II SA/Sz 395/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "organ odwoławczy") utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. przez Kierownika Sekcji Pracy Socjalnej II Rejonowego Ośrodka Pomocy Rodzinie Północ w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w S. (dalej: "organ I instancji") decyzję z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], którą odmówiono W. Z. przyznania zasiłku celowego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256) - dalej: "k.p.a.", w związku z art. 106 ust. 4, art. 107 ust. 1, ust. 3-3b, ust. 4a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1507 ze zm.) - dalej: "u.p.s.". Decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r., W. Z. (dalej: "Skarżący") zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o przyznanie pomocy w zakupie leków i opału. W dniu [...] listopada 2019 r. pracownik socjalny – J. L., w asyście policjanta – sierżanta sztabowego M. S., udała się do miejsca zamieszkania Skarżącego, celem przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Czynność tę udokumentowano notatką służbową z dnia [...] listopada 2019 r., z której wynika, że: asysta policjanta podyktowana była agresywnym zachowaniem klienta wobec pracownika socjalnego; Skarżący nie wpuścił policjanta i pracownika socjalnego do mieszkania, przyznał, że jest pod wpływem alkoholu oraz był pobudzony i używał wulgaryzmów; mowa Skarżącego była bełkotliwa, a chód chwiejny. Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], organ I instancji odmówił Skarżącemu przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do pokrycia kosztów zakupu leków oraz zakupu opału na sezon grzewczy 2019/2020, ze względu na niemożność przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Zgodnie bowiem z art. 107 ust. 4a u.p.s., niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, wyrażając w nim niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia, a także z postawy pracownika socjalnego, który próbował przeprowadzić wywiad środowiskowy. Przyznał, że nie wpuścił do domu dzielnicowego, bo takie ma prawo, a pracownik socjalny nie chciał wejść bez asysty. Zaprzeczył natomiast, że był pijany, podał, że wypił jedynie kieliszek czerwonego wina do obiadu. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy oraz przywołał brzmienie art. 106 ust. 4 oraz art. 107 ust. 1 i ust. 4a u.p.s., i stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów prawa i ustalonego stanu faktycznego sprawy, z którego niewątpliwie wynika, że Skarżący nie wyraził zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, organ I instancji zasadnie odmówił przyznania Skarżącemu świadczenia z pomocy społecznej. Ponadto, mając na uwadze treść odwołania, organ odwoławczy przywołał treść przepisów art. 107 ust. 3-3b u.p.s., regulujących kwestie przeprowadzania wywiadu środowiskowego, w tym korzystania z asysty funkcjonariusza Policji. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie, pracownik socjalny, czując się zagrożony ze względu na "agresywne zachowanie klienta wobec pracownika socjalnego", skorzystał ze swojego uprawnienia wynikającego z art. 107 ust. 3a u.p.s. Było to działanie zgodne z prawem, a Skarżący, chcąc skorzystać ze świadczenia z pomocy społecznej, winien umożliwić przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., uzupełnionym pismami z [...] maja 2020 r., [...] czerwca 2020 r. i [...] czerwca 2020 r., Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję organu odwoławczego, w której zakwestionował prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia, jak również prawidłowość działania organu I instancji oraz jego pracowników. Odnosząc się do wizyty pracownika socjalnego dokonanej w asyście policjanta, Skarżący podniósł, że była ona niezapowiedziana, a niewpuszczenie ww. osób do domu było spowodowane tym, iż (cyt.) "dom był zapowietrzony gruźlicą", o czym pracownik socjalny miał wiedzę. Ponadto twierdzenia o nietrzeźwości Skarżącego, jego chwiejnym chodzie i używaniu wulgaryzmów nie polegają na prawdzie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia [...] listopada 2020 r., reprezentujący Skarżącego pełnomocnik z urzędu, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wskazując, że poza argumentacją przedstawioną przez Skarżącego, zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 k.p.a., polegające na niepoinformowaniu Skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o terminie wywiadu kuratora, a także uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do dowodów zebranych przed wydaniem decyzji. Podniesiono, że Skarżący, jako strona postępowania administracyjnego, powinien zostać powiadomiony o terminie planowanego wywiadu środowiskowego. Nadto w przypadku, jeżeli niemożliwe jest przeprowadzenie wywiadu w miejscu zamieszkania, zasadne jest wezwanie ubiegającego się o pomoc od organu pomocy społecznej do ośrodka pomocy społecznej, celem