VI SA/Wa 1341/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie niepodatkowej należności za zajęcie pasa drogowego oddala skargę UZASADNIENIE Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA", "organ"), decyzją z [...] marca 2020 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, ze zm., dalej: "O.p") i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "K.p.a.") w związku z art. 60 pkt 7 oraz art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 869, ze zm., dalej: "u.f.p.") oraz na podstawie art. 116 O.p. w związku z art. 40 i art. 40d ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2020 r. poz. 470, dalej: "u.d.p."), oraz na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 lipca 2011 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. z 2014 r. poz. 1608), orzekł o nałożeniu niepodatkowej należność budżetowej na A. T. (dalej: "Strona", "Skarżący"), w wysokości 38.858,40 zł wraz z odsetkami ustawowymi w wysokości 7.417,70 zł, za zajęcie pasa drogowego drogi ekspresowej nr [...] w [...] - w celu prowadzenia robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w W., w okresie od 7 czerwca 2017 r. do 24 października 2017 r., jako solidarnie odpowiedzialnego ze spółką [...] Sp. z o. o, z siedzibą w W. przy ul. [...] (dalej: "Spółka"), za opłatę, z tytułu zajęcia pasa drogowego drogi ekspresowej [...], wynikającą z decyzji administracyjnej nr [...] z [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że Strona jest, na podstawie art. 108 § 1 O.p. w zw. z art. 60 pkt 7 oraz art. 67 ust. 1 u.p.f., odpowiedzialna za niepodatkową należność budżetową, jako solidarnie odpowiedzialna ze Spółką za zapłatę opłaty, za zajęcie pasa drogowego, wynikającej z decyzji nr [...] z [...] czerwca 2017 r. w wysokości 38.858,40 zł, wraz z odsetkami ustawowymi w wysokości 7417,70 zł, liczonymi od 4 lipca 2017 r., tj. od 14 dnia, po którym decyzja nr [...] z [...] czerwca 2017 r. stała się ostateczna, do dnia wydania niniejszej decyzji, tj. do [...] marca 2020 r. Z uwagi na brak zapłaty przez zobowiązanego przedmiotowej należności, GDDKiA złożył wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej (tytuł wykonawczy nr [...] z [...] listopada 2017r.). Postanowieniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] nr [....] z [...] września 2019 r., postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanego – Spółki – zostało umorzone. W toku prowadzonego postępowania Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] podejmował szereg czynności mających na celu doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Jednak egzekucja administracyjna okazała się w całości bezskuteczna. Organ wyjaśnił następnie, że zgodnie z informacją z Krajowego Rejestru Sądowego prezesem zarządu Spółki w okresie powstania zobowiązania była Strona. Wobec powyższego, organ wyjaśnił, że był upoważniony, a zarazem zobowiązany do nałożenia zgodnie z art. 116 O.p. w zw. z art. 40 i 40d u.d.p., na Stronę opłaty za zajęcie pasa drogowego z tytułu decyzji nr [...] z [...] czerwca 2017 r., w kwocie 38.858,40 zł, plus odsetki ustawowe, z uwagi na fakt, że Strona jest jedynym członkiem zarządu Spółki. Organ dodał, że nałożenie opłaty jest zasadne z uwagi na fakt, iż decyzja nr [...] z [...] czerwca 2017 r., uwzględniła w całości żądanie wnioskodawcy, zgodnie z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi [...] nr [...] z [...] maja 2017 r. W skardze z 5 maja 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję GDDKiA z [...] marca 2020 r., Skarżący zaskarżając decyzję w całości wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 210 § 4 O.p. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."). W myśl art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 powyższej ustawy, decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne (§ 1 pkt 6), zaś uzasadnienie faktyczne zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej aktu z przytoczeniem przepisów prawa (§ 4), 2) art. 116 § 1 O.p., poprzez jego błędną wykładnię poprzez przyjęcie, iż dla powstania solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania spółki wystarczającym jest ustalenie, że Skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki w momencie powstania zobowiązania, 3) art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także brak prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego, prowadzące do błędu w ustaleniach faktycznych, 4) art. 8 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do władzy publicznej, przez mechaniczne stosowanie prawa. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że organ nie przedstawił i nie wyjaśnił w dostateczny sposób sytuacji spółki w kontekście uznania jej za podmiot niewypłacalny, ani nie wskazał kiedy taki stan wystąpił oraz w jakiej dacie nastąpił tzw. czas właściwy na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Zaskarżona decyzja nie zawiera żadnych ustaleń czy wyjaśnień chociażby w zakresie umożliwiającym weryfikację, kiedy powstał stan niewypłacalności spółki w rozumieniu art. 10 i art. 11 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze. Skarżący podkreślił, że odpowiedzialność członków zarządu z art. 116 § 1 O.p., aktualizuje się wówczas, gdy zaistnieją podstawy do ogłoszenia upadłości spółki kapitałowej, także - co oczywiste - po spełnieniu pozostałych pozytywnych przesłanek przewidzianych w tym przepisie (tj. pełnienia funkcji członka zarządu oraz bezskuteczności egzekucji). Dopiero po ustaleniu tych wszystkich przesłanek należy badać, czy w sprawie wykazano okoliczności wyłączające analizowaną odpowiedzialność (istnienie przesłanek egzoneracyjnych). Przesłanki upadłościowe w świetle odpowiedzialności