I OSK 1204/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 47/08 w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie nierozpatrzenia podania z dnia [...] maja 2006 r. o przywrócenie do sądownictwa postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 47/08 odrzucił skargę J. K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie nierozpatrzenia podania z dnia [...] maja 2006 r. o przywrócenie do sądownictwa. W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) i wskazał, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednakże korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już rozstrzygnięcie organu. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie nierozpatrzenia podania z dnia 27 maja 2006 r. o przywrócenie do sądownictwa. Z nadesłanych do sprawy akt wynika, że Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Sprawiedliwości - odnosząc się do pisma skarżącego z dnia [...] maja 2006 r. o przywrócenie do sądownictwa - pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] poinformował J. K., że brak jest podstaw do przyjęcia, iż istniały polityczne powody zwolnienia skarżącego z sądownictwa, zatem jego wniosek nie może zostać uwzględniony. Sąd stwierdził ponadto, że przedmiotowe pismo zostało doręczone skarżącemu najpóźniej w dniu [...] maja 2007 r., bowiem w tym właśnie dniu złożył on wniosek o jego uzupełnienie. Zatem, zdaniem Sądu, organ nie pozostawał w bezczynności w chwili złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd podkreślił, że w sprawie skargi na bezczynność organu, przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy w dniu wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności, a więc czy podjął czynności, które zobowiązany był wykonać. W sytuacji, kiedy żądana czynność została wykonana, to organ nie pozostaje w bezczynności. I nie ma wówczas znaczenia fakt, czy wydana decyzja, postanowienie lub inny akt są zgodne lub niezgodne z prawem. Istotne jest jedynie to, czy czynność została wykonana. W sprawie skargi na bezczynność organu sąd nie ocenia prawidłowości wydanego aktu. Akt ten może być przedmiotem oceny zgodności z prawem tylko wówczas, gdy zostanie zaskarżony do sądu. Skoro przed złożeniem skargi organ udzielił odpowiedzi na pismo skarżącego, to organ nie pozostawał w bezczynności, a zatem skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. jako niedopuszczalna podlegała na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzuceniu. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J. K., zaskarżając je w całości. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez obrazę art. 104 § 1 K.p.a. przez jego błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że jakakolwiek odpowiedź organu administracji spełnia przewidziany w tym przepisie wymóg załatwienia sprawy w formie decyzji. Ponadto na podstawie art. 8 ust. 2 i art. 45 Konstytucji skarżący zarzucił naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu poprzez uznanie, że korespondencja z Ministerstwa Sprawiedliwości stanowi załatwienie sprawy wykluczające bezczynność. Skarżący wniósł o zmianę w całości zaskarżonego postanowienia przez uwzględnienie skargi na bezczynność. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z art. 176 P.p.s.a. wynika, że w skardze kasacyjnej należy wskazać konkretne przepisy prawa materialnego, bądź przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, które stosował w sprawie, bądź których nie zastosował (a powinien) w sprawie sąd pierwszej instancji, a które zostały, zdaniem jej autora, naruszone. Kasacja nieodpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna skarżącego nie spełnia powyższych wymogów w zakresie, w jakim zarzuca naruszenie art. 104 K.p.a., bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisu tego nie stosował i nie mógł stosować, skoro nie rozpoznawał merytorycznie zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zakwestionował dopuszczalność skargi, opierając swoje rozstrzygnięcie na podstawie przepisu procedury sądowoadministracyjnej, tj. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Tak więc jedyną podstawą prawną jaka legła u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia była wskazana podstawa proceduralna, natomiast wnoszący skargę kasacyjną podstawy tej nie zakwestionował i nie zarzucił naruszenia normy prawnej, jaką Sąd pierwszej instancji zastosował. Ponadto podkreślenia wymaga, że ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji nie mogą być kwestionowane zarzutem naruszenia prawa materialnego, co oznacza, że oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego jest niezbędne, gdy strona zamierza kwestionować ustalony stan faktyczny przyjęty przy orzekaniu przez sąd pierwszej instancji. Przeciwnie brak zarzutu naruszenia przepisów postępowania oznacza, że strona nie kwestionuje dokonanych i przyjętych w sprawie przez Sąd ustaleń faktycznych. Przechodząc natomiast do zarzutów naruszenia art. 8 ust. 2 i art. 45 Konstytucji RP, będących przepisami ustrojowymi, należy wskazać, że nie zostały one ani powiązane przez autora skargi kasacyjnej z zarzutami naruszenia przez Sąd prawa materialnego albo prawa procesowego w zakresie wskazanym w art. 174 P.p.s.a. W szczególności skarżący nie wskazał, które przepisy Konstytucji, jego zdaniem, Sąd pierwszej instancji miał obowiązek zastosować bezpośrednio (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP) i na czym polegało ograniczenie prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy zasadniczej każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Odmienne stanowisko skarżącego co do treści rozstrzygnięcia nie jest równoznaczne z ograniczeniem prawa do sądu. Skarżący bowiem z tego prawa w pełni skorzystał. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.