II SA/Wa 486/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga G. B. (dalej: "strona", "skarżący") na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister SWiA", "organ nadzoru") z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w [...] (dalej: "KMP") z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oraz utrzymującej go w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP") z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2014 r. KMP w [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.), dalej: "ustawa o Policji", zwolnił G. B. z dniem [...] listopada 2014 r. ze służby w Policji. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania, KWP w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Na skutek skargi strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/GI 146/15, skargę tę oddalił. Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1028/16 oddalił skargę kasacyjną strony od ww. wyroku Sądu I instancji. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. G. B., zwrócił się - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a.", o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego KMP w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na włączeniu w poczet materiału dowodowego nielegalnie uzyskanego dowodu w postaci oględzin pamięci telefonu komórkowego. Do wniosku wymieniony załączył kserokopie: protokołu zatrzymania rzeczy, oględzin telefonu komórkowego oraz kserokopię postanowienia o zatwierdzeniu zatrzymania rzeczy. Komendant Główny Policji (dalej: "KGP") postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2017 r., działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KMP w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oraz utrzymującej go w mocy decyzji KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. W wyniku wniesionego przez stronę zażalenia Minister SWiA postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na skutek skargi strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 2159/17 oddalił skargę. Od powyższego wyroku strona wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od powyższego, pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. G. B. ponownie zwrócił się o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., rozkazu personalnego KMP w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał na fakt, iż ww. rozkaz personalny został wydany z rażącym naruszeniem prawa "(...) poprzez włączenie w poczet materiału dowodowego nielegalnie uzyskanego dowodu w postaci oględzin pamięci zatrzymania rzeczy, oględzin telefonu komórkowego oraz kopii postanowienia o zatwierdzeniu zatrzymania rzeczy". Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] KGP odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KMP w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oraz utrzymującej go w mocy decyzji KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Na skutek zażalenia strony, Minister SWiA postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na skutek skargi strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2234/18 oddalił skargę. Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od powyższego pismem z dnia [...] października 2018 r. G. B. po raz kolejny wystąpił do KGP o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego KMP w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oraz utrzymującej go w mocy decyzji KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Wskazał, że ww. decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa "(...) poprzez niewykazanie oczywistości popełnienia przestępstwa". Podniósł również, że KMP, wydając decyzję o zwolnieniu go ze służby w Policji, czynił ustalenia na podstawie materiałów ze śledztwa o sygn. akt [...] prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...], w tym na podstawie protokołu przesłuchania świadków: K. H. oraz E. B. i protokołu oględzin telefonu komórkowego. Stwierdził, że jako strona postępowania, nie był zawiadomiony o terminie przesłuchania świadków, przeprowadzenia dowodu z oględzin telefonu komórkowego oraz o zwróceniu się organu do związków zawodowych o zajęcie stanowiska. Podniósł również, że ww. dowody zostały uzyskane w sposób nielegalny - niezgodnie z procedurą administracyjną, a zatem należy przyjąć, że oczywistość popełnienia przez niego czynu z art. 178a § 1 k.k. nie istniała w chwili wydania decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji. Skutkuje to rażącym naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] KGP odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KMP w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oraz decyzji KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. W dniu [...] grudnia 2018 r. G. B. wniósł zażalenie na ww. postanowienie kwestionując stanowisko KGP co do związania orzeczeniami sądów administracyjnych, które wypowiedziały się w kwestii legalności decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby, oraz co do wystąpienia stanu powagi rzeczy osądzonej. Minister SWiA postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na skutek skargi strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 354/19, oddalił skargę. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 24 sierpnia 2019 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. G. B. po raz kolejny wystąpił do KGP o stwierdzenie nieważności, na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., rozkazu personalnego KMP w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oraz decyzji KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Argumentował, że organ, wydając decyzję o zwolnieniu ze służby, oparł się na materiałach ze śledztwa o sygn. akt [...], w których błędnie ustalono miejsce zdarzenia oraz błędnie wskazano zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Do wniosku załączył kopie dokumentacji z prowadzonego postępowania karnego. KGP, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KMP w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oraz decyzji KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Na skutek zażalenia strony, Minister SWiA postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na skutek skargi strony na powyższe postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 853/19 oddalił skargę. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 19 grudnia 2019 r. Pismem z dnia [...] września 2019 r. G. B. zwrócił się z kolejnym wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego KMP w [...] nr [...] z dnia [...] października 2014 r. oraz decyzji KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Jako podstawę prawną wskazał art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zarzucając, że ww. akty prawne zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...] KGP odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji objętych ww. wnioskiem. W związku z wniesieniem przez stronę zażalenia, Minister SWiA postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Kolejnym pismem z dnia [...] października 2019 r. G. B. wystąpił do KGP o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego KMP w [...] nr [...] z dnia [...] października 2014 r. oraz decyzji KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Wskazał, że ww. decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającym na włączeniu w poczet materiału dowodowego dokumentów ze śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] sygn. [...] w postaci protokołu oględzin telefonu komórkowego oraz protokołu oględzin z miejsca zdarzenia. Stwierdził, że dokumenty te zostały uzyskane z rażącym naruszeniem przepisów art. 316 i art. 6 k.p.k. Z tych względów decyzja w przedmiocie zwolnienia go ze służby jest wadliwa i zachodzi podstawa do stwierdzenia jej nieważności. Do wniosku strona załączyła kopie szeregu dokumentów z ww. śledztwa oraz artykuł z Czasopisma "Prokuratura i Prawo". Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] KGP, działając na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego KMP w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] oraz decyzji KWP w [...] wicach z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. G. B. wniósł zażalenie na ww. postanowienie. W uzasadnieniu podniósł, że wbrew twierdzeniom organu przedmiotowa sprawa nie jest tożsama względem pozostałych spraw (zainicjowanych kolejnymi wnioskami o stwierdzenie nieważności ww. decyzji), bowiem oparta jest na odmiennej podstawie faktycznej. Zaznaczył również, że organ błędnie powołał się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/GI 146/15, a nadto przemilczał uchwałę NSA z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt II GPS 1/17, z której jednoznacznie wynika, że wyrok sądu administracyjnego nie zamyka stronie drogi do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej (postanowienia), a organowi do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie. Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Minister SWiA, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 144 w związku z art. 61a § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że pierwszy etap postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wymaga zbadania kwestii formalnych, takich jak legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania, czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art. 156 § 1 k.p.a. Następnie, podzielając stanowisko KGP, organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie, ze względu przesłankę powagi rzeczy osądzonej, zachodzi "inna uzasadniona przyczyna" w rozumieniu art. 61 a § 1 k.p.a., z powodu której postępowanie nie może być wszczęte. Podkreślił, że kwestionowane decyzje, tj. decyzja KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny KPM w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] - zostały już poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (wyrok z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/GI 146/15) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1028/16). W powyższych orzeczeniach Sądy badały sprawę także pod względem zaistnienia przesłanek z art; 156 § 1 k.p.a. W treści prawomocnego wyroku Sądu I instancji (sygn. akt IV SA/GI 146/15) stwierdzono, że: "sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała bowiem, że odpowiada ona wymogom wynikającym z obowiązujących przepisów prawa". Minister podkreślił, że na zasadzie art. 170, art. 171 oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), ww. wyroki Sądów administracyjnych są wiążące dla organów Policji. Nadto, sprawa objęta treścią żądania zawartego we wniosku z dnia [...] października 2019 r. jest tożsama po względem podmiotowym i przedmiotowym, ze sprawami zainicjowanymi kolejnymi, wymienionymi powyżej wnioskami o stwierdzenie nieważności ww. decyzji w przedmiocie zwolnienia strony ze służby w Policji. Organ nadzoru powołał się również na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/99 wskazując, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do rozpoznania żądania strony co do istoty. Prawomocny wyrok WSA w Gliwicach (sygn. akt IV SA/GI 146/15) zamyka bowiem drogę do stwierdzenia nieważności decyzji poddanej uprzednio kontroli sądowej. Odnosząc się do powołanej przez stronę uchwały NSA z dnia 5 czerwca 2017r. sygn. akt II GPS 1/17 organ wskazał, że uchwała ta dotyczy odmiennej sytuacji, w której w toku trwającego jeszcze postępowania sądowoadministracyjnego istnieje możliwość wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego przez organ, który w takim wypadku obowiązany jest - na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - zawiesić to postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Pismem z dnia 21 lutego 2020 r. G. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe postanowienie Ministra SWiA z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie postanowienia KGP z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, że organ I instancji zignorował uchwałę NSA z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt II GPS 1/17, zaś organ II instancji błędnie ją zinterpretował. Wskazał również, że sprawa zainicjowana wnioskiem z dnia [...] października 2019 r. nie jest tożsama ze sprawami z poprzednich wniosków, bowiem oparta jest na innych podstawach faktycznych. W odpowiedzi na skargę Minister SWiA wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. ■ W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Ministra SWiA z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] oraz postanowienie KGP z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] nie naruszają prawa. W szczególności w sprawie nie doszło do naruszenia art. 61 a § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią ww. przepisu w sytuacji, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61 a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę dla wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w postępowaniu administracyjnym (por. wyroki NSA z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2159/12 i z dnia 22 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 1635/14; publ. CBOSA). Zastosowanie art. 61 a § 1 k.p.a. powinno być ograniczone do sytuacji, gdy stwierdzenie przesłanek wymienionych w tym przepisie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Przed wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania organ nie prowadzi bowiem postępowania administracyjnego, a zatem nie rozpatruje sprawy merytorycznie. W związku z tym w postanowieniu wydanym w trybie art. 61 a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum sprawy. Odmowa wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 453/16; publ. j.w.). W rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo przyjął, że zachodziła "inna uzasadniona przyczyna" odmowy wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.) w postaci prawomocnego wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 4 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/GI 146/15 oddalającego skargę G. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] o zwolnieniu G. B. ze służby w Policji. Wydane w sprawie wyroki wywołują skutki, o których mowa w treści art. 170 p.p.s.a. W myśl tego przepisu prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Brzmienie tego przepisu musiało zatem uwarunkować treść rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji, który zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Wynikająca z unormowania art. 170 p.p.s.a. prawomocność materialna co do zasady zamyka bowiem organom administracji publicznej oraz podmiotom posiadającym legitymację do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania przed tymi organami, możliwość stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. WSA w Gliwicach, niezwiązany zarzutami i wnioskami skargi, miał nie tylko prawo, ale i obowiązek badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Należy zatem przyjąć, że Sąd ten dokonał kontroli decyzji również pod kątem istnienia wad kwalifikowanych. A skoro skarga na decyzję KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. została oddalona, to uprawnione jest twierdzenie, że zaskarżona decyzja była wolna od wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Tym samym należy przyjąć, iż wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt IV SA/G1146/15, od którego skargę kasacyjną oddalił Naczelny Sąd Administracyjny (wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1028/16), wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym został wydany, a zasięgiem jego oddziaływania objęte zostało również przyszłe postępowanie administracyjne. W konsekwencji, skoro wyrok ten nie został skutecznie zakwestionowany, organy administracji publicznej są nim związane, co wyłącza możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Zauważyć przy tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSP 6/09 (pub). CBOSA) przyjął, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali istnienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej rozpoznanie tego żądania niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu tejże uchwały NSA wskazał, że nie zawsze wyrok oddalający skargę na kwestionowaną decyzję automatycznie stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Możliwa jest bowiem sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu, np. fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o istotnych dla