VIII U 333/20

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt</strong> VIII U 333/20</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 8 grudnia 2020 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="138"/> <col width="422"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->sędzia Jolanta Łanowy - Klimek</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Protokolant</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Ewa Gambuś</strong> </p> </td> </tr> </table> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu</strong> 8 grudnia 2020 r. w Gliwicach</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy</strong> <span class="anon-block">G. K.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko </strong> Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->o</strong> świadczenie uzupełniające</p> <p> <strong> <!-- -->na skutek odwołania </strong> <span class="anon-block">G. K.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->od decyzji</strong> Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia </strong> 16 grudnia 2019 r. <strong> <!-- -->nr </strong> <span class="anon-block"> (...)</span> </p> <p>zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznaje odwołującej <span class="anon-block">G. K.</span> prawo do świadczenia uzupełniającego na okres od 1 października 2019 roku do <br/>31 października 2021 roku.</p> <p>(-) Jolanta Łanowy – Klimek</p> <p>Sędzia</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VIII U 333/20</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z 16 grudnia 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">C.</span> odmówił ubezpieczonej <span class="anon-block">G. K.</span> prawa do świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji, wobec nieuznania ubezpieczonej przez komisję lekarską ZUS za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji.</p> <p>W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczona domagała się jej zmiany i przyznania świadczenia uzupełniającego, powołując się na zły stan zdrowia.</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Ubezpieczona <span class="anon-block">G. K.</span> <span class="anon-block">urodziła się (...)</span> </p> <p>Ubezpieczona od 13 grudnia 1982 r. miała przyznaną rentę inwalidzką.</p> <p>Od 1 stycznia 2006 r. ubezpieczona jest uprawniona do emerytury.</p> <p>W dniu 3 października 2019 r. ubezpieczona złożył wniosek o przyznanie prawa do świadczenia uzupełniającego w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.</p> <p>Orzeczeniem z 14 listopada 2019 r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził, że ubezpieczona nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji. W orzeczeniu podano, nasilenie dolegliwości chorobowych powoduje upośledzenie sprawności organizmu, jednak nie osiąga poziomu stwarzającego potrzebę długotrwałej lub stałej pomocy i opieki drugiej osoby, a więc nie spełnia przesłanek do uznania niezdolności do samodzielnej egzystencji.</p> <p>Orzeczeniem z 11 grudnia 2019 r. komisja lekarska ZUS podtrzymała stanowisko lekarza orzecznika ZUS.</p> <p>W efekcie powyższych ustaleń orzeczniczych organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję z 16 grudnia 2019 r.</p> <p>W celu weryfikacji oceny stanu zdrowia ubezpieczonej, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych specjalistów z zakresu neurologii i ortopedii. Opinię w sprawie sporządzili: biegła neurolog <span class="anon-block">A. N.</span> oraz biegły ortopeda traumatolog <span class="anon-block">A. G.</span>.</p> <p>Na podstawie wspólnej opinii neurologa <span class="anon-block">A. N.</span> i ortopedy <span class="anon-block">A. G.</span> z 1 lipca 2020 r. (k.13-16) ustalono, że ubezpieczona cierpi na zmiany zwyrodnieniowe wielostawowe, chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z praktycznym jego usztywnieniem w nieprawidłowym ustawieniu, miażdżycę, nadciśnienie tętnicze, osteoporozę, niedosłuch. W opinii biegli podali, że schorzenie narządu ruchu ma charakter postępujący, obserwuje się pogarszanie się stopniowe stanu zdrowia ubezpieczonej od około 4-5 lat. W badaniu fizykalnym dominują objawy ze strony narządu ruchu i układu nerwowego, sylwetka jest pochylona, a kręgosłup praktycznie usztywniony w nieprawidłowym ustawieniu. Biegli podkreślili, że bez podparcia ubezpieczona nie jest w stanie samodzielnie stać. W zakresie kończyn górnych występuje niesprawność z drżeniem i niezbornością, w zakresie kończyn dolnych osłabienie z ograniczeniem ruchomości w stawach biodrowych. Biegli wskazali, że ubezpieczona wymaga opieki i pomoc w podstawowych czynnościach życiowych, takich jak: ubieranie się i rozbieranie, zachowanie higieny osobistej, co czyni ją niezdolną do samodzielnej egzystencji do października 2021 r.</p> <p>W oparciu o powyższą opinię ustalono, że ubezpieczona jest niezdolna do samodzielnej egzystencji z powodu stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych do 31 października 2021 r.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o akta organu rentowego oraz opinię biegłych neurologa <span class="anon-block">A. N.</span> i ortopedy <span class="anon-block">A. G.</span> z 1 lipca 2020 r. (k.13-16).