I GZ 290/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. K., W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wr 2/20 w zakresie odrzucenia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. oddalić zażalenie A. K.; 2. odrzucić zażalenie W. K.. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 18 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wr 2/20, odrzucił skargę A. K. i W. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z [...] października 2019 r. w przedmiocie odmowy zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że skarżąca odebrała przesyłkę zawierającą postanowienie organu 5 listopada 2019 r., natomiast skarżący – mimo dwukrotnego awizowania przesyłki (21 i 30 października 2019 r.) – nie podjął jej w terminie, w związku z czym przesyłka został zwrócona do nadawcy i pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Skargę skarżący nadali przesyłką poleconą 6 grudnia 2019 r. Sąd wskazał, że dla skarżącego termin do wniesienia skargi upłynął 4 grudnia 2019 r., a dla skarżącej – 5 grudnia 2019 r. Skarga została nadana 6 grudnia 2019 r., czyli już po upływie terminu do jej wniesienia. Z tego względu Sąd ma podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę. Skarżący złożyli zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego "odrzucenie w całości". Wskazali, że jedno z małżonków przebywa czasowo za granicą w celach zarobkowych, a korespondencję z Sądem prowadzą zawsze razem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z przywołanych przepisów ustawy procesowej jednoznacznie wynika, w jakim terminie należy wnieść skargę do sądu administracyjnego. Każdorazowo badanie dochowania terminu do dokonania tej czynności procesowej wymaga dokonania przede wszystkim ustaleń w zakresie daty doręczenia zaskarżonego aktu, która wywołuje rozpoczęcie biegu terminu do złożenia skargi. W niniejszej sprawie prawidłowe ustalenia Sądu pierwszej instancji słusznie prowadzą do konkluzji, że skarżący nie dochowali terminu do jej wniesienia. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu doręczone skarżącej 5 listopada 2019 r. natomiast przesyłka skierowana do skarżącego pierwszy raz została awizowana 21 października 2019, a zatem skutek doręczenia nastąpił z dniem 4 listopada 2019 r. Termin do złożenia skargi upływał skarżącemu z dniem 4 grudnia 2019 r., natomiast skarżącej - z dniem 5 grudnia 2019 r., skarga zaś została wniesiona 6 grudnia 2018 r., a zatem z upływem przewidzianego przepisami prawa terminie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił zażalenie skarżącej. Zażalenie skarżącego podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zażalenie wniesione po terminie wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym, zaś Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci zażalenie, jeżeli ulegało ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny (art. 178 i art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie zażalenie skarżącego zostało złożone po upływie terminu określonego w art. 194 § 2 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. W myśl zaś art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Jak wynika z przytoczonych przepisów, doręczenie w opisanym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia (awizo - opatrzonego datą i podpisem doręczającego). Od daty na zawiadomieniu należy liczyć 14-dniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do wniesienia zażalenia. Z akt sprawy wynika, że przesyłka skierowana do skarżącego zawierająca postanowienie Sądu pierwszej instancji z 18 lutego 2020 r. została po raz pierwszy awizowana 26 lutego 2020 r. i od tej daty biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i 3 p.p.s.a. Skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego nastąpił zatem w dniu 4 marca 2020 r. W konsekwencji, termin na wniesienie zażalenia liczony od 4 marca 2020 r. upływał z dniem 11 marca 2020 r. Z tej przyczyny zażalenie wniesione 18 marca 2020 r. (data stempla pocztowego) należało odrzucić, jako wniesione po terminie. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie skarżącego.