III SA/Gl 674/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 1 lipca 2022 r. nr SKO.FD/41.4/35/2022/5539 w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania z tytułu niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr SKO.FD/41.4/35/2O22/5539 z 1 lipca 2O22r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia 14 marca2022 r. nr [...] orzekającą o odpowiedzialności E.M. jako członka zarządu [...] Fundacji z siedzibą w R. za zobowiązania z tytułu niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym. W podstawie prawnej SKO powołało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 1 ustawy z 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.: Dz. U. z 2018r., poz. 570). W uzasadnieniu przedstawiło stan faktyczny i argumentację prawną. Wskazało, że Prezydent Miasta R. decyzją z dnia 14 marca 2022 r. orzekł o odpowiedzialności Strony jako członka zarządu Fundacji za zobowiązania z tytułu niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publicznoprawnym tj. dotacji celowej w kwocie [...] zł wraz z odsetkami naliczanymi jak dla zaległości podatkowej od dnia 24 maja 2019r. oraz kosztów postępowania egzekucyjnego, które na dzień 9 lutego 2022r. wyniosły [...] zł. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie Strona wniosła odwołanie zarzucając naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - normy z art. 116 i art. 116a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325; dalej O.p.), albowiem Strona nie była już członkiem zarządu Fundacji w związku ze złożeniem oświadczenia woli z dnia 7 lipca 2016r., a brak wykreślenia jej przez Zarząd Fundacji przez kolejne lata nie powodował dalszego sprawowania przez nią funkcji członka zarządu wbrew jej woli do dnia złożenia przez nią wniosku o dokonanie takiego wykreślenia z KRS wobec zaniechania ujawnienia tej okoliczności przez pozostałych członków zarządu; - normy z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do rzeczywistej sytuacji majątkowej Fundacji; - naruszenie art. 116 i art. 116a O.p. w zw. z art. 60 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 4 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, (Dz. U. z 2021 r. poz. 305 ze zm.; dalej u.f.p.) poprzez zastosowanie działu III Ordynacji podatkowej wprost, a nie odpowiednio przy zaniechaniu pogłębionej analizy stanu prawnego i przywołaniu podstaw prawnych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; - błąd w ustaleniu stanu faktycznego poprzez przyjęcie założenia, że brak w terminie złożenia sprawozdania z wydatkowania środków publicznych w okresie zawieszenia terminów administracyjnych w związku z wprowadzeniem stanu epidemii uprawnia do traktowania wydatkowania kwoty dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, choć ze złożonego sprawozdania, jak i złożonych rachunków wynika przeznaczenie kwoty dotacji zgodnie z jej celem; - błąd w ustaleniu stanu faktycznego poprzez przedwczesne uznanie egzekucji prowadzonej przeciwko Fundacji ze bezskuteczną, bez uprzedniego złożenia wniosku o wyjawienie majątku Fundacji, bez uprzedniego, formalnego wszczęcia ponownej egzekucji względem Fundacji; - naruszenie art. 98 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa COV-2 w zakresie postępowania administracyjnego, poprzez potraktowanie zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego względem Fundacji jako skutecznie doręczonego, choć przesyłka ta była jedynie dwukrotnie awizowana i na mocy ww. przepisu brak było podstaw do jej potraktowania jako skutecznie doręczonej, co rzutowało na przedwczesne wydanie decyzji o zwrocie dotacji rzekomo nienależycie wydatkowanej. Zarzuciła ponadto brak wykonania wytycznych SKO wskazanych w decyzji kasacyjnej, gdyż organ nie wszczął ponownie egzekucji wobec Fundacji, zaniechał żądania złożenia wykazu jej majątku. W konsekwencji zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżoną decyzją SKO rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutów i utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Powołując się na regulacje art. 60 i art. 77 u.f.p. oraz art. 