wyniku postępowania okolicznościach sprawy spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku, prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania złożonego do organu administracji żądania. Taka sytuacja, w ocenie Sądu, nie zaistniała jednak w kontrolowanej sprawie. We wniosku z dnia [...] października 2019 r. skarżący jako rażące naruszenie prawa, które winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji, wskazał włączenie w poczet materiału dowodowego uzyskanych z rażącym naruszeniem prawa dowodów w postaci protokołu oględzin telefonu komórkowego oraz protokołu oględzin z miejsca zdarzenia. Dokumenty te, jak wskazał skarżący, zostały uzyskane z rażącym naruszeniem art. 316 i art. 6 k.p.k. W uzasadnieniu wyroku WSA w Gliwicach z dnia 4 listopada 2015 r. Sąd nie odnosił się wprost do powyższych dowodów, co nie oznacza jednak, że nie dokonał kontroli postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie przez organy Policji. Sąd, w ramach badania legalności zaskarżonej decyzji, odniósł się do istotnych, z punktu widzenia mającej zastosowanie w sprawie normy prawa materialnego, ustaleń faktycznych i ocenił, że organy wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy, dokonując ustaleń w tym zakresie w ramach swobodnej oceny dowodów. Sąd wskazał w szczególności, że "(...) informacje zawarte w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, a w szczególności zeznania świadka zdarzenia oraz treść wiadomości przekazywanych esemesami między skarżącym i jego ojcem uzasadniają przyjęcie tezy, iż w dniu [...] września 2014 r. "prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym". To skarżący, będąc w stanie nietrzeźwości, korzystając z pomocy innych osób próbował wyjechać swoim samochodem z przydrożnego rowu. Nie ma przy tym znaczenia, dla oceny tej okoliczności to, że próby były nieskuteczne, ograniczały się jedynie do ruchu w przód i w tył na odcinku ok. 20 cm, jak i to, że odbywały się w przydrożnym rowie. (...) Zdarzenie to miało miejsce w "ruchu lądowym", bowiem pojęcie to obejmuje nie tylko ruch na drogach publicznych, w strefach zamieszkania, lecz także ruch w miejscach dostępnych dla powszechnego użytku (...). Samochód znalazł się w rowie, stanowiącym element pasa drogowego drogi publicznej, ze względu na to, że kierujący nim znalazł się tam zjeżdżając z drogi publicznej albo drogi leśnej, a więc będąc w ruchu lądowym w rozumieniu tego przepisu". Z powyższego wynika, że Sąd - powołując się na treść wiadomości sms oraz na miejsce zdarzenia - odnosił się pośrednio także do dowodów, na które wskazywał skarżący we wniosku z dnia [...] października 2019 r. o stwierdzenie nieważności decyzji. Dalej Sąd wskazał, że "(...) wskazane wyżej ustalenia uzasadniają przyjęcie tezy o oczywistości popełnienia przestępstwa z art. 178a k.k. Brak jest podstaw do przyjęcia tezy, aby w tych okolicznościach przebieg zdarzenia mógł być inny". Wprawdzie Sąd zauważył "pewne uchybienia związane z opisem stanu faktycznego przez organ odwoławczy" niemniej jednak przyjął, że uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd stwierdził, że rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby nie nosi znamion dowolności. Uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd skargę oddalił. Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2017 r., po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, stwierdził, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, do którego zaliczył przede wszystkim zeznania świadka zdarzenia, treść wiadomości sms oraz protokoły z przebiegu badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, istniały podstawy do konstatacji, że skarżący dopuścił się przypisywanego mu czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. Nadto NSA, uznając jako niezasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazał, że stan faktyczny w sprawie został ustalony i oceniony w sposób prawidłowy, przy uwzględnieniu stosownego przepisu prawa materialnego. Organy w postępowaniu administracyjnym ustaliły okoliczności istotne z punktu widzenia normy prawa materialnego i prawidłowo je oceniły. W świetle powyższego przyjąć należy, że wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania nieważnościowego nie zawiera okoliczności, które byłyby poza zakresem kontroli Sądów i nie były objęte powagą rzeczy osądzonej. Stąd też jako prawidłowe należy ocenić rozstrzygnięcie KGP z dnia [...] listopada 2019 r., utrzymane następnie w mocy postanowieniem Ministra SWiA z dnia [...] lutego 2020r., o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności stanowiły bowiem okoliczności będące już przedmiotem oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zaś odmienne w tym względzie stanowisko skarżącego nie jest trafne. Mając na względzie argumentację skargi wskazać również należy, że w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy uchwała NSA z dnia 5 czerwca 2017r. sygn. akt II GPS 1/17, nie mogła mieć zastosowania. Dotyczy ona bowiem dopuszczalności wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, np. stwierdzenia nieważności decyzji, w trakcie trwania postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] złożył w dniu [...] października 2019 r., a więc po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego z jego skargi na ww. ostateczną decyzję KWP w [...]. Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, zaś zarzuty i wnioski skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.