II OSK 40/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2106/17 w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2106/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Ś. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ww. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...] umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne, wszczęte z urzędu, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2000 r., znak: [...] udzielającej W. C. pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego, usytuowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] w C., w odległości 1,5 m od granicy działki. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. znak:[...] po rozpatrzeniu odwołania W. C. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, wyjaśnił, że w dniu 10 czerwca 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę na działkach o nr ew. [...] i [...] w C., na których powstał budynek rekreacji indywidualnej o wymiarach w rzucie 6,0 x 3,75 m. W trakcie kontroli, inwestor oświadczył, że budynek wybudowano w latach 1993-1994, bez dopełnienia czynności formalno-prawnych, jednakże decyzją z dnia [...] września 2000 r., znak: [...] Wójt Gminy R. udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. Inwestor podczas kontroli przedłożył kopię ww. decyzji. W związku z powyższym, w piśmie z dnia 2 lipca 2013 r., PINB zwrócił się do Urzędu Gminy R. o udostępnienie akt sprawy, dotyczących pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku oraz obowiązującego w 2000 r. porozumienia, na mocy którego Starosta K. powierzył Wójtowi Gminy R. sprawy z zakresu pozwoleń na użytkowanie obiektów budowlanych na terenie gminy R.. W piśmie z dnia 17 lipca 2013 r. Wójt Gminy R. poinformował, że nie posiada akt sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2000 r. i jednocześnie załączył Uchwałę Rady Gminy R. z dnia 29 grudnia 1999 r., Nr [...] w sprawie przejęcia przez Gminę R. zadań należących do kompetencji Powiatu K. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., PINB umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie budynku letniskowego. WINB decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu powiatowego. Wobec powyższego, z uwagi na zaistnienie przesłanki do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2000 r., znak: [...] WINB w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. - zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta Gminy R.. Następnie, w piśmie z dnia 7 stycznia 2014 r. WINB zwrócił się do Wójta Gminy o udzielenie informacji, czy w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy znajdują się dokumenty, takie jak: rejestry, protokoły przekazania do archiwum państwowego, protokoły wybrakowania itp., które potwierdzałyby, że Wójt Gminy prowadził postępowanie administracyjne zakończone wydaniem ww. decyzji z dnia [...] września 2000 r. oraz czy w okresie od dnia 29 grudnia 1999 r. do dnia 11 lipca 2003 r. Wójt Gminy wydawał decyzje administracyjne, w tym również w trybie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) - udzielające pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych. W odpowiedzi Wójt Gminy wyjaśnił, że w zasobach archiwalnych Urzędu nie odnaleziono rejestrów potwierdzających, że prowadzono postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] września 2000 r. Wskazał również, że nie odnaleziono dokumentów potwierdzających, iż w okresie od 29 grudnia 1999 r. do 11 lipca 2003 r. Wójt Gminy wydawał decyzje administracyjne, udzielające pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych. WINB decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. (sprostowaną postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r.) umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2000 r. Rozstrzygnięcie WINB zostało utrzymane w mocy przez GINB decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1068/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję GINB z dnia [...] marca 2014 Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że postępowanie nie jest bezprzedmiotowe gdyż aktualnie brak jest podstaw do uznania, że decyzja z dnia [...] września 2000 r. nie istnieje. Według Sądu orzekającego organ, dysponując decyzją okazaną w trakcie kontroli przez inwestora, powinien dokument ten ocenić, wezwać inwestora do przedłożenia oryginału decyzji (czego na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie uczynił) a nie ograniczać się do stwierdzenia, że brak jest dowodów na potwierdzenie wydania przedmiotowej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1115/15, oddalił skargę kasacyjną od ww. orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Rozpoznając ponownie odwołanie w sprawie GINB powołał się na uzasadnienie powyższego wyroku Sądu I instancji z dnia 15 stycznia 2015 r. i kierując się wskazaniami tam zawartymi, pismem z dnia 7 czerwca 2017 r., wezwał inwestora do przedłożenia oryginału decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2000 r. W piśmie z dnia 16 czerwca 2017 r. inwestor poinformował, że oryginał żądanej decyzji Wójta Gminy przedłożony został w Prokuraturze w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie podrobienia ww. decyzji. W piśmie z dnia 22 czerwca 2017 r., organ nadzoru wystąpił do Prokuratury Rejonowej