116, art. 116a i art. 52 O.p. podkreśliło, że do spraw dotyczących spornych należności, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zaskarżona decyzja została wydana po ponownym przeprowadzeniu postępowania z uwagi na uprzednią decyzję kasacyjną z 12 listopada 2021 r., a organ uzupełnił materiał dowodowy i przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w kierunku wskazanym przez Kolegium. Zaakcentowało, że pismem z 29 grudnia 2021r. organ wezwał Fundację do złożenia oświadczenia o posiadanym majątku i źródłach dochodów, w którym wskazał jak takie oświadczenie - zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 lipca 2007r. w sprawie oświadczenia zobowiązanego o posiadanym majątku i źródłach dochodu oraz prawdziwości i zupełności tego oświadczenia oraz wezwania do jego złożenia (Dz. U. z 2020r. poz. 1279) - powinno wyglądać. Wezwanie to skierowane na adres Fundacji, zgodny z KRS i doręczone w trybie art. 44 § 1 pkt 2 k.p.a. w dniu 19 stycznia 2022r., pozostało bez odpowiedzi. Następnie pismem z 3 grudnia 2021r. wezwał pełnomocnika strony do przedłożenia dokumentacji pozwalającej ustalić faktyczną datę ustania Strony w zarządzie Fundacji. W odpowiedzi 16 grudnia 2021r. pełnomocnik przesłał kopię oświadczenia Strony o jej rezygnacji z dniem 7 lipca 2016r. z pełnienia funkcji członka zarządu w Fundacji i wskazał, ze oświadczenie to zostało przesłane na adres Fundacji. Zatem pismem z 15 lutego 2022r. organ zawiadomił pełnomocnika strony o zakończeniu postępowania dowodowego i prawie co do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a następnie powołaną decyzją orzekł o odpowiedzialności Strony jako członka zarządu [...] Fundacji z siedzibą w R. za zobowiązania z tytułu niepodatkowej należności budżetowej o charakterze publiczno-prawnym, tj. dotacji celowej. W uzasadnieniu organ I instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz przytoczył przepisy, stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Odniósł się także do wytycznych, zawartych w orzeczeniu kasatoryjnym Kolegium. Natomiast rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym SKO stwierdziło, iż decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem. Ustalając w jakim okresie Strona pełniła funkcję członka zarządu Fundacji zasadnie organ uznał, że przesłane przez pełnomocnika strony oświadczenie z 7 lipca 2016r. o jej rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu Fundacji, bez potwierdzenia jego wysłania na adres Fundacji jest dokumentem niewystarczającym do potwierdzenia dokonania czynności powiadomienia Zarządu o złożonej rezygnacji. Zgodnie bowiem z treścią art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Na podstawie przekazanej przez pełnomocnika informacji o przesłaniu oświadczenia w dacie pisma, tj. 7 lipca 2016r. przesyłką zwykłą organ nie mógł stwierdzić czy i kiedy zarząd Fundacji został poinformowany o rezygnacji. Powyższe potwierdza także przesłana 3 marca 2022r. drogą mailową dokumentacja fotograficzną dot. wykreślenia Strony z KRS jako członka zarządu. Przesłane skany dokumentów obejmują oświadczenie Strony o jej rezygnacji z dniem 18 lutego 2021r. z funkcji członka zarządu Fundacji. Oświadczenie to zostało przesłane listem poleconym na adres Fundacji 19 lutego 2021r. i doręczone 9 marca 2021r., a z dniem 13 kwietnia 2021r. została wykreślona z KRS. Wobec powyższego SKO uznało, że członkostwo Strony w zarządzie Fundacji ustało z dniem doręczenia oświadczenia o rezygnacji, tj. w dniu 9 marca 2021r. (por. § 8 ust. 2 pkt b statutu Fundacji). Zatem Strona była członkiem zarządu w okresie powstania zaległości z tytułu dotacji celowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, określonej decyzją z dnia 19 czerwca 2020r. Powołując się na orzecznictwo SKO zaakcentowało, że to na składającym oświadczenie woli spoczywa ciężar dowodu, że doszło ono do adresata w sposób umożliwiający mu - według zasad doświadczenia życiowego - zapoznanie się z jego treścią. Odpowiadając na zarzut pełnomocnika strony, dotyczący braku ziszczenia się przesłanki bezskuteczności postępowania