ustalenia przez pracowników socjalnych jego sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej, majątkowej. Mając na względzie, że Skarżący nie miał wiedzy ani o wszczęciu postępowania o udzielenie mu zasiłku celowego, ani o planowanym terminie przeprowadzenia wywiadu środowiskowym, nieprzeprowadzenie wywiadu środowiskowego nie może skutkować wydaniem natychmiastowej decyzji o odmowie udzielenia zasiłku celowego bez podjęcia dodatkowych czynności celem jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.); dalej p.p.s.a., uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprawujących wymiar sprawiedliwości sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz rozstrzygania sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, ma stwierdzić, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ze względu na treść art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę według kryterium legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd zauważa, że niniejsza sprawa została wszczęta na skutek wniosku Strony o przyznanie zasiłku celowego na zakup leków i opału. Zasadniczym, zaś punktem spornym jest to czy usprawiedliwiona była odmowa przyznania Stronie zasiłku spowodowana nieprzeprowadzeniem rodzinnego wywiadu środowiskowego w dniu [...] listopada 2019 r. Sąd w powyższym sporze uznał za zasadne podzielić stanowisko organów. Jak bowiem wynika z art. 106 ust. 1 u.p.s. przyznanie świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej. W myśl art. 106 ust. 4 u.p.s. decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego oraz decyzji w sprawach cudzoziemców i osób, o których mowa w art. 5a, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Skarżący ubiegał się o udzielenie zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do pokrycia kosztów zakupu leków oraz zakupu opału na sezon grzewczy – a zatem powyższe unormowania znajdują zastosowanie w jego sytuacji. Zasady przeprowadzania wywiadu środowiskowego reguluje art. 107 u.p.s. Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.s. rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się u osób i rodzin korzystających lub ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej w celu ustalenia ich sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej W myśl art. 107 ust. 3a u.p.s. rodzinny wywiad środowiskowy oraz świadczenie pracy socjalnej w środowisku może się odbywać w asyście funkcjonariusza Policji. Stosownie zaś do art. 107 ust. 3b u.p.s. kierownik ośrodka pomocy społecznej oraz dyrektor centrum usług społecznych, o którym mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych, na wniosek pracownika socjalnego ośrodka pomocy społecznej albo centrum usług społecznych lub z własnej inicjatywy, może wystąpić z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta Policji o asystę w trakcie przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego lub świadczenia pracy socjalnej w środowisku. Właściwy miejscowo komendant Policji jest obowiązany do zapewnienia pracownikowi socjalnemu asysty Policji przy przeprowadzaniu rodzinnego wywiadu środowiskowego lub świadczeniu pracy socjalnej w środowisku. Co bardzo istotne dla rozstrzyganej sprawy, w myśl art. 107 ust. 4a u.p.s. niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. W art. 107 ust. 6 u.p.s. z kolei zawarta jest delegacja ustawowa dla ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do określenia, w drodze rozporządzenia: sposobu i terminów przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego. Korzystając z tej delegacji wydano Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego z dnia 25 sierpnia 2016 r. (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1788) – dalej zwane "Rozporządzeniem". Jak stanowi § 2 ust. 3 Rozporządzenia zasadą jest, że wywiad środowiskowy przeprowadza się z osobą lub rodziną w miejscu zamieszkania lub pobytu. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości że organ zwrócił się pismem z dnia [...] października 2019 r. do Komisariatu Policji o udzielenie asysty w trakcie świadczenia pomocy socjalnej i przeprowadzania wywiadu środowiskowego w sprawie W. Z.. Wniosek ten został uzasadniony faktem, iż zachowanie W. Z. wobec pracowników socjalnych stawało się od szeregu miesięcy się coraz bardziej agresywne. Wskazano, że podczas wizyt pracowników socjalnych u Skarżącego jest on pobudzony, wypowiada agresywne i obelżywe słowa wobec pracownika socjalnego, a w mieszkaniu widoczne są ślady spożywania alkoholu. Wskazano, że zachowanie Strony rodzi obawy o bezpieczeństwo pracowników MOPR w S.. Powyższy wniosek znajduje się w aktach sprawy. Nie ma też sporu, że w dniu [...] listopada 2019 r. pracownik socjalny J. L. w asyście funkcjonariusza Policji M. S., udali się do miejsca zamieszkania Strony w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego – który był warunkiem koniecznym udzielenia zasiłku. Wywiad nie