IV Ka 1501/19

<div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">M. W.</span> został obwiniony o to, że w dniu 13 kwietnia 2018 r., około godz. 06:58 we <span class="anon-block">W.</span> kierując rowerem stworzył zagrożenie w ruchu drogowym w ten sposób, że pomimo wyznaczonej drogi dla rowerów po drugiej stronie jezdni jechał chodnikiem dla pieszych wzdłuż <span class="anon-block">ul. (...)</span> w kierunku <span class="anon-block">ul. (...)</span> pokonując wjazd na <span class="anon-block">posesję nr (...)</span> zderzył się z samochodem m-ki <span class="anon-block">H. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, który jechał <span class="anon-block">ul. (...)</span> od strony <span class="anon-block">ul. (...)</span> i wykonywał manewr skrętu w lewo w kierunku siedziby Komendy <span class="anon-block">(...)</span>, tj. o czyn z art. 86 §1 kw.</p> <p>Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków we Wrocławiu z dnia 20 sierpnia 2019 r., wydanym w sprawie pod sygn. akt VII W 1068/18, <span class="anon-block">M. W.</span> został uznany za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego powyżej, tj. wykroczenia z art. 86 §1 kw i na podstawie art. 39 §1 kw odstąpiono od wymierzenia mu kary. Ponadto, od obwinionego zasądzono na rzecz Skarbu Państwa zwrot zryczałtowanych wydatków postępowania w łącznej kwocie 120 zł i wymierzono mu opłatę sądową w kwocie 30 zł oraz jednocześnie zwolniono go od ponoszenia kosztów postępowania w zakresie wydatków związanych z wydaniem w sprawie opinii przez powołanego w toku postępowania sądowego biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków komunikacyjnych, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Od powyższego wyroku apelację w terminie wywiódł obrońca <span class="anon-block">M. W.</span>, zaskarżając je w całości na korzyść obwinionego oraz zarzucając:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a>), tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 34;art. 34 § 1)">art. 34 §1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 11;art. 11 § 1)">art. 11 §1 kpw</a> przez jednoczesne rozpoznanie spraw o sygn. akt VII W 1068/18, w której obwinionym był <span class="anon-block">M. W.</span> oraz sprawy o sygn. akt VII W 1067/18, w której występował on w charakterze oskarżyciela posiłkowego w sytuacji, kiedy obie sprawy dotyczyły tego samego zdarzenia drogowego, tj. kolizji samochodu osobowego marki <span class="anon-block">H. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> prowadzonego przez <span class="anon-block">M. M.</span> z kierującym rowerem <span class="anon-block">M. W.</span> w dniu 13 kwietnia 2018 r. we <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, zaś Sąd Rejonowy nie wydał postanowienia o połączeniu spraw do łącznego rozpoznania, a dwie odrębne sprawy rozpoznawał w tym samym czasie, w tym samym miejscu, prowadząc dwa komplety akt pod różnymi sygnaturami i sporządzając dwa odrębne protokoły z każdej rozprawy w poszczególnych sprawach, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia prawa do obrony <span class="anon-block">M. W.</span> oraz do wytworzenia protokołów, które nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu czynności procesowych,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>obrazę przepisów postępowania, która miał wpływ na treść orzeczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a>), tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 95;art. 95 § 1)">art. 95 §1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 38;art. 38 § 1)">art. 38 §1 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 4)">art. 4 kpw</a> przez nierozpoznanie sprawy na rozprawie, ponieważ konsekwencją jednoczesnego rozpoznawania spraw o sygn. akt VII W 1067/18 i 1068/18 jest to, że nie sposób stwierdzić, której sprawy dotyczyło postępowanie sądowe i w jakiej roli procesowej występował <span class="anon-block">M. W.</span> (czy obwinionego czy oskarżyciela posiłkowego), a w związku z tym nie mógł korzystać z gwarancji procesowych wynikających z prawa do obrony,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a>), tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 41)">art. 41 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 16;art. 16 § 1)">art. 16 §1 kpw</a> przez orzekanie w sprawie przez sędziego, wobec którego zachodzą uzasadnione wątpliwości odnośnie do bezstronności w aspekcie zewnętrznym z powodu orzekania w tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawie o sygn. VII W 1067/18, w której <span class="anon-block">M. W.</span> występował jako oskarżyciel posiłkowy, w sytuacji kiedy w obu sprawach Sąd korzystał z identycznego materiału dowodowego,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a>), tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 1)">art. 170 §1 pkt 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 39;art. 39 § 2)">art. 39 §2 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 194;art. 194 pkt. 1)">art. 194 pkt 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 §1 kpw</a> poprzez uznanie za dowód z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków komunikacyjnych, dokumentu sporządzonego przez mgr. inż. <span class="anon-block">J. W.