II SA/Gl 424/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 września 2022 r. sprawy ze skargi K. S. i K. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 12 stycznia 2022 r. nr IFXIV.7840.12.51.2021 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 8 marca 2021 r. (uzupełnionym w dniu 10 maja 2021 r.) D. S.A. z siedzibą w K., wystąpiła do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną Infrastrukturą techniczną: układem komunikacji wewnętrznej, miejscami parkingowymi, billboardem reklamowym, zewnętrzną instalacją wodociągową, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz z podziemnym, szczelnym i bezodpływowym zbiornikiem retencyjno-odparowującym, instalacją oświetlenia zewnętrznego, wewnętrzna linią zasilającą, wewnętrzną instalacją elektryczną, wodno-kanalizacyjną, p.poż., grzewczą, wentylacyjno-klimatyzacyjną, niskoprądową oraz odgromową, do realizacji na działkach nr ewid.[...], [...]i[...], położonych w miejscowości K. przy ul.[...]. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzją z dnia 28 maja 2021 r. nr [...] zatwierdził przedłożony obiekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia. Odwołanie od tej decyzji złożył właściciel sąsiadującej nieruchomości J. S. Podniósł, że system odwodnienia przewidziany do realizacji w ramach przedmiotowej inwestycji został nieprawidłowo zaprojektowany, a zatem powinien zostać poprawiony przez inwestora. Dodatkowo, wskazując na przyszłe uciążliwości wynikające z eksploatacji przedmiotowej inwestycji zażądał wyegzekwowania od inwestora wykonania "nietransparentnych" ekranów akustycznych lub pełnego ogrodzenia na całej długości granicy południowo-zachodniej. Podniósł również, iż realizacja spornej inwestycji spowoduje spadek wartości jego działki na co on nie wyraża zgody. W związku ze śmiercią odwołującego się stronami postępowania stali się jego następcy prawni: E. R., K. S. i K. S. Wszyscy oni podtrzymali złożone odwołanie i zawarte w nim zarzuty. Przedstawili również opracowanie techniczne mające wskazywać na uchybienia w zatwierdzonym projekcie budowlanym w zakresie odprowadzania wód opadowych. Zaskarżoną obecnie decyzją Wojewoda Śląski utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane właściwy organ administracji architektoniczno- budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza jego zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1 lit. a), a także z wymaganiami ochrony środowiska (pkt 1 lit. b), zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2), kompletność projektu budowlanego, w tym dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (pkt 3). Organ sprawdza również czy projekt został wykonany - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, także czy został sprawdzony - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i czy posiada ona zaświadczenie o aktualnej przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego (pkt 4). Jak podkreślił organ art. 35 ust. 4 ustawy stwierdza jednoznacznie, że nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli są spełnione wymogi art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane oraz wymagania określone w art. 32 ust. 4 tej ustawy, tj. wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz złożone zostało przez inwestora oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W rozstrzyganej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki wydania pozwolenia na budowę. Dokonano również analizy przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w odniesieniu do wszystkich przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) stwierdzając, że projekt zagospodarowania działki sporządzony dla przedmiotowego budynku handlowo-usługowego jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanym, w tym w szczególności z przepisem § 28 i § 29 Warunków technicznych, a zatem w niniejszej sprawie został spełniony przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowalne. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna również ze wszystkimi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w miejscowości K., podjętego uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Ponadto przedmiotowy projekt budowlany jest kompletny i został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego (art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego). Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że sporny system odwodnienia dla przedmiotowej inwestycji został zaprojektowany przez osobę posiadająca odpowiednie uprawnienia budowlane. Zgodnie z zawartymi w projekcie budowlanym informacjami przedmiotowa inwestycja wyposażona będzie w instalację kanalizacji deszczowej na cele odprowadzania wód opadowych i roztopowych spływających z części nawierzchni utwardzonych dróg dojazdowych, miejsc postojowych oraz części powierzchni zadaszonych. Woda zbierana będzie przez system wpustów ulicznych. Podłączone będą również rury spustowe odwodnienia dachu za budynkiem. Zewnętrzna instalacja kanalizacji deszczowej włączona będzie do projektowanego szczelnego, bezodpływowego zbiornika retencyjnego - odparowującego o pojemności czynnej równej 17,9 m2 . W konsekwencji zarzut odwołujących się, że pojemność zbiornika retencyjnego wchodzącego w skład tego systemu jest niedoszacowana, jak ma wynikać z przedstawionego przed odwołujących się opracowania, które nie przewiduje takiego rozwiązania jak zaproponowane zostało w przedmiotowej sprawie, czyli zastosowanie przepompowni - nie może odnieść oczekiwanego skutku. W projekcie budowlanym w sposób jednoznaczny wskazano, że wody opadowe i roztopowe za pomocą przepompowni kanalizacji deszczowej będą trafiać do zbiornika retencyjnego w sposób ciśnieniowy Odnosząc się natomiast do zawartej w odwołaniu kwestii dotyczącej hałasu, który może powstać w czasie eksploatacji przedmiotowego budynku handlowo-usługowego w związku ze wzmożonym ruchem pojazdów osobowych i dostawczych oraz pracą urządzeń zamontowanych na tym budynku wyjaśniono, że jak wynika z dołączonej do akt sprawy analizy akustycznej, sporządzonej dla przedmiotowej inwestycji, dopuszczalne poziomy hałasu dla terenów z zabudową mieszkaniowo-usługową (tj. 55 dB w porze dnia i 45 dB w porze nocy) nie zostaną przekroczone (Projekt budowlany str. 143-157). Zgodnie z załączonymi to tej analizy rysunkami, uciążliwości związane z hałasem zamykają się w granicach działki inwestycyjnej. A zatem stwierdzić należy, że powyższy zarzut pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyli K. S. i K. S. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji, zasądzenia kosztów postępowania oraz dopuszczenia oraz przeprowadzenia dowodu z dokumentu postaci certyfikatu potwierdzającego nabycie danych Polskiego Atlasu Natężeń Deszczu, z dnia 16 lutego r., celem wykazania faktu, iż przyjęte w projekcie budowlanym wartości opadów są błędne, zarzucono Wojewodzie Śląskiemu naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k. p. a., i art. 84 k. p. a., poprzez naruszenie przez organ zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, wskutek niedopuszczenie przez organ: a) dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa oraz hydrologii, na okoliczność, czy wskazany w projekcie budowlanym zbiornik retencyjny na wody opadowe ma wystarczającą pojemność dla odebrania wody deszczowej pochodzącej z terenu inwestycji, a także na okoliczność, czy konstrukcja przedmiotowego zbiornika umożliwia w ogóle spełnienie jego funkcji oraz na okoliczność, czy realizacja inwestycji nie wpłynie na zmianę stosunków wodnych w obrębie obszaru jej oddziaływania, b) dowodu z opinii biegłego z zakresu akustyki i budownictwa, na okoliczność czy hałas, który będzie generowany wskutek użytkowania inwestycji ograniczał będzie się jedynie do jej terenu, a także na okoliczność czy nie będzie on przekraczał obowiązujących norm w tym zakresie, 2) art. 77 § 1 k. p. a., poprzez niezgodną z zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki ocenę, jakoby hałas generowany wskutek użytkowania obiektu, mającego powstać na podstawie pozwolenia na budowę miał ograniczać się jedynie do obszaru działki, na której ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja, podczas gdy planowany parking, na 30 miejsc postojowych, znajduje się w odległości jedynie 4 metrów od granicy działki skarżących, a ponadto funkcjonowanie inwestycji (sklep o znacznej powierzchni), wymaga dostaw w godzinach nocnych, przy użyciu pojazdów ciężarowych. 3) przepisów prawa materialnego, tj. art.: 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, iż inwestor spełnił wskazane w nim wymagania, oraz przez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem iż ewentualne spełnienie przez inwestora wymogów wskazanych w art. 35 ust. 1 tej ustawy zwalnia w zupełności organ od stosowania w sprawie wskazanych w pkt 1 powyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 poz. 1333) "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Jednocześnie, zgodnie z ust. 4 tego artykułu, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozstrzyganej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w zakresie wymaganym art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Uznały, że przedłożona dokumentacja jest prawidłowa i sporządzona przez uprawniony podmiot (projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia). Zamierzenie jest również zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd powyższą ocenę podziela. Co istotne, skarżący nie kwestionują tych ustaleń a nawet w treści skargi je potwierdzają (zarzut skargi oznaczony cyfrą 3). Nie mają racji skarżący zarzucając organom administracji architektoniczno-budowlanej błędne rozumienie treści artykułu 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że "w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę". Przepis ten w sposób wyraźny i enumeratywny wskazuje kiedy pozwolenie na budowę musi zostać wydane. W skardze nie wykazano niespełnienie przez inwestora jakiegokolwiek z wymagań wspomnianych w powyższych przepisach. Odnosząc się do zarzutu błędów przy projektowaniu instalacji odprowadzającej wody opadowe Sąd w pełni podziela stanowisko Wojewody Śląskiego w tym zakresie. Przede wszystkim projekt został przygotowany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Jak wykazał organ odwoławczy przyjęte rozwiązania konstrukcyjne są wystarczające do zabezpieczenia inwestycji przed zalewaniem inwestycji, czy też terenów sąsiednich. Kwestia wątpliwości dotyczących tego, czy zaprojektowany zbiornik retencyjny ma odpowiednią pojemność nie ma w sprawie znaczenia kluczowego. Z założenia woda w nim znajdująca się ma odparowywać. Jednakże w razie jego przepełnienia przewidziano możliwość odpompowania wody przez wyspecjalizowane podmioty. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący hałasu, który może powodować planowane przedsięwzięcie. Projekt budowlany zawiera odpowiednią analizę w tym zakresie. Przy czym rozważanie kwestii hałasu może odbywać się jedynie w takim zakresie, w jakim będzie on powodowany przez obiekty budowlane. Hałas powodowany przez środki transportu, czy osoby zatrudnione przez inwestora nie podlegają regulacji Prawa budowlanego. Odnosząc się do innych ewentualnych uciążliwości powodowanych przez planowane przedsięwzięcie Sąd wskazuje na treść art. 4 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Statuuje on tzw. "zasadę wolności budowlanej". Jest ona naczelną zasadą ustawy Prawo budowlane. Można swobodnie dysponować rzeczą, której się jest właścicielem w zakresie w jakim ta swoboda nie jest ograniczona odrębnymi ustawami. Władcza ingerencja w sposób korzystania z prawa własności nieruchomości musi być przewidziana przez ustawę w sposób wyraźny. Interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tego aktu. Prawo zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę. Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.