II GSK 2339/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 10 października 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 857/08 w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych z sankcjami postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 października 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 857/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę W.K. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 19 lipca 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 12 stycznia 2009 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 2.100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie który upłynął bezskutecznie w dniu 3 sierpnia 2011 r., nie został uiszczony wpis. W dniu 22 sierpnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do uiszczania wpisu sądowego od skargi. Wniosek ten został oddalony prawomocnym postanowieniem z 7 września 2011 r. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę odrzucił. Skargę kasacyjną od postanowienia z 10 października 2011 r. wniósł W.K. domagając się jego uchylenia w całości i przekazanie sprawy WSA w G. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 77 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez nietrafne zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji, gdy skarżącemu przyznano uprzednio prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator podniósł, że postanowieniem z 6 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w rozpoznawanej sprawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, skoro nastąpiło zwolnienie od kosztów sądowych, to jednocześnie stało się bezprzedmiotowe rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, zawartego w piśmie z 22 sierpnia 2011 r. W ocenie kasatora niedopuszczalne było odrzucenie skargi z powodu nie uiszczenia wpisu od tejże skargi przez stronę, która uprzednio wykazała, że z powodu sytuacji materialnej nie była w stanie ponieść kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Strona skarżąca wezwana do uiszczenia opłaty sądowej może skutecznie złożyć wniosek o zwolnienie jej od kosztów postępowania we wskazanym jej przez sąd terminie zakreślonym w wezwaniu do uiszczenia opłaty. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący w wyznaczonym terminie nie uiścił wpisu od skargi, a wniosek o przyznanie prawa pomocy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu złożył po upływie siedmiodniowego terminu od daty doręczenia zarządzenia wzywającego do jego uiszczenia. Wobec tego należy stwierdzić, że zasadnie Sąd I instancji, wobec nieopłacenia skargi przez skarżącego w siedmiodniowym terminie od daty doręczenia zarządzenia, odrzucił jego skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Przyznanie zaś skarżącemu postanowieniem z dnia 6 września 2011 r. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w oparciu o wniosek złożony po upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie może stać się okolicznością powodującą uwzględnienie skargi kasacyjnej i przyjęcie nieopłaconej skargi do rozpoznania. Wskazać bowiem należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy wywiera skutki prawne od daty jego wniesienia, nie obejmuje natomiast zwolnienia od kosztów, które strona miała obowiązek uiścić przed jego złożeniem (por. post. NSA z 23 czerwca 2004 r., FZ 125/04). Nie było przeszkód do pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w oparciu o wniosek złożony po upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu, bowiem zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy może zostać złożony w toku postępowania jak i na każdym jego etapie zarówno przed sądem pierwszej, jak i drugiej instancji (zob. P. Zaborniak, Wybrane kwestie stosowania prawa pomocy..., s. 21 i n.; G. Radecki, Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przed wpłynięciem skargi do sądu administracyjnego, ZNSA 2009, nr 4, s. 54 i n.). Należy również wskazać, co podkreślił Sąd I instancji, że skarżący w piśmie z 22 sierpnia 2011 r. zawarł obok wniosku o przyznanie prawa pomocy wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wniosek o przywrócenie terminu postanowieniem z 7 września 2011 r. został przez WSA w G. rozpatrzony negatywnie. Skarżący w zakreślonym terminie nie złożył środka odwoławczego od tego postanowienia, wobec czego stało się ono prawomocne. W tym stanie rzeczy nie można zarzucić Sądowi I instancji, iż zaskarżonym postanowieniem z 10 października 2011 r. bezzasadnie odrzucił skargę, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji za nieuzasadnione należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 77 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia, w oparciu o art. 184 p.p.s.a.