</p> <p>Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał za kompletny i spójny a przez to mogący stanowić podstawę ustaleń faktycznych.</p> <p>Odwołująca nie kwestionowała opinii biegłych.</p> <p>Organ rentowy w piśmie z 26 sierpnia 2020 r. (k.29) wniósł zastrzeżenia do opinii biegłych <span class="anon-block">A. N.</span> i <span class="anon-block">A. G.</span>, podnosząc że – w przeciwieństwie do lekarza orzecznika ZUS, który przeprowadził badanie ubezpieczonej w jej domu i mógł ocenić kompleksowo jej zdolność do samodzielnej egzystencji – biegli przeprowadzili badanie ubezpieczonej w gabinecie, zaś w zakresie oceny czynności dnia codziennego biegli opierają się na wywiadzie od ubezpieczonej i jej rodziny.</p> <p>Sąd nie uwzględnił zastrzeżeń organu rentowego, albowiem sporządzona przez biegłych opinia jest miarodajna, wyczerpująca, sporządzona zgodnie z tezą dowodową, zaś zastrzeżenia organu rentowego stanowią jedynie polemikę z ustaleniami biegłych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Odwołanie ubezpieczonej zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Stosownie do treści art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (Dz. U. 2020., poz. 1936) Świadczenie uzupełniające przysługuje osobom, które ukończyły 18 lat i których niezdolność do samodzielnej egzystencji została stwierdzona orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji albo orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolności do samodzielnej egzystencji, albo orzeczeniem o całkowitej niezdolności do służby i niezdolności do samodzielnej egzystencji, zwanym dalej "osobami uprawnionymi" (ust. 1).</p> <p>Świadczenie uzupełniające przysługuje osobom uprawnionym, które nie posiadają prawa do świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych albo suma tych świadczeń o charakterze innym niż jednorazowe, wraz z kwotą wypłacaną przez zagraniczne instytucje właściwe do spraw emerytalno-rentowych, z wyłączeniem renty rodzinnej przyznanej w okolicznościach, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 68;art. 68 ust. 1;art. 68 ust. 1 pkt. 3)">art. 68 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. z 2020 r. poz. 53, 252, 568, 1222 i 1578), zasiłku pielęgnacyjnego oraz innych dodatków i świadczeń wypłacanych wraz z tymi świadczeniami na podstawie odrębnych przepisów przed dokonaniem odliczeń, potrąceń i zmniejszeń, nie przekracza kwoty 1700 zł miesięcznie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 68 ust. 2)">ust. 2</a>).</p> <p>Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy do ustalania niezdolności do samodzielnej egzystencji, zastosowanie znajdą przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 ()">ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a>.</p> <p>Po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 13;art. 13 ust. 5)">art. 13 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 53 ze zm.) niezdolność do samodzielnej egzystencji orzeka się w przypadku stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych.</p> <p>W niniejszej sprawie przedmiotem sporu było ustalenie czy ubezpieczona jest, ze względu na konieczność korzystania pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, niezdolna do samodzielnej egzystencji.</p> <p>Opierając się na wynikach przeprowadzonego postępowania dowodowego, Sąd uznał, że stan zdrowia ubezpieczonej powoduje, że wymaga ona długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych.</p> <p>W zakresie oceny jej stanu zdrowia, Sąd podzielił ocenę dokonaną przez biegłych lekarza specjalistę z zakresu neurologii <span class="anon-block">A. N.</span> oraz lekarza specjalistę z zakresu ortopedii <span class="anon-block">A. G.</span>.</p> <p>Odwołująca cierpi na zmiany zwyrodnieniowe wielostawowe, chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z praktycznym jego usztywnieniem w nieprawidłowym ustawieniu, miażdżycę, nadciśnienie tętnicze, osteoporozę, niedosłuch. Schorzenie narządu ruchu ma charakter postępujący, obserwuje się pogarszanie się stopniowe stanu zdrowia ubezpieczonej od około 4-5 lat.</p> <p>W obecnym stanie zdrowia występujące u ubezpieczonej ograniczenia w zakresie układu ruchu, tj. usztywnienie kręgosłupa w nieprawidłowym ustawieniu, niesprawność z drżeniem i niezbornością w zakresie kończyn górnych oraz osłabienie z ograniczeniem ruchomości w stawach biodrowych w zakresie kończyn dolnych, powodują że wymaga ona stałej opieki i pomocy osób trzecich w zaspokajaniu podstawowych czynności życiowych.</p> <p>Wobec powyższego Sąd uznał ubezpieczonego za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji na okres od 1 października 2019 r. do 31 października 2021 r.</p> <p>Sąd miał na uwadze, że organ rentowy nie kwestionował spełnienia przez ubezpieczoną pozostałych warunków do przyznania jej świadczenia uzupełniającego.</p> <p>Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 2)">art. 477^{<!-- -->14} § 2 k.p.c.</a> zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał ubezpieczonej prawo do świadczenia uzupełniającego na okres od 1 października 2019 r. do 31 października 2021 r.</p> <p>(-) sędzia Jolanta Łanowy – Klimek</p> </div>