egzekucyjnego SKO wskazało, że Prezydent Miasta R. zgromadził wystarczający materiał dowodowy w tym zakresie. Z akt sprawy wynika, że fundacja nie posiada żadnego majątku, w tym środków na zajętym rachunku bankowym w B S.A., rachunków bankowych w innych bankach (informacja z dnia 10 lutego 2022 r.), pojazdów ani nieruchomości (informacje z dnia 10 lutego 2022 r.). Ponadto wskazało, że organ pierwszej instancji wysłał na adres Fundacji wezwanie do złożenia oświadczenia o posiadanym majątku i źródłach dochodów oraz prawdziwości i zupełności tego oświadczenia z dnia 29 grudnia 2021 r.; po podwójnym awizowaniu uznano, że przesyłka została skutecznie doręczona w sposób wskazany wart. 44 § 4 k.p.a., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru, znajdujące się w aktach sprawy. Z notatki z dnia 8 grudnia 2020 r. wynika ponadto, że pod adresem fundacji zamieszkuje Pan J.T., a osoba mieszkająca w sąsiedztwie zadeklarowała, że nie posiada informacji na temat prowadzenia działalności przez fundację. Dodatkowo Kolegium wskazało, że ciężar dowodu w sprawie wskazania mienia fundacji, z którego możliwe byłoby zaspokojenie zaległości podatkowych, został przeniesiony na członków zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p. i uznało, że egzekucja z majątku fundacji okazała się bezskuteczna. Za bezzasadne SKO uznało zarzuty dotyczące przedwczesnego uznania egzekucji ze bezskuteczną, bez uprzedniego, formalnego wszczęcia ponownej egzekucji względem Fundacji. W decyzji bowiem kasacyjnej Kolegium z 12 listopada 2022 r. zalecono jedynie uzupełnić postępowanie dowodowe oraz dołączyć do akt sprawy wszelkie dowody pozyskane w toku postępowania egzekucyjnego, a nie ponownie wszczynać postępowanie egzekucyjne. W decyzji kasacyjnej Kolegium zwróciło również uwagę stronie postępowania, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. Chodzi przy tym o dowody mające związek z przedmiotowym postępowaniem. Natomiast Strona nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Wyjaśniono, że chybione są zarzuty dotyczące błędnych ustaleń co do uznania pobranej dotacji celowej za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem bowiem sprawa dotycząca określenia Fundacji wysokości dotacji celowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem jest zakończona ostateczną decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia 19 czerwca 2020r. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów prawa procesowego, w tym w szczególności art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest kompletny, stan faktyczny nie budzi wątpliwości organu odwoławczego, a uzasadnienie w sposób spójny wskazuje na motywy rozstrzygnięcia. Prezydent Miasta R. zastosował się także do wytycznych, płynących z decyzji kasacyjnej Kolegium z 12 listopada 2021 r. Również i te zarzuty, zawarte w odwołaniu strony, należy więc uznać za niezasadne. W skardze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. Zarzuciła: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art.116 i art. 116a O.p., albowiem Skarżąca nie była w okresie wydatkowania dotacji i nie jest członkiem zarządu Fundacji z siedzibą w R., a zatem nie mieści się w zakresie osób odpowiadających za zobowiązania Fundacji; - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie założenia, że brak doręczenia organowi sprawozdania z rozliczenia dotacji w okresie zawieszenia terminów administracyjnych w związku z wprowadzeniem stanu epidemii, jest tożsamy z brakiem wydatkowania kwoty dotacji na cel wskazany w umowie, podczas gdy nie wynika to z przedłożonych rachunków i sprawozdania Fundacji; - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że przesłanie oświadczenia o rezygnacji z funkcji w Zarządzie Fundacji z dniem 7 lipca 2016 r. przez Skarżącą i brak przedłożenia potwierdzenia doręczenia przesyłki są równoznaczne z brakiem złożenia oświadczenia o rezygnacji, podczas gdy brak potwierdzenia doręczenia nie oznacza braku faktu doręczenia, czego organy obu instancji nie zbadały; - uchybienie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania