II OSK 2923/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. [...] S.A. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2363/17 w sprawie ze skargi P. [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2363/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę P. [...] S.A. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie robót budowlanych. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. P. [...] S.A. z siedzibą w L. w dniu 20 czerwca 2017 r. zgłosiła organowi pierwszej instancji, na podstawie art. 30 ust. 1 i art. 29 ust. 1 i ust. 2 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), zamiar przebudowy istniejącej sieci elektroenergetycznej napowietrznej SN-15 kV na kablową doziemną w km [...] linii kolejowej nr [...] [...] na terenie kolejowym zamkniętym (działka nr ew. [...] obr. [...]) w ramach zadania pod nazwą: "Przebudowa linii napowietrznej SN 15 kV [...] na odcinku [...] na linię kablową doziemną". Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw w sprawie ww. robót budowlanych. Organ podał, że zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość (...). Zdaniem Wojewody, robót budowlanych objętych zgłoszeniem nie można zakwalifikować jako przebudowy sieci elektroenergetycznej (obiektu liniowego w rozumieniu art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane), ale jako budowę sieci elektroenergetycznej kablowej SN 15 kV doziemnej wraz z rozbiórką linii napowietrznej, która wymaga uzyskania pozwolenia budowlanego. Z dokumentów dołączonych do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych wynika bowiem, że zmianie ulegnie długość linii elektroenergetycznej (z 21 m linii napowietrznej do 19,8 m linii kablowej doziemnej). Odwołanie od powyższej decyzji złożyła P. [...] S.A. z siedzibą w L., podnosząc, iż nie jest prawidłowe stanowisko organu co do tego, że nawet nieznaczna zmiana długości linii elektroenergetycznej powoduje, że ta inwestycja nie jest przebudową, ale stanowi budowę obiektu liniowego. Zdaniem strony, przebudowa linii elektroenergetycznej jest "kwalifikowanym rodzajem inwestycji", długość nie jest parametrem dla niej charakterystycznym, w przeciwieństwie do obiektów kubaturowych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania Spółki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że sporną inwestycję zakwalifikować należy jako budowę nie dlatego, że nieznacznie uległa zmianie długość sieci elektroenergetycznej, ale przede wszystkim dlatego, że w następstwie tych robót budowlanych ulegnie zmianie przebieg trasy istniejącego odcinka sieci elektroenergetycznej (projekt budowlany obejmuje rozbiórkę fragmentu napowietrznej linii elektroenergetycznej oraz budowę odcinka kablowej sieci elektroenergetycznej pod ziemią). P. [...] S.A. w . w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuciła decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a., przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz brak wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału, co miało wpływ na wynik sprawy; 2) art. 3 pkt 7a i art. 3 pkt 3a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 20 oraz art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, przez nieuzasadnione przyjęcie, że sporna inwestycja jest budową i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy należy ją zakwalifikować jako przebudowę podlegającą zgłoszeniu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W uzasadnieniu skargi skarżąca powołała się na wyrok NSA z 18 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 858/09, w którym Sąd wywiódł, że zmiana parametrów istniejącego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane) odnosi się do parametrów użytkowych lub technicznych, z wyłączeniem wymienionych w tym przepisie parametrów charakterystycznych, których realizacja wyklucza potraktowanie robót jako przebudowy. Jednakże o tym, jakie parametry charakterystyczne w zakresie podanym w tym przepisie (kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji) odnoszą się do konkretnego obiektu budowlanego decyduje rodzaj obiektu projektowanego do przebudowy. Inne parametry charakterystyczne odnoszą się do przebudowy np. budynku mieszkalnego jednorodzinnego, inne do budowli hydrotechnicznej, budowli sportowej, pomników, inne wreszcie do sieci technicznych. Przyjęcie więc w sposób kategoryczny, że nawet nieznaczne zwiększenie długości, w omawianym przypadku sieci, każdorazowo wpływa na zmianę parametru charakterystycznego istniejącego obiektu, nie znajduje uzasadnienia. Poglądu tego nie zmienia fakt, że w przepisie art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane ustawodawca w odniesieniu do sieci technicznych nie zawarł uregulowania podobnego jak w przypadku przebudowy dróg. