 1 p.p.s.a. Złożenie powyższego zażalenia otwierało drogę do złożenia skargi na bezczynność organu wyłącznie tym uczestnikom postępowania administracyjnego, którzy je złożyli to jest M. K. i W. P., oznaczało bowiem spełnienie przez nich warunku o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 32 § 1 p.p.s.a w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący (w realiach niniejsze sprawy Skarżąca A. R.) oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Uwzględniając treść art. 52 § 1 p.p.s.a, uznać należy, że w sprawach skarg na bezczynność to skarżący, czyli podmiot żądający zobowiązania organu do podjęcia określonej czynności, zobligowany jest do uprzedniego wyczerpania trybu zaskarżenia, a jeżeli nie przysługują mu środku zaskarżenia, do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 września 20147 r. I OSK 2046/14, dostępne na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl). Natomiast wyczerpanie środków zaskarżenia przez jednego z uczestników postępowania nie oznacza spełnienia przez innego uczestnika, wnoszącego skargę na bezczynność wymogu z art. 52 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, uwzględniając treść art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Rozstrzygnięcie z punktu 2 postanowienia wydane zostało na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.