i stwierdzenia przesłanki do wznowienia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie określenia wysokości dotacji celowej Fundacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem; - naruszenie art. 98 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-COV-2 w zakresie postępowania administracyjnego, poprzez potraktowanie zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego względem Fundacji jako skutecznie doręczonego, choć przesyłka ta była jedynie podwójnie awizowana i na mocy ww. przepisu brak było podstaw do jej potraktowania jako skutecznie doręczonej, co rzutowało na przedwczesne wydanie decyzji względem Fundacji o zwrocie rzekomo nienależycie wydatkowanej kwoty dotacji. W uzasadnieniu zaakcentowała, że wpis danej osoby w KRS jako członka zarządu Fundacji wprowadza domniemanie prawdziwości, jednak podlega obaleniu. Skarżąca złożyła w toku postępowania odpis oświadczenia o jej rezygnacji z dniem 7 lipca 2016 r. z pełnienia funkcji Członka Zarządu Fundacji; oryginał oświadczenia został nadany przesyłką pocztową zwykłą do Fundacji w dacie pisma. Skarżąca nie może zatem ponosić odpowiedzialności za brak wywiązania się organów Fundacji z ustawowych i statutowych obowiązków co do zgłoszenia zmian w składzie organu zarządzającego Fundacji do KRS. SKO winien przyjąć jako datę rezygnacji Skarżącej nie datę 9 marca 2021r., a właśnie 7 lipca 2016 r., ale organy obu instancji zaniechały prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. W odpowiedzi SKO wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji akcentując, że to na składającym oświadczenie woli spoczywa ciężar dowodu, że doszło ono do adresata w sposób umożliwiający mu - według zasad doświadczenia życiowego - zapoznanie się z jego treścią. Nadto skoro przedmiotem postępowania jest wyłącznie kwestia odpowiedzialności Skarżącej jako członka zarządu za zobowiązania Fundacji to zawarte w odwołaniu i skardze zarzuty, dotyczące błędnych ustaleń co do uznania pobranej dotacji celowej za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem nie mogą zostać uznane za zasadne. Sprawa określenia Fundacji wysokości dotacji celowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem jest zakończona ostateczną decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia 19 czerwca 2020r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy zasadności przeniesienia na Skarżącą odpowiedzialności solidarnej za nieuregulowane zobowiązania z tyt. ustalonej dotacji celowej do zwrotu, jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem - jako powstałych w czasie pełnienia przezeń funkcji członka zarządu Fundacji w oparciu o art. 116 O.p. Podstawę faktyczną wyroku stanowią prawidłowe ustalenia stanu faktycznego obszernie przytoczone w zaskarżonym rozstrzygnięciu SKO (uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), które Sąd w całości aprobuje i przyjmuje za własne, podobnie jak ocenę prawną tego stanu faktycznego. Natomiast poglądów prezentowanych przez stronę skarżącą - Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podzielił. Badając legalność objętego skargą aktu stwierdzić trzeba, że materiał dowodowy zebrany w sprawie dawał podstawy do wydania zaskarżonego orzeczenia; nie budzi zastrzeżeń także postępowanie organów obu instancji, jak i proces zastosowania przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do materialnoprawnych podstaw zaskarżonej decyzji należy wskazać, że w świetle art. 60 pkt 1 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych: - pkt 1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie. Natomiast na podstawie art. 67 tej ustawy do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Wskazać także należy, iż dominującą zasadą jest odpowiedzialność podmiotu za własne zobowiązania. Od tej zasady Ordynacja podatkowa przewiduje jednak pewne wyjątki. Jednym z nich jest to, że podmiotami odpowiedzialnymi solidarnie za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością są członkowie jej zarządu. Katalog podmiotów ponoszących odpowiedzialność ma charakter zamknięty i niedopuszczalne