VIII K 1506/24

Common courts2025-10-01

Case number

VIII K 1506/24

Judgment date

2025-10-01

Type

REASONS

Judges

Anna Kardas (PRESIDING_JUDGE)

Legal basis

art. 284 § 2 kk

Judgment text

Sygn. akt: VIII K 1506/24  WYROK Dnia 01 października 2025 roku Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Anna Kardas Protokolant Sekretarz sądowy Michalina Piórkowska w obecności oskarżyciela ---------- po rozpoznaniu dnia 17 września 2025r.  sprawy:  D. P. (1) s. S. i T. z domu S.  ur. (...) w T.  oskarżonego o to, że: w nieustalonym miejscu i czasie jednak nie później niż 20 czerwca 2024r. dokonał przywłaszczenia samochodu specjalnego marki F./ (...) o nr rej. (...) i numerze nadwozia (...) o wartości 64680 zł oraz samochodu osobowego marki M. (...) o nr rej. (...) i numerze VIN (...) o wartości 45365,86 zł powierzonego do bezpłatnego korzystania na podstawie umowy przystąpienia do długu i przewłaszczenia na zabezpieczenie z dnia 15 lutego 2023r. na szkodę spółki (...). P., E. P. sp. j. z siedzibą w R., tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 kk</a> ORZEKA: I. Ustalając jedynie, że oskarżony D. P. (1) dokonał przywłaszczenia szczegółowo opisanych w akcie oskarżenia pojazdów mechanicznych w dniu 28 czerwca 2024r. oraz przyjmując, iż wina i społeczna szkodliwość czynu zarzucanego oskarżonemu D. P. (1) , który wyczerpuje znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 kk</a> nie są znaczne, a okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 1;art. 66 § 2)">art. 66 § 1 i 2 kk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 1)">art. 67 § 1 kk</a> warunkowo umarza postępowanie karne wobec oskarżonego na okres 2 (dwóch) lat próby; I. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 3)">art. 67 § 3 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 39;art. 39 pkt. 7)">art. 39 pkt 7 kk</a> orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych na rzecz (...); II. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego B. spółki jawnej z siedzibą w R. kwotę 840 (ośmiuset czterdziestu) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu sądowym; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem opłaty oraz obciąża go wydatkami postępowania w kwocie 70 (siedemdziesiąt) złotych. Sygn. akt VIII K 1506/24 Z powodu kłopotów technicznych z użyciem programu(...) odstąpiono od sporządzenia uzasadnienia na formularzu określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 99 a;art. 99 a § 1)">art. 99 a § 1 kpk</a>; <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> W dniu 15 lutego 2023 r. (...) B. P., E. (...) spółka jawna z siedzibą w R. oraz (...) z o.o. z siedzibą w T. zawarły umowę potyczki nr (...). Przedmiotem umowy była kwota 110 320,00 zł. Zwrot przedmiotu umowy oraz całości należności ubocznych miał nastąpić w ratach płatnych w stosunku miesięcznym od dnia wydania przedmiotu umowy pożyczki do dnia jego zwrotu, zgodnie z treścią harmonogramu spłat. Ponadto, strony zgodnie ustaliły, iż zabezpieczeniem spłaty pożyczki będą m. in. wskazane w niej ruchomości należące do D. P. (1). Wobec powyższego, (...) B. P., E. (...) spółka jawna z siedzibą w R. oraz (...) z o.o. z siedzibą w T. zawarli umowę przystąpienia do długu i przewłaszczenia na zabezpieczenie, zgodnie z którą D. P. (1) przystąpił w charakterze dłużnika solidarnego do długu (...) z o.o. oraz przeniósł na rzecz spółki (...) prawo własności ruchomości w postaci pojazdów mechanicznych tj. samochodu specjalnego marki F./ (...), o nr rej. (...) i nr nadwozia (...), rok produkcji 2016 oraz samochodu osobowego marki M. (...), nr