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę przywołał treść art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. a), art. 29 ust. 2 pkt 11 oraz art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu jest inwestycja polegająca na przeniesieniu odcinka sieci elektroenergetycznej - rozbiórce fragmentu napowietrznej linii elektroenergetycznej oraz wybudowaniu tego odcinka sieci pod ziemią, połączonej ze zmianą jego długości. Mając na uwadze powyższe stwierdził, że w jego ocenie, projektowane "przekształcenie" sieci z napowietrznej na sieć podziemną stanowi niewątpliwie zmianę jej cech charakterystycznych - parametrów dotyczących miejsca usytuowania i w konsekwencji powierzchni zabudowy. W świetle przytoczonych przepisów prawnych projektowana inwestycja nie stanowi więc przebudowy lecz jest budową wymagającą uzyskania pozwolenia budowlanego. Tym samym, Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a. oraz art. 3 pkt 7a i art. 3 pkt 3a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 20, art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy nie są bowiem sporne, zostały prawidłowo ustalone i ocenione przez organy orzekające w tej sprawie. Te ustalenia dawały organom podstawę do przyjęcia, że sporna inwestycja jest budową i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła P. [...] S.A. w L., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 3 pkt 3a w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 20 oraz art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich niezastosowanie do obiektu budowlanego, którym jest obiekt liniowy - sieć SN 15 kV, w sytuacji gdy obiekt liniowy należy oceniać jako całość, w tym także fragment tego obiektu, w szczególności gdy cała inwestycja pn: "Przebudowa linii napowietrznej SN 15 kV [...] na linię kablową doziemną" podlega przebudowie i dokonaniu zgłoszenia robót objętych inwestycją, co skutkować winno również dokonaniem zgłoszenia fragmentu robót; 2) art. 3 pkt 7a w zw. z art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "przekształcenie" sieci napowietrznej na sieć podziemną na terenie kolejowym zamkniętym, stanowiącym fragment całego zadania pn: "Przebudowa linii napowietrznej SN 15 kV [...] na odcinku [...] na linię kablową doziemną", stanowi zmianę parametrów charakterystycznych jak miejsce usytuowania i powierzchnia zabudowy, podczas gdy mamy do czynienia z obiektem liniowym, którego parametry charakterystyczne jak: długość, napięcie, zwiększenie mocy czy też zwiększenie pola elektromagnetycznego - nie uległy zmianie, tym samym nie doszło do zmiany parametrów charakterystycznych obiektu budowlanego jakim jest obiekt liniowy, II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., polegające na wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nieodpowiadającym wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób spłycony i niewyjaśniający w sposób dostateczny rozstrzygnięcia; 2) art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i oddalenie uzasadnionej skargi Spółki. Mając na względzie powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz P. [...] S.A. w L. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podkreśliła, że w stanie faktycznym sprawy mamy do czynienia z obiektem liniowym, co determinuje pewną specyfikę oceny prac wykonywanych w ramach takiego obiektu w świetle art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane, który to obiekt stanowi obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Oznacza to, że linia energetyczna stanowi obiekt budowlany jako całość i to z tej właśnie perspektywy należy oceniać prace wykonywane na tym obiekcie, pomimo iż prace budowlane realizowane są etapami w stosunku do poszczególnych jego fragmentów, w trakcie których dojdzie do demontażu całej linii przesyłowej lub jej znacznej części i zastąpienie jej nową substancją tj. linią kablową. Skarżąca kasacyjnie wskazała, że projektant w imieniu inwestora w odniesieniu do poszczególnych