I SAB/Kr 18/09

SENTENCJA Sygn. akt I SAB/Kr 18/09 | | POSTANOWIENIE Dnia 22 grudnia 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2009r., sprawy ze skargi J.B., na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, postanawia I. skargę odrzucić, II. umorzyć postępowanie sądowe w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE W dniu 8 września 2009 r. J. B. działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę do tut. Sądu na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w sprawie uzupełnienia protokołu kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług za lata 2004-2007 oraz niezakończenia kontroli skarbowej w sposób prawem przewidzianym . Skarżący wniósł w związku z tym o nakazanie Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej: 1. uzupełnienia przedmiotowego protokołu o brakujące elementy wskazane powyżej w zakreślonym przez Sąd terminie, 2. doręczenia dokumentacji dotyczącej przeprowadzonych dowodów, o których mowa w art. 290 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku ordynacja podatkowa 3. zakończenia kontroli skarbowej w sposób określony w art. 24 ust.1 pkt 2 lit b) ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 roku, nr 8, poz. 65 z późn. zm.), tj. poprzez wydanie wyniku kontroli z uwzględnieniem materiału dowodowego zgromadzonego do dnia zakończenia kontroli, W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł min. o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, gdyż nie dotyczy ona żadnego z przypadków określonych w art. 3 §2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.". Zatem zgodnie z art. 58§1 pkt 1 p.p.s.a., jako skarga wniesiona w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego winna ulec odrzuceniu. Na rozprawie w dniu 22 grudnia pełnomocnik skarżącego doprecyzował zarzuty podnosząc , iż skarga dotyczy bezczynności organu opisanej w punkcie pierwszym . Wycofał natomiast skargi w zakresie opisanym punkcie drugim i trzecim skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 4 p.p.s.a. Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Podkreślić należy, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia czynności. Zaznaczyć przy tym należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (patrz: Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 30). Z powyższych uwag wynika, iż nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Istotą aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a. należy to, że w sposób prawnie wiążący wpływają one na sytuację prawną określonego podmiotu przez to, że wywołują określony skutek prawny, jakie obowiązujące prawo wiąże z danym aktem lub czynnością, musi to być czynność lub akt dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc takich, których konkretyzacja ma swe źródło w przepisach prawa materialnego i nie następuje za pomocą aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 (decyzje, postanowienia) p.p.s.a. Protokół kontroli nie jest takim aktem. Realizacja żądania Skarżącej nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak tego wymaga art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Konsekwencją bowiem uzupełnienia protokołu nie jest konkretyzacja uprawnienia lub obowiązku odnoszącego się do skarżącego. Podkreślić także należy, iż żaden przepis prawa nie nakładał na organ obowiązku działania w zakresie uzupełnienia protokołu. Jak o tym wspomniano wyżej zarówno uprawnienie, jak i obowiązek winny wynikać z przepisów prawa materialnego, ponieważ tylko prawo materialne może uznać uprawnienie lub nałożyć obowiązek. Niewykonanie zatem takiej czynności jaką jest uzupełnienie protokołu, nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 §2 pkt 8 p.p.s.a. Protokół kontroli odzwierciedla jedynie przebieg kontroli i dokumentuje dokonane ustalenia w toku kontroli. Nie może on być zatem przedmiotem skargi do sądu. Nie można także w niniejszej sprawie mówić, iż w zakresie tego protokołu organ w jakimkolwiek stopniu pozostawał w zwłoce. Jeżeli skarżący miał zastrzeżenia co do tego protokołu, to mógł dokonane w nim ustalenia kwestionować poprzez przedstawienie zastrzeżeń, a postępowanie to uregulowane jest w art. 291 Ordynacji podatkowej. Strona może także podnosić zarzuty dotyczące popełnionych uchybień przy sporządzaniu protokołu także po zakończeniu postępowania kontrolnego, wnosząc środki zaskarżenia od wydanego rozstrzygnięcia. Protokół nie kończy bowiem postępowania kontrolnego. Uchybienia na jakie wskazuje- skarżący nie mogą zatem być utożsamiane z bezczynnością organu. Mając na uwadze powyższe Sąd odrzucił skargę w zakresie nakazania Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej uzupełnienia protokołu jako niedopuszczalną na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na rozprawie w dniu 22 grudnia 2009 r. pełnomocnik skarżącego wycofał skargę w zakresie Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej nakazania doręczenia dokumentacji oraz zakończenia kontroli Sąd nie stwierdził aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub spowodowało utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W takiej sytuacji zgodnie z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ cofnięcie skargi wiąże sąd. W przypadku uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne należało postępowanie sądowoadministracyjne w tej części umorzyć .