</span> z dnia 27 marca 2019 r. w sytuacji kiedy, mgr inż. <span class="anon-block">J. W.</span> nigdy nie został powołany do wykonywania funkcji biegłego w tym postępowaniu, ponieważ Sąd I instancji w treści postanowienia z dnia 17 stycznia 2019 r. o powołaniu biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków komunikacyjnych nie wskazał imienia i nazwiska osoby lub instytucji, a <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 194;art. 194 pkt. 1)">art. 194 pkt 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 §1 kpw</a> stanowi, że dla skuteczności powołanie biegłego konieczne jest precyzyjne określenie danych personalnych osoby powołanej do sprawowania funkcji biegłego.</p> </dd> </dl> <p>Wobec powyższych zarzutów obrońca obwinionego wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy obwinionego nie jest zasadna.</p> <p>Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a> orzeczenie ulega uchyleniu lub zmianie w razie stwierdzenia obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na jego treść. Przytoczony przepis statuuje tzw. względną przyczynę odwoławczą o złożonym charakterze. Dla jej wystąpienia konieczne jest bowiem kumulatywne spełnienie dwóch warunków: stwierdzenie przez sąd odwoławczy naruszenia przepisów postępowania oraz wykazanie, że uchybienie to miało wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia. Nie zawsze naruszenie przepisów procesowych odnosi negatywny skutek względem treści orzeczenia, gdyż przepisy procesowe, co do zasady, nie stanowią wprost podstawy rozstrzygnięcia zawartej w orzeczeniu. Tym samym, w przypadku stwierdzenia przez sąd odwoławczy obrazy przepisów postępowania, orzeczenie nie może zostać zmienione lub uchylone, jeżeli owa obraza nie miała chociażby hipotetycznego związku z treścią zaskarżonego orzeczenia.</p> <p>Odnosząc się do pierwszego z podniesionych zarzutów należy stwierdzić niezasadność stanowiska wyrażonego przez obrońcę obwinionego. Jak wynika bowiem z ukształtowanej w orzecznictwie wykładni normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 34;art. 34 § 2)">art. 34 §2 kpk</a>, obowiązek łącznego rozpoznania sprawy nie ma charakteru bezwzględnego (<em> <!-- -->postanowienie SN z 10 listopada 2004 r., sygn. akt II KK 322/04</em>). Przywołana norma stanowi normę celowością, co oznacza, że w każdym wypadku obowiązkiem sądu jest stwierdzić, czy istnieją kryteria określone w tym przepisie, a warunkujące łączne rozpoznanie spraw, oraz podjąć stosowną decyzję. Kryteriami tymi są: ułatwienie poznania prawdy materialnej w procesie, możliwość uproszczenia i przyspieszenia postępowania, szeroko rozumiane względy ekonomiki procesowej (<em> <!-- -->postanowienie SA w Gdańsku z 22 lutego 1995 r., sygn. akt II AKz 77/95</em>). W niniejszej sprawie nie zachodziły jednak przesłanki do obligatoryjnego połączenia spraw o sygn. VII W 1067/18 i 1068/18. Prawdą jest, że de facto sąd <em> <!-- -->meriti</em> rozpoznał równolegle wyżej wymienione sprawy, niemniej jednak, brak wydania postanowienia w tym przedmiocie i tym samym nawet przyjęcie, że doszło do obrazy prawa procesowego przez Sąd Rejonowy to niewątpliwie nie miało to wpływu na treść zapadłego orzeczenia.</p> <p>Również za niezasadny uznać należy podniesiony przez obrońcę zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 95;art. 95 § 1)">art. 95 §1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 38;art. 38 § 1)">art. 38 §1 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 4)">art. 4 kpw</a> a polegający – zdaniem skarżącego - na nie rozpoznaniu sprawy na rozprawie. O bezzasadności tego zarzutu świadczą akta sprawy, a zwłaszcza treść protokołu, który dotyczy rozprawy i jej przebiegu.</p> <p>Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> prawa do obrony obwinionego wskazać należy, że dopuszczenie się owego naruszenia może nieść za sobą określone skutki dla zapadłego, zaskarżonego orzeczenia. W literaturze słusznie podnosi się, że naruszenie obowiązku obrony obligatoryjnej powoduje bezwzględną przyczynę odwoławczą, np. wówczas kiedy obrońca nie uczestniczył w rozprawie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 10)">art. 439 § 1 pkt 10 kpk</a>), czasami stanowi naruszenie przepisów prawa, które ma wpływ na treść orzeczenia, a czasami może nie wywoływać nawet takiego skutku (<em> <!-- -->M. Kurowski [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, Gdańsk 2020, art. 6</em>). W ocenie Sądu odwoławczego, naruszenie prawa do obrony obwinionego w przedmiotowym postępowaniu nie stanowiło z oczywistych powodów bezwzględnej przyczyny odwoławczej, a także nie można uznać, aby mogło ono skutkować wystąpieniem przyczyny odwoławczej określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a>, czego w żaden sposób nie wykazał również skarżący.