IV SA/Gl 488/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant Referent - stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2007r. sprawy ze skargi W. W. na decyzje Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [..] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. nie stwierdził u WW choroby zawodowej [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy ([...]) - wymienionej w pozycji 19.6 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). W podstawie prawnej tej decyzji powołał art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, że Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. - Poradnia Chorób Zawodowych w S. w orzeczeniu z dnia [...], jak również Szpital Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w orzeczeniu z dnia [...] nie rozpoznał u strony choroby zawodowej. Organ administracji ustalił również, iż w latach [...] strona pracowała w [...] Oddział w C. na stanowisku [...], a następnie w latach [...] w [..] na stanowisku [...], [...] i [...]. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, kartę oceny narażenia organ pierwszej instancji uznał, że strona pracując jako [...] w latach [...] i jako [...] w latach [...] wykonywała prace, które mogły obciążać [....]. Jednak z uwagi na nie rozpoznanie choroby zawodowej przez dwie placówki diagnostyczne nie było podstaw do jej stwierdzenia. W odwołaniu WW domagała się ponownego rozpatrzenia jej sprawy i stwierdzenia u niej choroby zawodowej, gdyż występujące u niej dolegliwości są następstwem warunków w jakich pracowała przez 30 lat. Po rozpoznaniu odwołania zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną jednostki chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą zawodową. Podtrzymał ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji, a dotyczące przebiegu pracy odwołującej i zajmowanych przez nią stanowisk. Uznał, że w latach [...] i w latach [...] odwołująca okresowo wykonywała prace, związane z [...]. Dalej wyjaśnił, iż lekarze specjaliści obu placówek diagnostycznych w orzeczeniach z dnia [...]. i z dnia [...] w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań, nie rozpoznali u odwołującej przewlekłej choroby [...] wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią [...], dlatego nie można było uwzględnić jej odwołania i stwierdzić choroby zawodowej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach WW domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego i stwierdzenia u niej choroby zawodowej, będącej następstwem trudnych warunków, w jakich pracowała przez 30 lat. Wskazywała, że występujące u niej dolegliwości kwalifikują się do uznania ich za chorobę zawodową. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, bowiem nie znalazł podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska oraz podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik, a ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Dodatkowo w oparciu o art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Z dniem 3 września 2002 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, póz. 1115), zwane dalej w skrócie rozporządzeniem z dnia 30 lipca 2002 r., które ma zastosowanie do wszystkich postępowań administracyjnych w sprawach chorób zawodowych wszczętych w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia lub później. W rozpoznawanej sprawie wszczęcie postępowania nastąpiło w dniu [...], dlatego organy sanitarne prawidłowo zastosowały w niej rozporządzenie z dnia 30 lipca 2002 r., które określa przesłanki materialno-prawne stwierdzenia choroby zawodowej. Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. chorobę zawodową można stwierdzić, jeżeli została ujęta w wykazie chorób zawodowych. Nadto, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że ta choroba spowodowana została działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż "choroba zawodowa" jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie lub kalectwo, które pozostaje w ścisłym związku przyczynowym z pracą. Dodatkowo przyczyną jej wystąpienia jest sama praca, jej rodzaj, jak również warunki jej wykonywania. Jednakże niezbędnym warunkiem jej stwierdzenia jest uprzednie rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych, a następnie wykazanie, że do zachorowania doszło bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem na skutek działania w środowisku pracy czynników szkodliwych bądź w związku ze sposobem wykonywania pracy. Przedmiotem badania organów sanitarnych są więc okoliczności stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, czyli fakt istnienia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, ustalenie pracy w warunkach narażających na powstanie tej choroby oraz związku przyczynowego między chorobą zawodową a tymi warunkami. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego (§ 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r.). Jednocześnie z treści § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. wynika, że właściwymi do orzekania o rozpoznaniu lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej są tylko lekarze zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych wymienionych w tym przepisie. Dla jej stwierdzenia koniecznym jest rozpoznanie jednostki chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. przez kompetentną placówkę diagnostyczną z jednoczesnym ustaleniem, iż bezspornie lub wysokim prawdopodobieństwem została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. W pozycji 19.6 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. przewlekłe choroby [...] wywołane sposobem wykonywania pracy - przewlekłe zapalenie [...]. W rozpoznawanej sprawie lekarze orzecznicy stwierdzili w "sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem" brak podstaw do rozpoznania tej choroby zawodowej. Dodatkowo lekarze obu kompetentnych placówek diagnostycznych wykluczyli jakiekolwiek obiektywne cechy kliniczne zapalenia [...], tym samym uznali, że brak jest podstaw do dociekań w kierunku etiologii zawodowej zgłaszanych przez skarżącą subiektywnych dolegliwości bólowych [...], tym bardziej, że narażenie ustało przed pięciu laty. Wskazać w tym miejscu należy, że zarówno sądy administracyjne, jak i organy inspekcji sanitarnej prowadzące postępowania administracyjne w sprawie stwierdzania chorób zawodowych nie są uprawnione do poszerzania katalogu chorób zawodowych rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., jak również do rozszerzającej interpretacji jego przepisów. Dodatkowo, skarżąca kwestionując wyniki badań, nie przedstawiła żadnego dowodu, który mógłby ewentualnie poddać w wątpliwość spójne i jednoznaczne stanowiska lekarzy orzeczników. Nie było zatem podstaw do podważenia tych opinii, a organy inspekcji sanitarnej są związane ustaleniami orzeczeń lekarskich i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącej kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. Dlatego Sąd nie dopatrzył się podstaw do zakwestionowania wydanych w sprawie jednobrzmiących opinii. Stąd też, chociaż w środowisku pracy skarżąca była narażona na przeciążenie [...], to jednak nie rozpoznanie z pewnością lub prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością choroby zawodowej przez lekarzy orzeczników wykluczało stwierdzenie tej choroby. Trafnie podkreślił organ odwoławczy, że stwierdzenie choroby zawodowej wymaga wystąpienia przesłanek określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., a więc schorzenia ujętego w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem jej wykonywania. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sprawy i definicję prawną choroby zawodowej organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów i dlatego brak było podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji, opartej na prawidłowych orzeczeniach lekarskich, które nie rozpoznały u skarżącej choroby zawodowej. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, to skarga nie jest uzasadniona. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.