fragmentów całej inwestycji dokonywał stosownych zgłoszeń, które uzyskały aprobatę organów, nie wnoszących sprzeciwów. Skoro więc obiekt liniowy należy postrzegać jako całość i do każdego z fragmentów całej inwestycji wystarczające było dokonanie zgłoszenia, to do spornego fragmentu objętego niniejszym postępowaniem, również nie jest konieczne uzyskanie pozwolenia na budowę. Strona stwierdziła, że argument Sądu, iż w niniejszym przypadku dochodzi do zmiany charakterystycznego parametru technicznego jakim jest miejsce usytuowania i w konsekwencji powierzchnia zabudowy nie jest nieuzasadniony. Podniosła, że parametry techniczne obiektu liniowego jak: długość, napięcie, zwiększenie mocy czy też zwiększenie pola elektromagnetycznego w przedmiotowej sprawie nie uległy zmianie, a w takich kategoriach należy oceniać parametry techniczne obiektu liniowego, do tej kategorii nie należy zaś miejsce usytuowania czy powierzchnia zabudowy. Skarżąca kasacyjnie na poparcie swojej argumentacji przywołała poglądy prezentowane w wyrokach m.in.: WSA w Bydgoszczy z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 304/17; z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 847/17; z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 818/17; WSA w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 83/18; WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1005/17; NSA z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 493/09. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325); dalej: p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, któremu pozostałe strony nie sprzeciwiły się, Sąd rozpoznał kasację poza rozprawą. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego, jednakże analiza zarzutów skargi kasacyjnej jak i ich uzasadnienia prowadzi do wniosku, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy trafnie Sąd pierwszej instancji ocenił zasadność wniesienia sprzeciwu od zgłoszonego przez Spółkę zamiaru realizacji robót budowlanych. Zakres planowanych robót budowlanych nie jest kwestionowany: skarżąca Spółka objęła zgłoszeniem inwestycję polegająca na zamianie istniejącej sieci elektroenergetycznej napowietrznej SN-15kV na linię kablową doziemną na wskazanej w zgłoszeniu działce, która położona jest na terenie kolejowym zamkniętym. Jest również niekwestionowane, że przedmiotowa inwestycja ma charakter liniowy, a inwestor realizuje ją odcinkami. Wg oświadczenia skarżącej Spółki realizacja pozostałych odcinków również poprzedzona była zgłoszeniem, przy czym organy architektoniczno-budowlane nie kwestionowały charakteru prac i w konsekwencji nie wnosiły sprzeciwów. Ocena prawidłowości rozstrzygnięcia organów administracji oraz Sądu pierwszej instancji wymaga przede wszystkim odpowiedzi na pytanie czy słusznie roboty objęte zgłoszeniem nie zostały uznane za przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Należy przypomnieć, że z przebudową – wg ustawodawcy mamy do czynienia wówczas gdy wykonywane są roboty budowlane, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Definicja ta posługuje się zatem bardzo ogólnym pojęciem "charakterystycznych parametrów". Co więcej ustawodawca nie wymienia ich enumeratywnie a jedynie podaje przykładowo, o czym świadczy użyty w przepisie przyimek "jak". Nie można odmówić słuszności skarżącej kasacyjnie, co do tego, że charakterystyczne parametry danej inwestycji odnoszą się do konkretnego obiektu i to, jaki parametr jest "charakterystyczny" w rozumieniu omawianego przepisu decyduje rodzaj inwestycji. W tym zakresie stanowisko skarżącej znajduje oparcie w poglądach zawartych w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym m.in. w orzeczeniu NSA z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie II OSK 858/09 (dostępne na: http://:orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność ta jednak nie przeczy prawidłowości ustaleń orzekających organów co do dokonanej kwalifikacji robót. Ustawodawca odnosząc się w definicji "przebudowy" do charakterystycznych paramentów inwestycji nie wprowadził wprawdzie dodatkowych warunków, które pozwalają na odpowiednie zakwalifikowanie działań inwestora dotyczących linii elektroenergetycznej tak jak uczynił to dla dróg, jednakże wprowadzenie zapisu, że roboty budowlane związane z przebudową drogi nie mogą zmieniać granic pasa drogowego, stanowi pewną wskazówkę dla kwalifikacji