II GSK 184/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Biernat Sędziowie Jan Grabowski (spr.) NSA Anna Robotowska Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Sportu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 stycznia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1816/06 w sprawie ze skargi K.Z.P.Z.K.F. na decyzję Ministra Sportu z dnia 17 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na utworzenie związku sportowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz K.Z.P.Z.K.F. kwotę 180 zł ( sto osiemdziesiąt ) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 16 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1816/06, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.Z.P.Z.K.F. z siedzibą w Warszawie (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Sportu z [...] sierpnia 2006 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego – uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] lutego 2006 r. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Pismem z 30 listopada 2005 r. skarżący złożył wniosek do Ministra Sportu o zatwierdzenie statutu P.Z.K.F. oraz wydanie decyzji w przedmiocie rejestracji P.Z.K.F. Decyzją z [...] lutego 2006 r., nr [...] Minister Sportu na podstawie art. 8 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. Nr 155, poz. 1298), zwaną dalej ustawą o sporcie, i art. 104 k.p.a. odmówił wyrażenia zgody na utworzenie P.Z.K.F. Decyzją z [...] sierpnia 2006 r. wydaną na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Sportu utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] lutego 2006 r. podając taką samą podstawę rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu Minister stwierdził, że na mocy decyzji Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki z [...] marca 1997 r., nr [...] udzielono zgody P.Z.K.T. (dalej: PZKT) na działalność w zakresie dyscyplin sportowych obejmujących zarówno karate według systemu ITK, jak i karate fudokan, dlatego też stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy o sporcie minister nie wyraził zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, gdyż jego zdaniem w tej dyscyplinie sportu działa już polski związek sportowy. Minister Sportu podniósł, że nie zasługuje na uwzględnienie argument skarżącego, że PZKT nie spełnia wymagania określonego w art. 8 ust. 2 pkt 6 ustawy o sporcie – tj. nie spełnia warunku przynależności do międzynarodowej organizacji sportowej w danej dyscyplinie sportu, gdyż PZKT zgodnie z przepisami ustawy ma czas do 31 sierpnia 2006 r. na dostosowanie swojej organizacji do wymogów ustawowych. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia i podniósł, że ze statutu PZKT nie wynika, aby związek ten działał również w obszarze karate Fudokan. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd powołał się na załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 18 stycznia 2001 r. w sprawie dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe, oraz szczegółowych warunków trybu i udzielania zezwoleń na tworzenie polskich związków sportowych (Dz.U. Nr 8, poz. 67 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem z 18 stycznia 2001 r., zgodnie z którym karate według systemu ITK i karate Fudokan są dwiema odrębnymi dyscyplinami sportu, wchodzącymi w skład dziedziny sportu, jakim jest karate tradycyjne. Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że Minister Sportu nie wykazał aby PZKT działał w dziedzinie karate Fudokan, a powołana w tym zakresie decyzja Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki z [...] marca 1997 r. o zatwierdzeniu statutu PZKT, jak i sam statut nie są dowodem na to, aby obszarem działalności tego Związku była dziedzina karate Fudokan. W ocenie Sądu I instancji PZKT nie dostosował swojej działalności w zakresie karate Fudokan do wymogów ustawy o sporcie kwalifikowanym. Minister Sportu od powyższego wyroku złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, t.j: - art. 8 ust. 3 ustawy o sporcie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, - pkt 11 załącznika 2 do rozporządzenia z 18 stycznia 2001 r. przez błędną jego interpretację, 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z 15 lutego 2006 r., mimo nienaruszenia wskazanego wyżej przepisu ustawy o sporcie oraz cytowanego wyżej