rej. (...), i numerze VIN (...), rok produkcji 2012. Strony zgodnie ustaliły, że D. P. (1) może zatrzymać w swoim władaniu przewłaszczone ruchomości charakterze biorącego w użyczenie, na zasadach szczegółowo określonych w ww. umowie przewłaszczenia na zabezpieczenie. W umowie zawarto stwierdzenie, że Przewłaszczający może bezpłatnie używać ruchomości do czasu całkowitej spłaty pożyczki wraz z należnościami ubocznymi lub do dnia otrzymania pisma Pożyczkodawcy zawierającego żądanie zwrotu użyczonych ruchomości z powodu niewywiązania się przez Przewłaszczającego z postanowień umowy. Wierzytelność nie była spłacana terminowo. Następnie w dniu 11 marca 2024 r. pomiędzy (...) B. P., E. (...) spółką jawną z siedzibą w R., (...) z o.o. z siedzibą w T. oraz D. P. (1) i K. W. zawarte zostało porozumienie. Na mocy porozumienia strony ustaliły, iż termin spłaty pożyczki zostaje wydłużony do dnia 31 sierpnia 2024 r. a przedmiot umowy spłacony zostanie w ratach według harmonogramu stanowiącego załącznik do ww porozumienia. Spółka (...) umożliwiała swoim kontrahentom sprzedaż ruchomości przeniesionych na spółkę tytułem zabezpieczenia wierzytelności. Odbywało się to w ten sposób, że w momencie gdy potencjalny nabywca stawiał się by zawrzeć umowę sprzedaży spółka (...) przenosiła własność zwrotnie na osobę fizyczną – pierwotnego właściciela. Wtedy dłużnik spółki mógł dokonać zbycia ruchomości we własnym imieniu a z uzyskanych ze sprzedaży środków spłacał wierzytelność przysługującą spółce (...). Było to korzystniejsze dla dłużnika ze względów podatkowych – uzyskiwał więcej środków ze sprzedaży i mógł w większym stopniu zaspokoić wierzyciela. Takie rozwiązanie było również proponowane D. P. (1). Mógł on we własnym zakresie poszukiwać kupca przewłaszczonych pojazdów, a gdyby umowa miałaby zostać sfinalizowana spółka (...) przeniosłaby zwrotnie własność przedmiotów na D. P. (1). Od marca 2024 r. D. P. (1) wystawiał oferty zakupu pojazdów jednak z uwagi na zbyt wysoką cenę nie było osób zainteresowanych zakupem. Z powodu niewywiązania się przez Pożyczkobiorcę oraz Przystępujących do długu z postanowień określonych treścią porozumienia, w szczególności nieregulowania rat w terminach i kwotach, wynikających z porozumienia, spółka (...). P., E. P. pismem z 18 czerwca 2024 r. zażądała zwrotu od D. P. (1) ruchomości w postaci pojazdów mechanicznych przewłaszczonych na zabezpieczenie w terminie 7 dni od dnia odebrania wezwania. Wezwanie zostało doręczone D. P. (1) 20 czerwca 2024 r. (k.38) / dowody: umowa pożyczki wraz załącznikami k. 11-21; umowa przystąpienia do długu i przewłaszczenia na zabezpieczenie k.22-24; porozumienie wraz z załącznikami k.25-31; wezwanie do zapłaty k. 40-43; wezwanie do zwrotu ruchomości wraz z dowodem doręczenia k. 36 – 39; zeznania świadka K. A. k.45-46; 126-128; wyjaśnienia oskarżonego k.126-129/ Nie było przeszkód ku temu, by D. P. (1) wydał auta właścicielowi i jednocześnie poszukiwał chętnych nabywców. Auta mogły znajdować się we władaniu właściciela, który - w razie pojawienia się osoby zainteresowanej - przeniósłby własność na D. P. (1) celem ich odsprzedaży. D. P. (1), pomimo skierowania do niego pism zawierających żądanie wydania ruchomości, nie dokonał ich zwrotu w terminie 7 dni. D. P. (1) odmówił wydania pojazdów. Nie chciał wydać pojazdów mechanicznych właścicielowi ponieważ obawiał się, że zostaną one sprzedane przez spółkę (...) za cenę niższą niż oczekiwał. Chciał sprzedać je samodzielnie i otrzymać za nie jak najwyższą kwotę. Ostatecznie, sprawa w lipcu 2024 r. została skierowana na drogę postępowania