</p> <p>Nie można również zgodzić się z zarzutem obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 1)">art. 170 §1 pkt 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 39;art. 39 § 2)">art. 39 §2 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 194;art. 194 pkt. 1)">art. 194 pkt 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 §1 kpw</a> oraz wysuwanym przez obrońcę stanowiskiem jakoby dopuszczony w sprawie przez Sąd pierwszej instancji dowód z opinii biegłego w rzeczywistości stanowił tzw. opinię prywatną. Istotnie jednym z formalnych wymogów stawianych postanowieniu o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego jest wskazanie w nim imienia, nazwiska i specjalności biegłego lub biegłych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 194;art. 194 pkt. 1)">art. 194 pkt 1 kpk</a>), co nie zostało spełnione w postanowieniu wydanym w sprawie o sygn. VII W 1068/18. Uzasadnienie tego rodzaju postępowania Sądu Rejonowego stanowią jednakże względy praktyczne, zgodnie z którymi poszukiwanie biegłego o odpowiedniej specjalności odbywa się niekiedy już po formalnym wydaniu postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego, kiedy organ uzyskuje informację czy dany biegły będzie miał obiektywną możliwość opracowania opinii w wyznaczonym terminie, co może być wszak utrudnione z uwagi na ilość wydawanych przez niego ekspertyz w wielu sprawach. Tym niemniej uchybienia tego nie można uznać za istotne, gdyż opisana praktyka pozostaje w sprzeczności z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 194)">art. 194 kpk</a> jedynie co do warunków formalnych postanowienia (<em> <!-- -->por. postanowienie SN z 21 stycznia 2015 r., sygn. akt V KK 398/14</em>). Ponadto należy wskazać, że takie naruszenie przez Sąd Rejonowy przepisów postępowanie nie mogło mieć wpływu na treść zapadłego w sprawie orzeczenia. Niewskazanie w postanowieniu dokładnych personaliów powołanego biegłego nie wpływa na wartość dowodową sporządzonej ekspertyzy. Jakiekolwiek ewentualne zarzuty dotyczące przesłanek wyłączenia biegłego, o których strona dowiedziałaby się dopiero po wydaniu przez niego opinii mogłyby zostać uwzględnione przez Sąd Rejonowy, co stanowiłoby o wyeliminowaniu tejże opinii ze zgromadzonego materiału dowodowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 196;art. 196 § 2)">art. 196 §2 kpk</a>).</p> <p>Odnosząc się z kolei do podniesionego zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 41)">art. 41 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 16;art. 16 § 1)">art. 16 §1 kpw</a> przez orzekanie w sprawie przez sędziego, wobec którego zachodzą uzasadnione wątpliwości dotyczącego jego bezstronności trzeba podkreślić, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 41;art. 41 § 2)">art. 41 §2 kpk</a> wniosek o wyłączenie sędziego oparty na podstawie, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 §1 kpk</a> powinien zostać zgłoszony do momentu rozpoczęcia przewodu sądowego; w innym bowiem wypadku pozostawia się go bez rozpoznania, chyba że przyczyna wyłączenia powstała lub stała się stronie wiadoma dopiero po rozpoczęciu przewodu. Należy zauważyć, że w uzasadnieniu apelacji wskazano, iż zarówno obwiniony, jak również jego obrońca mieli świadomość tego, że w sprawach o sygn. VII W 1068/18 oraz 1067/18, opierających się na tożsamym stanie faktycznym, orzekał Sąd obsadzony przez tę samą sędzię. Na wymienioną okoliczność wskazują twierdzenia obrońcy, iż otrzymywał on zawiadomienia o terminie i miejscu rozpoznania spraw o ww. sygnaturach, ponadto sprawował on funkcję obrońcy (w sprawie o sygn. VII W 1068/18) oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego (w sprawie o sygn. VII W 1067/18) z czego bezsprzecznie wynika, że miał świadomość istnienia omawianego stanu rzeczy. Jednakże obrońca obwinionego, pomimo posiadania tej wiedzy, nie złożył wniosku o wyłączenie sędziego w którejkolwiek z ww. spraw na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 §1 kpk</a>. Tym samym, jeżeli w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do wydania orzeczenia w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 42;art. 42 § 4)">art. 42 §4 kpk</a>, które zapaść może wyłącznie na skutek wniosku strony albo żądania sędziego, w orzecznictwie słusznie wskazuje się, że w takiej sytuacji strona nie może podnosić w apelacji zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 §1 kpk</a> (<em> <!-- -->postanowienie SN z 6 marca 2008 r., sygn. III KK 421/07</em>). Skoro <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 41;art. 41 § 2)">art. 41 § 2 kpk</a> uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku spóźnionego, a w konsekwencji zamyka wnioskodawcy możliwość podniesienia zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 § 1 kpk</a> w apelacji, to taki sam skutek procesowy - przy wykorzystaniu wnioskowania <em> <!-- -->a minore ad maius</em> - związany jest z niezłożeniem takiego wniosku, gdy strona świadoma jest istnienia podstawy do jego złożenia (<em> <!-- -->postanowienie SN z 22 lutego 2012 r., sygn. IV KK 164/11</em>).</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624)">art. 624 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> Sąd zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p>Mając na uwadze powyższe apelacji nie uwzględniono i orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.</p> <p>SSO Stanisław Jabłoński</p> </div>