II SA/Wa 1215/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi D. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę - UZASADNIENIE Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], którym to rozkazem, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolniono D. K. ze służby w Policji i nadano tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W motywach uzasadnienia organ podał, że z powodu absencji chorobowej trwającej od [...] czerwca 2010 r. do [...] grudnia 2011 r., tj. przez 529 dni, korzystając ze zwolnień lekarskich, D. K. obchodził przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, który umożliwia zwolnienie funkcjonariusza po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Organ ustalił, że z analizy zwolnień lekarskich wynika, iż skarżący legitymował się zaświadczeniami o swojej niezdolności do służby wystawianymi przez lekarzy specjalistów z różnych dziedzin, tj. specjalisty [...] i [...], [...] i [...]. Wskazał też, że w omawianym okresie został uznany przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w [...] za zdolnego do służby w Policji. Podkreślając, że absencja negatywnie wpłynęła na organizację służby, organ uznał, że po stronie Policji zaistniał ważny interes służby, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stosownie do tego przepisu policjanta można zwolnić ze służby "gdy wymaga tego ważny interes służby". Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D. K. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) skarżący podniósł naruszenie art. 43 ust. 2 ustawy o Policji, poprzez niezasięgnięcie opinii NSZZ Policjantów, błędną wykładnię art. 41 ust. 2 pkt 5, poprzez przyjęcie, że choroba może być przesłanką rozwiązania stosunku służbowego. Skarga zarzucała też naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 105, art. 107, art.108 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący orzeczeniem Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2010 r. uznany został za zdolnego do służby w Policji. Bezsporne też jest, że w okresie od [...] czerwca 2010 r. do [...] grudnia 2011 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim w wymiarze 529 dni. W tym miejscu wskazać również należy, że w latach 2006 – 2011 skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim przez 1155 dni, co stanowi 3 lata i 2 miesiące w okresie sześcioletniej służby. W ocenie Sądu, sam fakt tak długotrwałej absencji chorobowej skarżącego narusza interes służby. Oczywistym jest bowiem, że w okresie jego nieobecności w pracy inni funkcjonariusze zobowiązani byli do wykonywania obowiązków za niego. Interes ekonomiczny Policji oraz obowiązek wywiązania się z nałożonych na tę formację zadań w pełni uzasadniały zatem zwolnienie policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), z uwagi na ważny interes służby. Wskazać też należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07, stwierdził, że nieprzydatność policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadniona każdym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby. Reasumując, stwierdzić należy - za poglądem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 16 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2009/11, że zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i piśmiennictwie (vide Komentarz do art. 41 tejże ustawy - W. Kotowski, Ustawa o Policji. Komentarz wyd. II, ABC 2008 LEX), powszechnie zaakceptowane zostało stanowisko, że wskazana wyżej fakultatywna podstawa do zwolnienia policjanta ze służby występuje wówczas, gdy w ocenie przełożonych, z uwagi na dobro służby, nie powinien on z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalszej służby, ale nie może zostać zwolniony na innej podstawie ustawowej. Przesłanka ta musi być w każdej sprawie indywidualnie skonkretyzowana, a materiał faktyczny winien w sposób niebudzący wątpliwości udowadniać jej zaistnienie. Dla stosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o Policji niezbędne jest ponadto wykazanie, że rozwiązania z policjantem stosunku służbowego wymaga "ważny interes służby". Pojęcie "ważnego interesu" nie zostało zdefiniowane w ustawie. Zgodnie z powszechnie przyjętym w doktrynie poglądem użycie w tekście pojęcia niedookreślonego zobowiązuje organ do doprecyzowania (skonkretyzowania) jego znaczenia. Organ, ustalając znaczenie pojęcia niedookreślonego, obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać przede wszystkim wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe. Z tego punktu widzenia należy przyjąć, że ustalenie znaczenia użytego pojęcia niedookreślonego nie może być dokonane w wyniku abstrakcyjnej wykładni, lecz powinno przede wszystkim uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie miał wątpliwości, że ważny interes służby przemawiał za zwolnieniem skarżącego policjanta. Wskazać też należy, iż zarzut skarżącego, dotyczący braku opinii związków zawodowych nie zasługiwał na uwzględnienie. Opinia związków zawodowych nie jest obligatoryjna przy zwolnieniu ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.