sądowego. (...) B. P., E. (...) spółka jawna z siedzibą w R. wniosła powództwo przeciwko D. P. (1) o wydanie ruchomości określonych umową przewłaszczenia na zabezpieczenie. Sprawa toczyła się przed Sądem Okręgowym w T. (...) pod sygn. akt:(...) Pojazdy mechaniczne tj. samochód specjalny marki F./ (...), o nr rej. (...) i nr nadwozia (...), rok produkcji 2016 oraz samochód osobowy marki M. (...), nr rej. (...), i numerze VIN (...), rok produkcji 2012 zostały zwrócone spółce (...). P., E. P. w dniu 30 grudnia 2024 r. Zwrotu dokonał K. W.. Postępowanie cywilne o wydanie rzeczy zostało umorzone. / dowody: zeznania świadka K. A. k.45-46; 126-128pismo z 2 stycznia 2024 r. k. 95; protokoły zdawczo odbiorcze pojazdów k.96-97; wyjaśnienia oskarżonego k.126-129/ Ostatecznie pojazdy zostały sprzedane w marcu w marcu 2025 r. przez D. P. (1). Odbyło się to w ten sposób, że spółka (...) zwrotnie przeniosła prawo własności pojazdów na D. P. (1) a ten zawarł umowę sprzedaży jako osoba fizyczna. Z uzyskanych środków D. P. (1) spłacił część wierzytelności wobec spółki. / dowody: zeznania świadka K. A. k.45-46; 126-128; wyjaśnienia oskarżonego k.126-129; zwrotne przeniesienie prawa własności k.121-122; porozumienie dotyczące warunkowego przeniesienia prawa własności ruchomości k.123; umowa sprzedaży samochodu k. – 115-116; umowa sprzedaży samochodu k. – 117-118/ D. P. (1) ma (...), jest kawalerem. Posiada wykształcenie średnie. Ma (...) dziecko w wieku (...)lat. Prowadzi własna działalność gospodarczą z której uzyskuje miesięczne dochody w wysokości około (...) zł. Dotychczas nie był karany sądownie. / dowody: protokół przesłuchania podejrzanego k. 69-70; wyjaśnienia oskarżonego k.126-127, dane o karalności – k. 99 / D. P. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i na etapie postępowania przygotowawczego odmówił składania wyjaśnień. Przed sądem złożył wyjaśnienia zgodne ze stanem faktycznym. Przyznał, że doszło do zawarcia umowy pożyczki oraz że przewłaszczył tytułem zabezpieczenia przedmiotowe pojazdy. Nie przyznawał się do popełnienia czynu ponieważ twierdził, że nie przyświecał mu zamiar przywłaszczenia. Twierdził, że nie chciał wydać pojazdów mechanicznych właścicielowi bo obawiał się, że zostaną one sprzedane przez spółkę (...) za cenę niższą niż oczekiwał. Chciał sprzedać je samodzielnie i otrzymać za nie jak najwyższą kwotę. Sąd - co do zasady - dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, choć nie podzielił jego argumentacji co do zamiaru popełnienia czynu zabronionego, o czym w dalszej części uzasadnienia. Oskarżony błędnie interpretował pojęcie zamiaru. W jego ocenie skoro chciał spłacić wierzytelność to nie można mu przypisać zamiaru przywłaszczenia rzeczy, ostatecznie bowiem pojazdy zostały sprzedane a spółka częściowo zaspokojona. Z kontekstu wypowiedzi oskarżonego wynikało, że nie chciał on zatrzymać pojazdów definitywnie dla siebie („na zawsze”), a jedynie do czasu ich sprzedaży. Za wiarygodne sąd uznał zeznania świadka K. A., znajdowały one potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w wyjaśnieniach oskarżonego. Świadek mimo, że jest powiązana z pokrzywdzoną spółką zeznawała obiektywnie i uczciwie. Nie kwestionowała, iż oskarżony pozostawał w kontakcie telefonicznym z pokrzywdzoną jednakże podkreślała, że mimo wezwań nie zwrócił on ruchomości. Konieczne było powództwo o wydanie rzeczy. Ostatecznie dopiero po pół roku od wezwania ruchomości zostały zwrócone jednak nie przez oskarżonego, a przez K. W.. Sąd dał wiarę wszelkim przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów w szczególności dokumentom