II OZ 1565/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 599/17 o odrzuceniu skargi B. K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. UZASADNIENIE Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącej Beaty K. podpisana przez jej pełnomocnika - matkę Kazimierę K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zarządzeniem Referendarza Sądowego z dnia 18 maja 2017 r. wezwano Kazimierę K., jako pełnomocnika skarżącej, do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: nadesłanie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej B. K. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi pod rygorem uznania, że nie posiada umocowania do występowania w imieniu skarżącej przed tut. Sądem. Powyższe wezwanie doręczono prawidłowo w dniu 25 maja 2017 r. W odpowiedzi K. K. przesłała kserokopię pełnomocnictwa notarialnego z dnia 11 kwietnia 2007 r., z którego wynika umocowanie dla K. K. do reprezentowania skarżącej m.in. "przed Sądami, w tym Wydziałem Wieczystoksięgowym, Wydziałem Cywilnym". Zarządzeniem Referendarza Sądowego z dnia 14 czerwca 2017 r. wezwano skarżącą B. K. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: własnoręczne podpisanie przez skarżącą złożonej skargi oraz odpisów skargi albowiem z treści kopii pełnomocnictwa nie wynika umocowanie do reprezentowania skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Powyższe wezwanie doręczono prawidłowo w dniu 22 czerwca 2017 r. W odpowiedzi, K. K. nadesłała do Sądu kserokopię pełnomocnictwa notarialnego z dnia 17 lipca 2009 r. z którego wynika umocowanie dla K. K. do reprezentowania skarżącej m.in. "przed wszystkimi urzędami, instytucjami, sądami". Sąd pierwszej instancji uznał, że mimo upływu zakreślonego terminu, skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Mając powyższe na uwadze, postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 599/17, odrzucił skargę. Uznał, że braki formalne w zakresie pełnomocnictwa nie zostały uzupełnione w przepisanym terminie ponieważ ze złożonych pełnomocnictw nie wynika umocowanie do reprezentowania skarżącej przed Sądem Administracyjnym przez Kazimierę K., zaś skarżąca nie wykonała zarządzenia z dnia 14 czerwca 2017 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Podniosła, że Sąd nie dokonał właściwej analizy pełnomocnictwa udzielonego notarialnie matce skarżącej w dniu 11 kwietnia 2007 r., z którego wynika, że upoważniła swoją matkę do występowania w jej imieniu przed wszelkimi Sądami. Zatem, brak było podstaw do wzywania skarżącej do usuwania braków formalnych skargi. Wskazała także, że pełnomocnik skarżącej złożył kolejne pełnomocnictwo udzielone jej w formie aktu notarialnego z dnia 17 lipca 2009 r., w którym w § 1 skarżąca udzieliła pełnomocnictwa matce do reprezentowania jej przed wszystkimi sądami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że w aktach sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu na wezwanie, w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Przepis art. 49 P.p.s.a. odnoszący się do braków pisma stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (§ 1). W przypadku nieuzupełnienia we wskazanym wyżej terminie braków formalnych skargi sąd stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. odrzuca skargę. Podkreślić należy, że każde pismo strony w tym i skarga do Sądu pierwszej instancji powinno zawierać niezależnie od elementów składowych tego pisma zawartych w art. 46 § 1 P.p.s.a. w szczególności podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4). Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3). W związku ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, według którego, z pełnomocnictw przedłożonych do akt nie wynika umocowanie do reprezentowania skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, należy wskazać, że jakkolwiek na wezwanie Sądu K. K. przesłała jedynie kserokopię pełnomocnictwa notarialnego z dnia 11 kwietnia 2007 r., z którego treści wynika umocowanie matki do reprezentacji przed Sądami, a następnie kserokopię pełnomocnictwa notarialnego z dnia 17 lipca 2009 r., którym także umocowała matkę do reprezentacji m.in. przed sądami, to w aktach administracyjnych znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia pełnomocnictwa notarialnego z dnia 17 lipca 2007 r. (k. 8 akt) udzielonego przez B. K. swojej matce K. K. do reprezentowania m. in. przed "przed wszystkimi urzędami, instytucjami, sądami". Skoro kserokopia tego pełnomocnictwa została przesłana w odpowiedzi na wezwanie z dnia 14 czerwca 2017 r., którym wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, to nie ulega wątpliwości, że skarżąca udzieliła swojej pełnomocnictwa swojej matce do reprezentowania jej przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne są bowiem sądami w rozumieniu art. 175 ust. 1 Konstytucji RP, a udzielone pełnomocnictwa mają charakter ogólny. Wykładnia art. 49 § 1 P.p.s.a. powinna być dokonana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa strony do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Prawo do zastępstwa procesowego jest także ściśle związane z prawem do sądu, tak więc wykładnia przepisów dotyczących działania pełnomocnika nie powinna również ograniczać stronie realizacji tego prawa. Z treści art. 49 § 1 P.p.s.a. wynika, że istota braków formalnych skargi polega na stwierdzeniu, czy braki te uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu. Nie oznacza to więc, że każde odmienne wykonanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi prowadzi do powstania na tyle istotnej przeszkody, która uniemożliwia rozpoznanie skargi przez sąd administracyjny. To od zbadania okoliczności w konkretnej sprawie będzie możliwe stwierdzenie, czy rzeczywiście mamy do czynienia z takim brakiem formalnym skargi, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Ponieważ upoważnienie dla K. K. do reprezentowania skarżącej przed wszystkimi sądami, a więc także przed sądami administracyjnymi, zostało udzielone w pełnomocnictwie, które zostało przedstawione Sądowi wraz z aktami administracyjnymi, to chociaż treść przepisu art. 46 § 3 P.p.s.a. wskazuje na konieczność przedstawienia pełnomocnictwa bądź jego wierzytelnej kopii, to niewykonanie wezwania w sposób określony przez Sąd nie może być rozumiane w realiach niniejszej sprawy jako niemożność nadania skardze dalszego biegu, skoro Sąd miał możliwość kontroli zgodności przesłanej kopii pełnomocnictwa z jego wierzytelną kopią, co należy traktować odmiennie od sytuacji, gdy w aktach sprawy nie znajduje się w ogóle oryginał pełnomocnictwa lub jego wierzytelna kopia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.