jest rozciąganie tej grupy; podobnie jak uwarunkowania spełnienia szeregu przesłanek materialnych do zastosowania art. 116 O.p. W myśl tej regulacji za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Natomiast art. 116a O.p. rozciąga odpowiedzialność podatkową członków zarządu także na inne osoby prawne stanowiąc w § 1, że za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepis art. 116 stosuje się odpowiednio. Odpowiedzialność bowiem członków zarządu, jako osób trzecich, za zobowiązania publicznoprawne niewypłacalnej – w rozpoznawanej sprawie - Fundacji ma charakter odpowiedzialności gwarancyjnej, której przesłanką jest fakt nieuiszczenia należności podatkowych (zwrot dotacji) przez dłużnika, wynikający z niedołożenia staranności wymaganej od członków zarządu. Odpowiedzialność ta istnieje ze względu na niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub zawinione opóźnienie w doprowadzeniu do stanu upadłości i - inaczej niż w wypadku odszkodowawczej odpowiedzialności osób trzecich z tytułu zobowiązań cywilnych (art. 299 k.s.h.) - obciąża członków zarządu jako gwarantów wypłacalności osoby prawnej na podstawie konstytutywnej decyzji administracyjnej. Członkowie zarządu odpowiadają więc solidarnie z płatnikiem całym swoim majątkiem za należność główną - w tej sprawie tj. ustalona kwota dotacji celowej do zwrotu, jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem (art. 51 § 1 O.p.) oraz za odsetki za zwłokę od tej zaległości (art. 53 § 1 w związku z art. 107 § 2 pkt 2 O.p.). Natomiast organy prawidłowo ustaliły i wykazały spełnienie powyższych przesłanek pozytywnych i brak okoliczności uwalniających Skarżącą od spornej odpowiedzialności. Przede wszystkim stwierdzić należy: 1. powstanie zaległości z tytułu niezwróconej dotacji celowej, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez Skarżącą obowiązków członka zarządu wynika - w niniejszej sprawie - z decyzji Prezydenta Miasta R. z 17 czerwca 2020r., nr [...], określającej w stosunku do Fundacji wysokość dotacji celowej do zwrotu, jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie [...] zł przyznanej na wsparcie realizacji zadania publicznego pod tytułem: Specjalistyczne wsparcie dzieci w systemie pieczy zastępczej, na podstawie umowy nr [...] , z 19 lutego 2019 r. oraz datę od kiedy naliczane są odsetki jak dla zaległości podatkowych - 25 lutego 2019 r. tj. od dnia przekazania dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. W dniu 26 czerwca 2020 r. ww. decyzja z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie złożenia odwołania została wysłana do strony. Pomimo dwukrotnego awizowania Fundacja nie odebrała decyzji i została zwrócona do adresata w 10 lipca 2020r. Fundacja pismem z 14 grudnia 2020r. wniosła od ww. decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, za pośrednictwem organu I instancji. Wskazała, że o decyzji dowiedziała się dopiero po otrzymaniu od organu wiadomości elektronicznej w dniu 30 listopada 2020 r. Postanowieniem z 26 stycznia 2021 r. SKO stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazało, że w oparciu o art. 44 k.p.a. regulującym zasadę fikcji doręczenia przyjęto, że decyzja została doręczona w dniu 9 lipca 2020 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął 23 lipca 2020r. Pismem z 13 lutego 2021 r., strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu na złożenie odwołania, jednak SKO postanowieniem z 8 kwietnia 2021r, Nr [...] odmówiło przywrócenia wnioskowanego terminu, a wyrokiem z 7 grudnia 2021r., o sygn. akt III SA/Gl 776/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Fundacji (okoliczność tą tut. Sąd stwierdził z urzędu). 