prywatnym w postaci umów i porozumień zawieranych miedzy pokrzywdzoną spółką a (...) z o.o. z siedzibą w T. oraz D. P. (1) i K. W. oraz umów sprzedaży pojazdów mechanicznych. Dokumenty nie były kwestionowane przez strony i znajdowały soje potwierdzenie w zeznaniach świadka oraz wyjaśnieniach samego oskarżonego. Dokumenty urzędowe w postaci protokołów oraz danych o karalności również nie budziły wątpliwości sadu. Zostały pozyskane i sporządzone zgodnie z wymogami procedury karnej, a żadna ze stron nie zakwestionowała ich rzetelności ani prawdziwości. Korespondowały one ze zgromadzonym materiałem dowodowym i potwierdzały okoliczności zdarzenia. D. P. (2) stanął pod zarzutem tego, że w nieustalonym miejscu i czasie jednak nie później niż 20 czerwca 2024r. dokonał przywłaszczenia samochodu specjalnego marki F./ (...) o nr rej. (...) i numerze nadwozia (...) o wartości 64680 zł oraz samochodu osobowego marki M. (...) o nr rej. (...) i numerze VIN (...) o wartości 45365,86 zł powierzonego do bezpłatnego korzystania na podstawie umowy przystąpienia do długu i przewłaszczenia na zabezpieczenie z dnia 15 lutego 2023r. na szkodę spółki (...). P., E. P. sp. j. z siedzibą w R., tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 kk</a>. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 kk</a>. karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 podlega kto przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz ruchomą. Powierzenie jest to przekazanie władztwa nad rzeczą z zastrzeżeniem obowiązku jej późniejszego zwrotu. Powierzenie może nastąpić z prawem do używania lub użytkowania rzeczy bądź bez tego prawa (Górniok [w:] Górniok i in., t. 2, s. 401). Przestępstwo przywłaszczenia jest przestępstwem umyślnym. Charakteryzuje je zamiar bezpośredni o szczególnym zabarwieniu, którego treścią jest cel przywłaszczenia. Cel przywłaszczenia oznacza dążenie do pozbawienia osoby uprawnionej określonej rzeczy ruchomej lub prawa. W judykaturze podkreśla się, że do istoty tego zamiaru nie należy dążenie do osiągnięcia korzyści majątkowej czy też powiększenia swego majątku, wszak sprawca może np. zniszczyć rzecz ruchomą, przez co jego majątek nie ulegnie powiększeniu (wyrok SA w Warszawie z 13.08.2014 r., II AKa 213/14, LEX nr 1504518). Sprawca może również dokonać przywłaszczenia rzeczy nie dla siebie a dla kogo innego, ponieważ postępuje z nią wtedy jak z własną. Stan faktyczny sprawy był w niniejszej sprawie bezsporny. Oskarżony przeniósł własność pojazdów na pokrzywdzoną, jednocześnie zostały mu one oddane w użyczenie z zastrzeżeniem obowiązku zwrotu na warunkach określonych w umowie stron. Z uwagi na niewykonanie zobowiązania oskarżony został wezwany do wydania rzeczy w terminie 7 dni. Oskarżony w terminie rzeczy nie wydał. Rozstrzygnięcie sprawy sprowadzało się zatem do przesądzenia czy oskarżonemu D. P. (1) przyświecał cel przywłaszczenia opisanych w zarzucie pojazdów mechanicznych. Przejawem zamiaru przywłaszczenia jest takie zachowanie sprawcy, które świadczy o traktowaniu rzeczy jako swojej własnej. Zamiar przywłaszczenia (animus rem sibi habendi) musi przy tym być powiązany ze świadomością sprawcy o braku tytułu prawnego do rzeczy. Na gruncie niniejszej sprawy nie było wątpliwości, iż oskarżony wiedział, że przeniósł własność pojazdów na pokrzywdzoną spółkę – wiedział zatem, że nie posiada do nich tytułu własności. Wiedział też, że rzeczy zostały mu powierzone z zastrzeżeniem zwrotu (oddane w użyczenie), ponieważ zapis taki został wprost zawarty w umowie. Otrzymał również wezwanie do wydania rzeczy w terminie 7 dni, poprzedzone