z art. 116 § 1 O.p., należało w niniejszej sprawie analizować na gruncie przepisów prawa upadłościowego. Skarżący powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009 r. (sygn. II FPS 3/09) podkreślił, że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości. Tylko bowiem niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p. Do takiego wniosku prowadzi wnioskowanie a contrario: skoro członek zarządu nie odpowiada, jeśli we właściwym czasie zgłoszono upadłość, to odpowiadać może tylko wtedy, kiedy upadłości we właściwym czasie nie zgłoszono. Skarżący wskazał również, że członek zarządu odpowiada tylko wtedy, kiedy wobec spółki zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości, a zatem - odnosząc się do podstaw ogłoszenia upadłości - wtedy, gdy wystąpił stan wielości wierzycieli (przynajmniej dwóch). W sytuacji zaistnienia jednego wierzyciela złożenie przez członka zarządu wniosku o ogłoszenie upadłości jest na gruncie przepisów Prawa upadłościowego i naprawczego niedopuszczalne. Skarżący wskazał, że organ w zaskarżonej decyzji całkowicie pominął przy rozstrzygnięciu przepisy prawa upadłościowego, nawet ich nie przytaczając. Brak było jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie stanu niewypłacalności spółki, a jeżeli taki wystąpił to w jakiej dacie. Organ nie wyjaśnił też czy objęte zaskarżoną decyzją zaległości spółki z tytułu zajęcia pasa drogi ekspresowej [...],wynikającej z decyzji administracyjnej nr [...] z [..] czerwca 2017 r. były jedynymi nieuregulowanymi zobowiązaniami pieniężnymi tego podmiotu. Nie jest rzeczą ani strony ani Sądu kontrolującego legalność decyzji organu domyślanie się, czy istniały takie niespłacone zobowiązania pieniężne spółki wobec innych podmiotów (wierzycieli spółki), a przede wszystkim od kiedy spółka tych zobowiązań pieniężnych nie wykonywała. Istotne bowiem dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 O.p. jest ustalenie, że stan niewypłacalności spółki zaistniał w dacie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu spółki. Zdaniem Skarżącego, organ nie wyjaśnił i nie rozważył w sposób dostateczny wszystkich okoliczności stanu faktycznego, a tym samym nie przeanalizował należycie przesłanek uzasadniających przypisanie stronie analizowanej odpowiedzialności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zgodnie z ust. 3 tego artykułu, za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Jak wynika natomiast z art. 18 ust. 1 pkt 1 u.d.p., centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, do którego należy wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych. Na tej podstawie GDDKiA wydał decyzję nr [...] z [...] czerwca 2017 r., w której zezwolił Spółce na za zajęcie pasa drogowego drogi ekspresowej nr [...] w [...] - w celu prowadzenia robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w W., w okresie od 7 czerwca 2017 r. do 24 października 2017 r., określając jednocześnie należną opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 38.858,40 zł. Spółka nie uiściła powyższej opłaty w wyznaczonym w powyższej decyzji terminie, a więc w terminie nie późniejszym niż 14 dni od dnia, w którym powyższa decyzja stała się ostateczna. W tej sytuacji GDDKiA zaskarżoną decyzją orzekł o nałożeniu na Skarżącego niepodatkowej należności budżetowej w wysokości ww. opłaty (38.858,40 zł) za zajęcie pasa drogowego wraz z odsetkami ustawowymi w wysokości 7.417,70 zł, których podstawę naliczenia stanowił art. 40d ust. 1 u.d.p., z którego wynika, że w przypadku nieterminowego uiszczenia opłat, o których mowa m.in. w art. 40 ust. 3, pobiera się odsetki ustawowe za opóźnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 116 O.p. w związku z art. 108 O.p. oraz art. 60 pkt 7 i art. 67 ust. 1 u.f.p. Zgodnie z art. 60 u.f.p., środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych, wymienione w tym przepisie w tym w pkt 7: dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Oznacza to, że pobierane na podstawia przepisów u.d.p. opłaty za zajęcie pasa drogowego wraz z odsetkami za opóźnienie, stanowią niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, o których mowa w art. 60 u.f.p. Zgodnie natomiast z art. 67 ust. 1 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.). Z art. 108 § 1, zamieszczonego w dziale III O.p. wynika, że o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Zgodnie natomiast z art. 116 § 1 O.p. zamieszczonym w tym samym dziale, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zarzuty skargi dotyczą naruszenia przez organ cyt. przepisu materialnego w związku z jego błędną interpretacją oraz przepisów postępowania, których istota sprowadza się do twierdzenia Skarżącego, że organ nie wykazał ziszczenia się w niniejszej sprawie przesłanek wymienionych w cyt. art. 116 § 1 O.p., uzasadniających odpowiedzialność Skarżącego za niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym Spółki wynikającą z decyzji GDDKiA z [...] czerwca 2017 r., w przedmiocie zezwolenia na za zajęcie pasa drogowego drogi ekspresowej nr [...] przez Spółkę i związanej z tym zezwoleniem opłaty. Wyjaśnienia w pierwszej kolejności wymaga, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów art. 210 O.p. Artykuł ten bowiem w świetle zacytowanego powyżej art. 67 § 1 u.f.p., nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zamieszony jest w dziale IV O.p., nie w mającym zastosowanie dziale III O.p. Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 116 § 1 O.p., poprzez jego błędną wykładnię poprzez przyjęcie, iż dla powstania solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania spółki wystarczającym jest ustalenie, że Skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki w momencie powstania zobowiązania. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ na podstawie informacji z Krajowego Rejestru Sądowego ustalił, że prezesem zarządu Spółki w okresie powstania zobowiązania była Strona. Organ wyjaśnił, że z uwagi na brak zapłaty przez Spółkę przedmiotowej należności (opłaty za zajęcie pasa drogowego), złożył wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej (tytuł wykonawczy nr [...] z [...] listopada 2017 r.) i wskazał również, że postanowieniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] nr [...] z [...] września 2019 r., postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanego – Spółki – zostało umorzone. W toku prowadzonego postępowania Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] podejmował szereg czynności mających na celu doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Jednak egzekucja administracyjna okazała się w całości bezskuteczna. Ponadto analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w szczególności treści ww. postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] nr [...] z [...] września 2019 r. wskazuje m.in., że: a) Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] prowadził postępowanie egzekucyjne w stosunku do Spółki na podstawie tytuły wykonawczego wystawionego przez GDDKiA, b) na jednym z rachunków, na którym Naczelnik dokonał zajęcia wierzytelności z tego rachunku, wystąpił zbieg egzekucji administracyjnej z sądową, c) analiza danych będących w posiadaniu Naczelnika potwierdza, że Spółka nie prowadzi czynnej działalności gospodarczej, Spółka zaprzestała prowadzenia działalności, d) odnotowano w bazie organu (Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...]) wpływ zajęć wierzytelności z tytułu nadpłat i zwrotów w podatkach, co oznacza, że Spółka jest strona innych postępowań egzekucyjnych e) Naczelnik pismem z 12 czerwca 2019 r. wezwał Prezesa Spółki (Skarżącego) do wskazania majątku, z którego będzie mogła zostać przeprowadzona egzekucja administracyjna w celu wykonania obowiązku względem wierzyciela, lecz adresat nie odebrał przesyłki. W ocenie Sądu, organ wydając zaskarżoną decyzję dysponował wystarczającym materiałem dowodowym potwierdzającym wystąpienie przesłanek z art. 116 § 1 O.p. uzasadniających odpowiedzialność Skarżącego za sporną niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym Spółki, egzekucja bowiem z majątku Spółki okazała się w całości bezskuteczna, a Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie spornej należności Spółki w znacznej części. W materiale dowodowym brak jest też dowodów potwierdzających, że Skarżący zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości lub, że zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu Prawa restrukturyzacyjnego albo, że zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy Skarżącego, podczas gdy z ww. postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] z [...] września 2019 r. jednoznacznie wynika, że Spółka zaprzestała prowadzenia działalności i jest stroną kilku postępowań egzekucyjnych. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że to Skarżący powinien wykazać, że w terminie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości, ewentualnie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, bądź też, że Skarżący nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości, ponieważ nie doszło do niewypłacalności Spółki. Tymczasem Skarżący nawet w skardze nie wskazał, że w terminie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości, ewentualnie, bądź że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, ani też, nie podniósł, że Spółka, pomimo treści postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] z [...] września 2019 r. jest nadal wypłacalna i nie było podstaw do wniesienia przez Skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości. W świetle powyższego, Sąd stwierdza, że niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przez GDDKiA art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także brak prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego, prowadzące do błędu w ustaleniach faktycznych. Zgromadzony bowiem materiał dowodowy w szczególności treść postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] z [...] września 2019 r., w wystarczający sposób potwierdzał wystąpienie przesłanek z art. 116 § 1 O.p. uzasadniających odpowiedzialność Skarżącego za sporną niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym Spółki. Lakoniczność natomiast uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie stanowi naruszenia przepisów postępowania w tym art. 107 § 3 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynika sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania mogłoby, w świetle treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., stanowić podstawę uwzględnienia skargi. W konsekwencji za niezasadny należy również uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 8 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do władzy publicznej, przez mechaniczne stosowanie prawa. Organ bowiem w wyczerpujący sposób wykazał, że miał podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez GDDKiA przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz.1829) począwszy od [...] października 2020 r. [...], będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym, na podstawie zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem [...] obszarem czerwonym (§ 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia), a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron – Sąd rozpoznał tę skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.