robót również przy innych inwestycjach liniowych. Art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, w ocenie Sądu, należy jednak rozumieć w taki sposób, że w sytuacji realizacji inwestycji liniowej, zmiany parametrów nie mogą odnosić się do przebiegu tej inwestycji. Tym samym zmiany, które zostały objęte zgłoszeniem w niniejszej sprawie słusznie organ architektoniczno-budowlany oraz Sąd pierwszej instancji potraktował jako realizację nowej sieci doziemnej i rozbiórkę starej - nadziemnej. Niewątpliwie bowiem przebieg tej linii znacznie się zmienił, nawet jeżeli zmiany te odbywałyby się w granicach tej samej działki geodezyjnej. Niezależnie zatem czy i w jaki sposób uległy zmianie pozostałe parametry i czy można było je określić jako "charakterystyczne" w rozumieniu omaw. przepisu zmiana, która miała doprowadzić do likwidacji linii nadziemnej i powstania linii doziemnej stanowiła realizację robót budowlanych znacznie przekraczających zakres przebudowy. Na powyższą ocenę nie może mieć wpływu fakt, że zgłoszone roboty są jedynie kolejnym odcinkiem wykonywanej już bądź skutecznie zgłoszonej inwestycji. Po pierwsze, ani organy administracji, ani sądy administracyjne nie są władne oceniać w tym postępowaniu prawidłowości działania organów na innych odcinkach inwestycji. Po drugie zaś, Sąd wprawdzie zauważa, że zgodnie z treścią art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym jednakże zasada ta nie może być interpretowana jako obowiązek wydania decyzji niezgodnie z przepisami prawa. Innymi słowy przez utrwaloną praktykę należy rozumieć tylko stanowisko organów zgodne z prawem. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącej Spółki co do wadliwości decyzji z tego powodu, że pozostałe odcinki realizowane były w oparciu o zgłoszenia, w stosunku do których organy nie zgłaszały sprzeciwów. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela wprawdzie stanowiska prezentowane w orzeczeniach sądów administracyjnych wskazanych w skardze kasacyjnej jednakże rozstrzygnięcia te zostały wydane w zupełnie innych stanach faktycznych i odnosiły się do innego rodzaju robót budowlanych (np. w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1005/17 przedmiotem postępowania były roboty budowalne polegające na przebudowie budynku mieszkalnego poprzez połączenie dwóch lokali mieszkalnych w jeden lokal mieszkalny). Bez znaczenia również dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia pozostaje to, że linia kablowa doziemna ma na celu poprawę jakości świadczonych usług dystrybucji energii elektrycznej. Nie negując, że taki właśnie jest cel zamierzonej inwestycji wskazać należy, że o ile literalne brzmienie przepisu nie określa kierunku zmian parametrów technicznych i użytkowych, o tyle trudno wyobrazić sobie racjonalne uzasadnienie dla zmian pogarszających istniejące parametry przebudowywanego obiektu. W świetle powyższego nietrafnie wskazano w skardze kasacyjnej, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 3 pkt 7a w zw. z art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane, albowiem prawidłowo Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów administracji, iż roboty budowlane objęte zgłoszeniem nie stanowiły przebudowy linii napowietrznej a realizację nowej inwestycji, która nie była objęta zwolnieniem wymienionym w art. 29 ust. 1 pkt 19a, ani 29 ust. 2 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Tym samym jako nieuzasadniony należało również uznać zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 20 i 29 ust. 2 pkt 11 omaw. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji. Sąd nie uwzględnił również zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest bowiem jednolity pogląd, co do tego, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakich powodów (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09; także wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08; orzeczenia dostępne: http: //orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia ww. warunki, zawiera również wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Przepisy te mają charakter ustrojowy oraz wynikowy i nie mogą być przedmiotem samodzielnego (bez powiązania z innymi przepisami prawa) zarzutu. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, skargę kasacyjną należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.