zresztą wezwaniem do zapłaty. Oskarżony nie spełnił świadczenia – w dniu 28 czerwca 2024 roku nie wydał rzeczy, do czego był zobowiązany. W przekonaniu sądu okoliczności ekskulpującej oskarżonego nie może stanowić to, że liczył na samodzielną sprzedaż pojazdów mechanicznych, a to z kilku powodów. Po pierwsze, oskarżony nie mógłby sprzedać pojazdów bez współpracy z pokrzywdzonym ponieważ nie posiadał prawa własności do nich. Przed sprzedażą i tak musiałby uzyskać zwrotne przeniesienie własności od spółki (...). Po drugie, nic nie stało na przeszkodzie by oskarżony zwrócił auta w terminie wyznaczonym a następnie kontynuował poszukiwanie nabywcy pojazdu współpracując z pokrzywdzonym. Spółka akceptowała taki stan rzeczy. Po trzecie, należy zauważyć, że przecież nic nie świadczy bardziej o zamiarze wcielenia posiadanych przedmiotów do własnego majątku jak wyraźna niechęć ich wydania właścicielowi połączona z jednoczesnym zamiarem ich odpłatnego zbycia we własnym imieniu. Czy jest bardziej wyrazisty przejaw traktowania rzeczy jako swojej własnej niż rozporządzenie nią na rzecz innej osoby? W przekonaniu sądu oskarżony działał w opisany sposób ponieważ chciał uniemożliwić spółce (...) (tj. aktualnemu właścicielowi) zaspokojenie się z ruchomości, a świadczą o tym wprost jego wyjaśnienia „ja nie wydałem tych rzeczy bo chciałem je sprzedać z własnej ręki i otrzymać jak najwyższą kwotę za nie”, „nie przekazałem auta pokrzywdzonemu ponieważ dostałem informację od innych ludzi, że firma (...) zabiera rzeczy i sprzedaje za ułamek ceny. Nie chciałem żeby tak było z moimi samochodami”. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadka K. A. oraz szeregu niekwestionowanych dokumentów prywatnych nie ulegało wątpliwości, że D. P. (1) w dniu 28 czerwca 2024r. dokonał przywłaszczenia samochodu specjalnego marki F./ (...) o nr rej. (...) i numerze nadwozia (...) o wartości 64680 zł oraz samochodu osobowego marki M. (...) o nr rej. (...) i numerze VIN (...) o wartości 45365,86 zł powierzonych do bezpłatnego korzystania na podstawie umowy przystąpienia do długu i przewłaszczenia na zabezpieczenie z dnia 15 lutego 2023r. na szkodę spółki (...). P., E. P. sp. j. z siedzibą w R.. Tym samym wyczerpał znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 kk</a>. Sąd dokonał niewielkiej modyfikacji w opisie czynu wskazując właściwą datę czynności wykonawczej. Oskarżony w istocie odebrał wezwanie w dniu 20 czerwca 2024 r. jednak zgodnie z wezwaniem miał siedem dni na dokonanie zwrotu. Tym samym zamiar przywłaszczenia można był przypisać oskarżonemu dopiero po upływie powyższego terminu - tj. w dniu 28 czerwca 2025 r. W każdym przypadku obowiązkiem sądu stojącego przed wyborem środka reakcji karnej na przestępstwo jest rozważenie, czy sięganie po karę jest konieczne, czy wystarczające będzie zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 1)">art. 66 § 1 k.k.</a>). Każdy taki przypadek należy oceniać indywidualnie. Uznając oskarżonego za winnego wskazanego wyżej czynu, mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, sąd podjął decyzję o warunkowym umorzeniu niniejszego postępowania. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 1)">art. 66 § 1 kk</a> Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 2)">art. 66 § 2 kk</a>). Warunkowe umorzenie następuje na okres próby, który wynosi od roku do 3 lat i biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 1)">art. 67 § 1 kk</a>). Przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 284;art. 284 § 2)">art. 284 § 2 k.k.