został przeprowadzony, albowiem jak twierdzi organ, Skarżący nie wpuścił do domu ani pracownika socjalnego ani asystującego mu policjanta, był pobudzony, używał wulgaryzmów, a na zapytanie policjanta spowodowane bełkotliwą mową i chwiejnym krokiem Skarżącego, przyznał on że spożywał alkohol. Natomiast Skarżący przyznał w odwołaniu od decyzji, że istotnie nie wpuścił w tym dniu do domu policjanta – dzielnicowego M. S., natomiast pracownik socjalny J. L. nie chciała wejść bez asysty, przyznał także, iż spożywał alkohol, jednak był to wyłącznie kieliszek czerwonego wytrawnego wina do obiadu, podkreślił zarazem że nie został zbadany alkomatem. W skardze natomiast podał, że nie wpuszczał do domu nikogo, bo dom "był zapowietrzony gruźlicą". Zdaniem Sądu powyższe różnice w opisie sytuacji mającej miejsce w dniu [...] listopada 2019 r. nie mają znaczenia dla ustalenia zasadniczej kwestii, że Skarżący w istocie nie wyraził zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego – co było warunkiem koniecznym udzielenia zasiłku. W badanej sprawie udokumentowane jest, że organ stosownie do swoich uprawnień zwrócił się o udzielenie asysty Policji w trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego ze Skarżącym. Asysta taka została udzielona. Skoro zaś w tym konkretnym przypadku, zgodnie z przepisami w zespole przeprowadzającym wywiad środowiskowy znajdował się pracownik socjalny i asystujący mu policjant, to nawet odmowa wpuszczenia do domu jednego z członków zespołu tj. asystującego policjanta – była jednoznaczna z niewyrażeniem zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. W efekcie Stronie zasadnie odmówiono przyznania wnioskowanego świadczenia. Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty pełnomocnika Strony dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 10 k.p.a., podniesione w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. Nietrafny jest zarzut dotyczący braku odrębnego poinformowania Strony o wszczęciu postepowania w niniejszej sprawie. Sąd zauważa, że postępowanie zostało wszczęte nie z urzędu, lecz na skutek wniosku samej Strony. Zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Natomiast z mocy art. 61 § 4 k.p.a. organ jest zobowiązany zawiadomić stronę o wszczęciu postępowania z urzędu. O wszczęciu postępowania na żądanie organ ma natomiast obowiązek zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Jednak zdaniem Sądu przepis ten ma za zadanie ochronę pozostałych stron postępowania w sytuacji, gdy żądanie jest wszczynane na wniosek jednej ze stron, a w sprawie występują także inne strony, które w sytuacji braku zawiadomienia nie mają wiedzy o toczącym się postępowaniu. Potwierdza to orzecznictwo jak i komentatorzy. Jak wskazuje się w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego, autorstwa A. Wróbla, M. Jaśkowskiej, M. Wilbrandt-Gotowicz, Wyd. Wolters Kluwer, wydanie 8, Warszawa 2020, s. 371, w wyroku NSA we Wrocławiu 7.10.1994 r. SA/Wr 931/94, ONSA 1995/3, poz. 133, stwierdzono m.in., że "Jeśli organ ewidencyjny wszczął postępowanie o wykreślenie spółki cywilnej z ewidencji działalności gospodarczej na podstawie zgłoszenia tylko jednego ze wspólników, to zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. powinien zawiadomić drugiego wspólnika o wszczęciu postępowania w celu umożliwienia mu wzięcia w nim udziału". Powyższe potwierdza, że przepis ten ma zagwarantować prawo do udziału wszystkim Stronom postępowania, a w szczególności w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek, także innym niż Strona żądająca jego wszczęcia. Potwierdzają to inni komentatorzy. W Komentarzu do Kodeksu postepowania administracyjnego autorstwa R. Kędziory, wydanie 5, Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2017, s. 386 wskazuje się, że "w przypadku wszczęciu postępowania na wniosek Strony, organ administracji publicznej nie może gwarantować udziału tylko jej, lecz obowiązany jest zbadać, czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy również inne podmioty". Taka sytuacja nie zaszła niniejszej sprawie. Zatem argument, iż Strona w związku z brakiem zawiadomienia nie miała wiedzy o wszczęciu postępowania jest całkowicie nietrafny. Natomiast co do obowiązku wcześniejszego informowania Strony o terminie wywiadu środowiskowego, Sąd wskazuje, iż konieczność zawiadamiania Strony o zamierzonej czynności wynika z art. 79 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Przepis ten nie dotyczy jednak czynności wywiadu środowiskowego. Regulacja taka jest nieprzypadkowa. Jak już wskazano zasady przeprowadzania wywiadu środowiskowego uregulowane są w art. 107 u.p.s. i uszczegółowione w wydanym na podstawie art. 107 ust. 6 u.p.s. Rozporządzeniu. Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia wywiad przeprowadza się w terminie 14 dni roboczych od dnia powzięcia wiadomości o konieczności jego przeprowadzenia. Natomiast w myśl § 2 ust. 2 Rozporządzenia w sprawach niecierpiących zwłoki, wymagających pilnej interwencji pracownika socjalnego ośrodka pomocy społecznej lub powiatowego centrum pomocy rodzinie, wywiad przeprowadza się niezwłocznie, nie później niż w terminie 2 dni roboczych od dnia powzięcia wiadomości o potrzebie przyznania świadczenia z pomocy społecznej, zwanego dalej "świadczeniem". Taka regulacja została stworzona w celu jak najszybszego przeprowadzenia wywiadu, to zaś z kolei spowodowane zostało wolą prawodawcy aby świadczenia były osobom potrzebującym przyznawane jak najszybciej. Prawidłowe było także miejsce w którym podjęto próbę przeprowadzenia wywiadu. Jak już bowiem wskazano w myśl § 2 ust. 3 Rozporządzenia zasadą jest, że wywiad środowiskowy przeprowadza się z osobą w miejscu zamieszkania lub pobytu – również w tym względzie zarzuty Skarżącego są nieusprawiedliwione. Zdaniem Sądu nie może też w badanej sprawie stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji brak zawiadomienia Strony przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Jak konsekwentnie i jednolicie wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie każde naruszenie przepisów daje podstawę do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2019 r. II OSK 2691/17). W niniejszej sprawie Strona powyższej okoliczności nie wykazała. Przeciwnie Strona w istocie przyznała, że odmawiając wpuszczenia do domu asystującego pracownikowi socjalnemu policjanta, nie wyraziła zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, co jest przesłanką wskazaną w art. 107 ust. 4a u.p.s. do odmowy przyznania świadczenia. Sąd uznał także, że nie zasługują na uwzględnienie wnioski dowodowe Skarżącego. Sąd wyjaśnia w tym względzie, że co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego a tylko ocenia prawidłowość postępowania dowodowego przeprowadzonego przed organami administracyjnymi. Jedynie w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tymczasem wobec wcześniej powołanych, zdaniem Sądu oczywistych okoliczności sprawy, powołane dowody nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości – albowiem żadne takie wątpliwości w sprawie nie wystąpiły. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy mają też licznie wskazywane w kolejnych pismach procesowych uwagi personalne oraz zarzuty pod adresem osób biorących udział, jak również nie biorących udziału w badanej sprawie, czy też informacje o rzekomo wszczynanych postępowaniach karnych czy też dyscyplinarnych wobec szeregu osób, także biorących bądź nie biorących udziału w niniejszym postępowaniu. Strona nie przedłożyła poza gołosłownymi stwierdzeniami żadnych dowodów z których wynikałoby, iż którakolwiek z wymienionych osób biorących udział w badanym postępowaniu, została prawomocnie skazana czy też oskarżona o zarzucane czyny. Z pism wynika jedynie, że Skarżący złożył zawiadomienia dotyczące możliwości popełnienia przestępstwa, dotyczące szeregu osób. Tym samym zdaniem Sądu nie było podstaw aby uznać, że którakolwiek z osób biorących udział w sprawie podlegała wyłączeniu. Podnoszone twierdzenia nie mają znaczenia dla meritum niniejszej sprawy – tj. faktu czy Skarżący nie wyraził zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, a w efekcie czy zasadnie odmówiono mu przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego. Sąd uznał również za niezasadny wniosek Strony o przeprowadzenie rozprawy. Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) dalej "KoronawirusU", Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia [...] listopada 2020 r. niniejszą sprawę skierował do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Jak potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 listopada 2020 r. sygn. akt II FSK 1475/18, art. 15zzs4 ust. 3 KoronawirusU należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami KoronawirusU jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a aktualnie istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań KoronawirusU w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości (zob. też uchwała NSA z 30.11.2020 r., II OPS 1/20, Legalis). Jak podkreślono, ustawodawca w tym przepisie nie uzależnił możliwości rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym od uzyskania uprzedniej zgody strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na wymogi ciągłości działania i bieżącego rozpatrywania spraw przez sądy administracyjne w tym wyjątkowym okresie, z powodu narzuconego reżimu sanitarnego, nie ma możliwości uwzględnienia wniosku strony o zdjęcie sprawy z wokandy posiedzenia niejawnego i skierowanie sprawy na rozprawę, obecna sytuacja epidemiczna czyni bowiem niemożliwym ustalenie kiedy będzie możliwe orzekanie na rozprawach. Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela powyższe stanowisko. Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za niezasadną. Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.