I OZ 15/23

SENTENCJA Dnia 26 stycznia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. B. i H. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 391/22 ze skargi D. B. i H. B. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 27 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 391/22 odrzucił skargę D. B. i H. B. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2022 r. wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącym w dniu 26 maja 2022 r., jednak w zakreślonym przez Sąd terminie (który upływał w dniu 2 czerwca 2022 r.) skarżący nie uiścili wymaganego wpisu. Wobec tego, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej "p.p.s.a."), Sąd odrzucił skargę. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie wskazując, że w dniu 15 maja 2022 r. (czyli w terminie) uiścili solidarnie wpis sądowy w kwocie 200 zł, na dowód czego do niniejszego zażalenia załączyli wyciąg z rachunku bankowego. Wskazali, że w treści dokonanego przelewu wpisali sygn. akt II SA/Bd 390/22, gdyż na zarządzeniu była taka właśnie sygnatura akt. Skarżący byli przekonani, że opłacają niniejszą sprawę. Nie wiedzieli, że jest jeszcze sprawa o sygn. akt II SA/Bd 391/22. Zaznaczyli, że nie dostali zarządzenia z taką sygnaturą akt. Wskazali, że dopiero przygotowując niniejsze zażalenie zauważyli, że Sąd prowadził ich sprawy pod dwiema różnymi sygnaturami akt i wyrazili przypuszczenie, że może problem braku wykonania zarządzeń Sądu wynika z różnych sygnatur akt. Skarżący do niniejszego zażalenia załączyli kopie zarządzeń Sądu. Skarżący wnieśli o prowadzenie niniejszej sprawy nadal pod niniejszą sygnaturą akt lub pod nową sygnaturą, bądź też pod wspólną sygnaturą dla obu ich skarg. Podtrzymali swój wniosek o połączenie spraw. Wskazali, że sądzili, iż WSA połączył obie sprawy pod jedną sygnaturą i dlatego uiścili jedną opłatę – 200 zł. Zaznaczyli, że gdyby z kierowanej do nich korespondencji zrozumieli, że mają uiścić kolejne 200 zł, uczyniliby to. Wskazali, że są osobami starszymi i nie rozumieją zawiłości spraw sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 199 p.p.s.a, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Należy wskazać, że w istocie, do sprawy II SA/Bd 390/22 także zostały skierowane do skarżących wezwania do uzupełnienia braków formalnych. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2022 r. każdy ze skarżących został bowiem wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL oraz nadesłanie odpisu skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Do skarżących zostały również przesłane odpisy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2022 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi, przy czym zaznaczono, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia. W tamtej sprawie wpis uiszczono w terminie – i tylko w takim zakresie uzupełniono braki skargi, zaś pozostałe braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Dlatego też, WSA w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 24 czerwca 2022r., sygn. akt II SA/Bd 390/22, w pkt 1 odrzucił skargę (na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną), zaś w pkt 2 zwrócił skarżącym solidarnie kwotę 200 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. I to właśnie dokumenty tamtej sprawy, tj. II SA/Bd 390 /22 załączyli skarżący jako dowód w sprawie niniejszej. To dowód uiszczenia wpisu od skargi do tamtej sprawy przedstawili w załączonym do niniejszego zażalenia kopii wyciągu z rachunku bankowego. Jednakże dowód uiszczenia wpisu w innej sprawie – aczkolwiek o podobnej sygnaturze akt i z udziałem tych samych skarżących – nie mógł odnieść zamierzonego skutku w sprawie niniejszej. W niniejszej sprawie, tj. o sygn. akt WSA II SA/Bd 391/22, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2022 r. wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, wezwanie, o którym mowa, zostało skutecznie doręczone skarżącym w dniu 26 maja 2022 r., o czym świadczy odręczny podpis D. B. na obu wezwaniach (kierowanego do niej i do H. B.). Wobec tego, siedmiodniowy termin, o którym mowa powyżej, upłynął w dniu 2 czerwca 2022 r., jednak nie uiszczono w tym terminie wpisu od skargi. Uznać zatem należy, że skoro braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, to Sąd I instancji był zobligowany skargę odrzucić, co też uczynił. Natomiast argumenty, na które wskazują skarżący w niniejszym zażaleniu, podając powody, które doprowadziły do niewykonania wezwania sądu, mogłyby ewentualnie być podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu, którego to jednak wniosku skarżący nie złożyli. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.