rozporządzenia, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uchylenie ww. decyzji mimo braku naruszenia przez organy art. 7,77 § 1, 107 § 3, także art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu Minister Sportu podniósł, że skoro dyscyplina karate Fudokan, wchodząca w skład dziadziny karate tradycyjnego, zgodnie z brzmieniem załącznika nr 2 do rozporządzenia z 18 stycznia 2001 r. objęta jest działaniem PZKT należy przyjąć, że dyscyplina ta objęta jest już działaniem Związku Sportowego. Wnoszący skargę kasacyjną nie zgodził się również z poglądem Sądu odnośnie twierdzenia, iż w statucie PZKT powinien znajdować się zapis, z którego wynikałoby, że obejmuje on swoją działalnością także dyscyplinę karate Fudokan. Statut, zdaniem organu, nie jest aktem prawnym decydującym o tym, jaka dziedzina wchodzi w skład dziedziny sportu, nie ma obowiązku zamieszczania takiej informacji w statucie, gdyż jest to uregulowane przez ww. rozporządzenie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podniósł, że skoro rozporządzenie z 18 stycznia 2001 r. było wydane na podstawie ustawy o kulturze fizycznej i zostało utrzymane w mocy przez ustawę o sporcie kwalifikowanym, to może ono być stosowane w takim zakresie, w jakim nie jest sprzeczne z aktualnie obowiązującą ustawą o sporcie kwalifikowanym. Ustawa ta wyrugowała pojęcie "dziedziny sportu", na które powołuje się Minister Sportu. Powoływanie się na nieistniejące pojęcie, powoduje w tym przypadku sytuację, kiedy przepis wykonawczy ogranicza w praktyce przepis ustawy i w istocie zmienia jej brzmienie. Zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o sporcie, działanie PZKT w dyscyplinie karate Fudokan i karate według systemu ITK byłoby możliwe tylko w przypadku, gdyby PZKT wystąpił do Ministra Sportu o zezwolenie na działanie w dyscyplinie karate Fudokan. Związek byłby wtedy zobowiązany do przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego przynależność do międzynarodowej organizacji właściwej dla dyscypliny karate Fudokan oraz dostosowania swojego statutu. Dlatego też - wbrew twierdzeniom Ministra Sportu istotne są rozważania Sądu I instancji, dotyczące braku dostosowania statutu PZKT do wymagań ustawy o sporcie. W ocenie skarżącego Minister Sportu uznając, że na "dziedzinę" karate tradycyjnego składają się dwie dyscypliny t.j.: karate według sytemu ITK i karate Fudokan, wykazał niezrozumienie zagadnienia, gdyż system karate ITK jest to skrót anglojęzyczny od nazwy "International Traditional Karate Federation" (pol. Międzynarodowa Federacja Karate Tradycyjnego). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Minister Sportu oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 3 ustawy o sporcie i błędną wykładnię pkt 11 załącznika 2 do rozporządzenia z 18 stycznia 2001 r. (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest wskazanie przez skarżącego, które przepisy postępowania zostały naruszone oraz wykazanie na czym to naruszenie polegało, a także że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spełnienie tych wymagań jest konieczne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów i musi koncentrować swoją uwagę wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez skarżącego. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i na podstawie art. 3 § 1 stosują środki określone w ustawie. Sąd I instancji skontrolował zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania administracyjnego, co czyni chybionym zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem tych przepisów. Nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mimo nienaruszenia przepisów, które są powołane w zarzutach prawa materialnego oraz uchylenia decyzji mimo braku naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a. - gdyż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienia takie nie zaistniały. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o sporcie, zgodnie z którym minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odmawia wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, gdy w danej dyscyplinie sportu działa już związek sportowy lub gdy wnioskodawca nie przedłoży dokumentów lub nie wykaże spełnienia warunków wynikających z ust. 2 cytowanego przepisu. Przepis ten stanowi jedyną negatywną przesłankę do odmowy udzielenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, gdyż zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o sporcie w danej dyscyplinie sportu może działać tylko jeden związek sportowy. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się więc do ustalenia, czy w dyscyplinie sportu jaką jest karate Fudokan działa polski związek sportowy i czy karate Fudokan można uznać za odrębną dyscyplinę, która może być reprezentowana przez odrębny związek sportowy utworzony na podstawie ustawy o sporcie. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o sporcie związek sportowy można utworzyć po przedłożeniu szeregu dokumentów do właściwego ministra pozwalających odróżnić daną dyscyplinę sportu od innych dyscyplin. Jednym z takich dokumentów jest informacja o prowadzonych rozgrywkach lub systemie współzawodnictwa sportowego w danej dziedzinie (art. 8 ust. 2 pkt 4). Innym niezbędnym dokumentem, jest informacja o międzynarodowej organizacji danej dyscypliny sportu, systemie międzynarodowego współzawodnictwa sportowego oraz działających w tej dyscyplinie sportu międzynarodowych organizacjach sportowych. Obligatoryjne jest także złożenie zaświadczenia potwierdzającego przynależność związku sportowego do międzynarodowej organizacji sportowej, właściwej dla danej dyscypliny sportu, zrzeszającej krajowe organizacje sportowe z co najmniej 40 państw i co najmniej 3 kontynentów. Wszystkie te dokumenty zostały złożone wraz ze statutem przez K.Z.P. Z.K.F. Potwierdzają one istnienie odrębnej organizacji międzynarodowej, która działa w zakresie karate Fudokan. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni pkt 11 załącznika nr 2 do rozporządzenia z 18 stycznia 2001 r. Załącznik ten dzieli sport na dziedziny i dyscypliny sportowe. W zakresie dziedziny karate tradycyjne (pkt 11) znalazły się dwie dyscypliny: karate według systemu tradycyjnego oraz karate Fudokan. Ustawa o sporcie kwalifikowanym nie posługuje się pojęciem dziedziny sportu, nie mówi o związku sportowym, działającym w danej dziedzinie sportu, lecz o związku sportowym działającym w danej dyscyplinie sportu. Ustawodawca świadomie posłużył się takim nazewnictwem, mając na uwadze, iż obowiązuje nadal rozporządzenie wydane na gruncie ustawy uchylonej przez ustawę o sporcie kwalifikowanym. Ustawodawca odszedł od używania pojęcia "dziedzina sportu". Wolą ustawodawcy było zatem stworzenie możliwości utworzenia związku sportowego dla wymienionych w tym rozporządzeniu dyscyplin sportowych. Jednakże utworzenie związku sportowego uzależnione jest nie tylko od tego, czy dana dyscyplina sportowa występuje w wyżej powołanym rozporządzeniu, ale także od szeregu innych warunków, które zostały opisane powyżej. Należy również zauważyć, że w toku postępowania administracyjnego Minister Sportu wyraził stanowisko w odpowiedzi na zapytanie poselskie, iż dyscyplina sportu karate Fudokan nie jest uprawiana w strukturach polskich związków sportowych. Była ona prowadzona przez Związek Karate Tradycyjnego, jednakże w 2004 r. związek ten wycofał się z udziału we współzawodnictwie sportowym w tej odmianie karate, jak również z prac w Europejskiej Federacji Karate Fudokan. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o sporcie w danej dyscyplinie sportu może działać tylko jeden związek sportowy, chyba że minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, na wniosek polskiego związku sportowego, wyrazi zgodę na działanie polskiego związku sportowego w kilku dyscyplinach sportu. Przepis ten stanowi przejaw ustawowej realizacji przyjętej przez ustawodawcę zasady monopolu polskich związków sportowych. Skarżący we wniosku wykazał, że w dyscyplinie sportu, którą on reprezentuje, nie działa żaden związek sportowy, a Minister Sportu w swojej decyzji nie wykazał istnienia takiego związku dla dyscypliny karate Fudokan, dlatego Sąd I instancji słusznie uznał, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 8 ust. 3 oraz art. 11 ust. 1 ustawy o sporcie. Brak wykazania przez Ministra Sportu, iż dla dyscypliny karate Fudokan działa związek sportowy powoduje, iż trafnie Sąd I instancji stwierdził, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów k.p.a., t.j. art. 7, 77 i art. 107 § 1. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. dokonał prawidłowej wykładni powyższych przepisów uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.