</a> zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 5. Jak już wyżej wskazano sąd uznał, że okoliczności przedmiotowej sprawy nie budziły wątpliwości. Nie ulegało kwestii, że oskarżony dopuścił się czynu określonego w zarzucie. Sąd uznał również przy tym, że wina oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu nie są znaczne. Niewątpliwie oskarżony nie powinien zatrzymywać przedmiotów i „blokować” właścicielowi możliwości zaspokojenia się z przedmiotu zabezpieczenia – zwierając umowę przewłaszczenia świadomie się na to godził. Należało mieć jednak na uwadze, że oskarżony chciał zaspokoić, w jak największym zakresie, wierzytelność przysługującą spółce, co było korzystne dla obu stron umowy. Chociaż przez długi czas oświadczał, że wyda samochodów nie zerwał kontaktu z wierzycielem. Ostatecznie samochody po wielu miesiącach zostały zwrócone (przez inną osobę) i sprzedane co pozwoliło oskarżonemu spłacić częściowo zadłużenie. Wobec powyższego sąd uznał, że oskarżony jest winny, ale stopień jego winy należy ocenić jako nie będący znacznym. Podobnie należało ocenić stopień społecznej szkodliwości czynu – szkoda została naprawiona jeszcze przed pierwsza rozprawą karną. Sąd warunkowo umarzając postępowanie miał także, a może przede wszystkim na uwadze właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz dotychczasowy sposób życia. Oskarżony jest mężczyzną w sile wieku, ma średnie wykształcenie, pracuje zawodowo. Do tej pory nie był karany sądownie, przestrzegał porządku prawnego. Sąd dostrzega przy tym oczywiście, że oskarżony nie zgodził się z postawionym mu zarzutem i nie przyznał się do winy, jednak nie stało to na przeszkodzie by uznać prognozę co do jego osoby za pozytywną. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67)">art. 67 k.k.</a> stanowi, że okres próby może wynosić od roku do lat 3. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę wiek podejrzanego i jego sytuację życiową, Sąd uznał, że właściwy dla oceny jego pozytywnej prognozy kryminologicznej wystarczający będzie dwuletni okres próby. Taki czas pozwoli zatem podejrzanemu wykazać, iż niniejsze postępowanie miało dla niego walor edukacyjny i nie naruszy on w przyszłości porządku prawnego. Kara, podobnie jak środki karne aby były skuteczne tzn. aby doprowadziły do zmiany zachowania sprawcy i świadomości obywateli muszą spełniać pewne warunki. Po pierwsze muszą być natychmiastowe, współmierne do winy oraz nieuchronne. W przekonaniu sądu, szczególną rolę odgrywają środki karne w przypadku warunkowego umorzenia postępowania. Przy braku kary to one spełniają funkcję wychowawczą i prewencyjną. Mając to na uwadze sąd skorzystał z dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 3)">art. 67 § 3 kk</a> i orzekł obowiązek spełnienia świadczenia pieniężnego w wysokości 1000 zł. Orzeczenie to przyczyni się do wzmocnienia siły oddziaływania wyroku, a jednocześnie będzie dodatkowym bodźcem służącym powstrzymaniu oskarżonego od popełnienia w przyszłości kolejnego przestępstwa. W przypadku warunkowego umorzenia postępowania spełnienie świadczenia pozwoli również zweryfikować przebieg okresu próby u oskarżonego i jego stosunek do popełnionego czynu. Mając na uwadze wysokość uzyskiwanych dochodów na poziomie 5000 zł kwota ta nie jest wygórowana. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika w wysokości 840 zł. W oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 629)">629 kpk</a> sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem opłaty sądowej oraz wydatki w kwocie 70 zł (koszty doręczeń za postępowanie sądowe i przygotowawcze 2x20 zł oraz koszt uzyskania karty karnej – 30 zł). </div>