I OZ 1128/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 923/14 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 22 października 2014 r., po rozpoznaniu wniosku H.S., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że zawarty w skardze wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego uzasadnienia odnoszącego się do przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej p.p.s.a.), tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien bowiem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Bez przywołania okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownego uzasadnienia popartego dowodami, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia wymienionych w tym przepisie warunków. Z tych przyczyn Sąd uznał, że brak wskazania przez skarżącego jakichkolwiek argumentów przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego postanowienia, uniemożliwia uwzględnienie wniosku. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł H. S.. Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji błędne rozpoznanie istoty wniosku w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niedostateczne udowodnienie okoliczności uzasadniających pozytywne rozstrzygniecie, podczas gdy z samego uzasadnienia skargi i faktu niezadowolenia z decyzji poprzez jej zaskarżenie oraz częstego korzystania z samochodu osobowego wynikają niekorzystne skutki trudne do odwrócenia (całkowite pozbawienie komunikacji z najbliższym miastem). W uzasadnieniu skarżący podniósł, że samochód jest mu potrzebny do codziennego życia, ponieważ mieszka poza miastem, co powoduje że dojazd do sklepów, czy też lekarzy w nagłych przypadkach staje się nie tyle utrudniony, co niemożliwy. Ponadto obecnie dowozi żonę na rehabilitację do Z., w związku z wypadkiem jakiemu uległa w kwietniu br. Powyższe w ocenie skarżącego prowadzi do uznania, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować uzasadnione zagrożenie powstania szkody w życiu i zdrowiu, a także przekłada się na wyrządzenie w przyszłości trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają - lub nie - za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. niepubl. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04; z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OZ 905/12; z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 408/13). W rozpoznawanej sprawie skarżący składając wniosek w żaden sposób nie wykazał istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] lipca 2014 r. Sąd pierwszej instancji nie miał zatem możliwości oceny, czy wykonanie wskazanej decyzji może skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wbrew twierdzeniom wnoszącego zażalenie, o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może przemawiać sam fakt niezadowolenia z podjętego rozstrzygnięcia organu i jego zaskarżenie. Czym innym jest bowiem ocena legalności zaskarżonej decyzji przez Sąd dokonywana na podstawie akt sprawy w toku rozprawy, a czym innym badanie przez Sąd, czy istnieją przesłanki do udzielania ochrony tymczasowej w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie miał także obowiązku domyślać się (i poszukiwać w aktach administracyjnych) jakimi względami kierowała się strona składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu. Wobec braku uprawdopodobnienia przez skarżącego zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie oddalające przedmiotowy wniosek odpowiada zatem prawu. Zamierzonego skutku nie mogły natomiast odnieść zawarte w zażaleniu argumenty przemawiające, w ocenie skarżącego, za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać bowiem trzeba, że przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia - w przypadku spełnienia tych przesłanek - jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, s. 191). Przy czym oddalenie zażalenia nie pozbawia strony prawa do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Sąd może bowiem zmienić lub uchylić postanowienie w sprawie wstrzymania aktu w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.), co oznacza, że strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.