2. pełnienie przez Skarżącą funkcji członka zarządu Fundacji w okresie objętym kwestionowanym rozstrzygnięciem – wynika z analizy oświadczeń z 7 lipca 2016r. i 18 lutego 2021r. o rezygnacji z funkcji, ich poprawności złożenia i w efekcie daty, od której mogły wywoływać pożądane skutki prawne. Tym samym uznać należało, że dopiero oświadczenie Strony o jej rezygnacji z dniem 18 lutego 2021r. z funkcji członka zarządu Fundacji, które zostało przesłane listem poleconym na adres Fundacji 19 lutego 2021r., doręczone 9 marca 2021r., a z dniem 13 kwietnia 2021r. Strona została wykreślona z zarządu Fundacji w KRS. 3. bezskuteczność egzekucji w stosunku do Fundacji w całości lub w części – okoliczność tą obszernie wykazał organ w zaskarżonej decyzji. Z akt wynika, że Fundacja nie posiada żadnego majątku, w tym środków na zajętym rachunku bankowym w B S.A., rachunków bankowych w innych bankach (informacja z 10 lutego 2022r.), pojazdów ani nieruchomości (informacje z 10 lutego 2022r.). Ponadto organ wysłał na adres Fundacji wezwanie do złożenia oświadczenia o posiadanym majątku i źródłach dochodów oraz prawdziwości i zupełności tego oświadczenia z dnia 29 grudnia 2021r.; po podwójnym awizowaniu uznano, że przesyłka została skutecznie doręczona w sposób wskazany wart. 44 § 4 k.p.a., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru, znajdujące się w aktach sprawy. Z notatki z 8 grudnia 2020r. wynika, że pod adresem fundacji zamieszkuje osoba prywatna, a osoba mieszkająca w sąsiedztwie zadeklarowała, że nie posiada informacji na temat prowadzenia działalności przez Fundację. W konsekwencji powyższych uwarunkowań należało więc skonkludować, że w przedmiotowej sprawie organy trafnie ustaliły, na podstawie zebranego materiału dowodowego, istnienie przesłanek pozytywnych do orzeczenia odpowiedzialności Skarżącej z art. 116 O.p. Mając na uwadze skomplikowany charakter sprawy podejmowane przez organ czynności były systematyczne, a celem zgromadzenia pełnego materiału dowodowego oraz zweryfikowania twierdzeń Skarżącej - zwracano się o sprawdzenie, wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności co w sposób obiektywny wpłynęło na wydane rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutów Strony należało więc stwierdzić, że poczynione przez organ ustalenia jednoznacznie wykazały istnienie przesłanek pozytywnych przy równoczesnym braku negatywnych, uwalniających z tej odpowiedzialności. Przede wszystkim odnosząc się do przesłanki egzoneracyjnej niewykazania przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie stosowne wnioski o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowe, albo wykazania braku winy (jakiejkolwiek) w niepodjęciu działań w tym kierunku - należy zauważyć, że sytuacja taka w ogóle nie miała miejsca w sprawie, co jest bezsporne. Zatem skoro organy jednoznacznie wykazały bezskuteczność egzekucji wobec Fundacji, Skarżąca nie wskazała mienia, z którego możliwa byłaby spłata należności – co przedstawiono w części opisowej wyroku, a konkluzje wyrażone przez organ odwoławczy skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela - to tym samym brak uregulowania w terminie spornych zobowiązań musiało skutkować wydaniem zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd w pełni podzielił ustalenia organów. Gołosłowne zarzuty skargi, nie poparte żadnym wiarygodnym dowodem, bo za taki nie można uznać przedstawianego oświadczenia, wysłanego rzekomo zwykłą przesyłką pocztową – należało uznać za chybione. Wobec powyższych okoliczności nie do zaakceptowania są twierdzenia Strony o wcześniejszej rezygnacji z członkostwa w zarządzie Fundacji, a skoro zatem w okresie objętym decyzją była w zarządzie Fundacji to powinna mieć świadomość swoich działań i wynikających z niej skutków. Podobnie za trafne skład orzekający ocenił konkluzje organu co do niewskazania przez członka zarządu mienia umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości Fundacji skoro Strona nie wykazała żadnego majątku, jak również nie wskazała żadnych okoliczności mogących być podstawą do jakiejkolwiek ekskulpacji w tym zakresie. Podsumowując przedstawione uwarunkowania faktyczne i prawne należało więc stwierdzić, że organy nie naruszyły w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego, a ponadto działały z poszanowaniem reguł postępowania. Organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów, które okazały się bezzasadne Wobec powyższych okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.