K. o wypożyczenie oryginału przedmiotowej decyzji. Jednocześnie zwrócono się o udzielenie informacji o podjętych działaniach w związku z toczącym się postępowaniem i wyniku prowadzonego postępowania prokuratorskiego. Prokuratura Rejonowa przesłała żądaną decyzję i jednocześnie wyjaśniła, że prowadziła postępowania dotyczące: 1) podrobienia w przedziale czasowym od [...] września 2000 r. do 18 października 2013 r., daty bliżej nieustalonej w R. w celu użycia za autentyczny dokumentu w postaci decyzji Wójta Gminy R. znak: [...] o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 k.k.; 2) posłużenia się w dniu 18 października 2013 r. w K., w celu użycia za autentyczny podrobionym dokumentem w postaci decyzji Wójta Gminy R. znak: [...] o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, tj. o przestępstwo z art. 270 § 1 K.k. Prokuratura podała również, że w dniu 27 lutego 2015 r. prowadzone postępowanie zostało przez Prokuratura Prokuratury Rejonowej K., umorzone. Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy, z przekazanego przez organ I instancji (przy piśmie z dnia 19 czerwca 2015 r.) postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt XI Kp 121/15 (utrzymującego w mocy ww. postanowienie Prokuratora Rejonowego z dnia 27 lutego 2015 r.), jednoznacznie wynika, że doszło do podrobienia decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2000 r. Organ nadzoru podkreślił, że odzwierciedlenie tego znajduje się w treści postanowienia o umorzeniu w pkt I, które to postanowienie wskazuje nie na niedokonanie czynu lub brak znamion czynu, ale na niewykrycie sprawcy - co implikuje, iż organy ścigania słusznie uznały za mający miejsce fakt podrobienia dokumentu w postaci decyzji Wójta Gminy R.. Sąd Rejonowy wyjaśnił, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, liczne czynności przeprowadzone przez organy ścigania, zeznania świadków i inne w sposób stanowczy wskazują, że doszło do popełnienia przestępstwa, polegającego na podrobieniu dokumentu istotnego w niniejszym stanie faktycznym. Niemniej jednak nie jest możliwym wykrycie sprawcy czynu. W konsekwencji, w ocenie GINB, organ I instancji zasadnie umorzył [...] stycznia 2014 r. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2000 r. Podstawą prawną decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. stanowił bowiem art. 105 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności może być prowadzone tylko w stosunku do aktu administracyjnego, będącego w obrocie prawnym. Jednakże wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, która w ogóle nie weszła do obrotu prawnego lub została z niego wyeliminowana, obliguje organ do podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania. Postępowanie z powodu braku decyzji objętej wnioskiem, staje się więc bezprzedmiotowe. Zdaniem GINB, z akt sprawy wynika, że dokument został podrobiony. W związku z czym nie wywołał żadnych skutków prawnych. W. C., w piśmie z dnia 16 sierpnia 2017 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. Skarżący podniósł, że decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2000 r. w sprawie udzielenia skarżącemu pozwolenia na użytkowanie domku letniskowego w miejscowości C. wydana została prawidłowo i w oparciu o nią domek letniskowy użytkowany jest przez skarżącego do dnia dzisiejszego. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2106/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja organu odwoławczego została wydana po zapadłym w przedmiotowej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1068/14 uchylającym decyzję GINB z dnia [...] marca 2014 r. Tą ostatnią organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2014 r. umarzającą w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2000 r. Wobec oddalenia skargi kasacyjnej od ww. orzeczenia - wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2015 r. - organ odwoławczy ponownie rozpoznawał sprawę z uwzględnieniem zaleceń wynikających z wyroku Sądu I instancji – stosownie do art. 153 P.p.s.a. Zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji zostały wydane na skutek wszczęcia postępowania nieważnościowego, po przeprowadzeniu którego organy doszły do stwierdzenia, że zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości tego postępowania albowiem w obrocie prawnym brak jest aktu podlegającego kontroli. Podstawę umorzenia postępowania administracyjnego stanowi przepis art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 156 K.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu, prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że kluczowe znaczenie dla sprawy ma postanowienie Sądu Rejonowego w Kielcach Wydział XI Karny z dnia 10 czerwca 2015 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej K. z dnia 27 lutego 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania o przestępstwo: z art. 270 § 1 k.k. oraz z art. 270 § 1 k.k. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd powszechny wyraźnie podniósł, że "zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, liczne przeprowadzone przez organy ścigania czynności, zeznania świadków i inne w sposób stanowczy wskazują, że doszło do popełnienia przestępstwa polegającego na podrobieniu dokumentu istotnego w niniejszej sprawie, nie mniej jednak nie jest możliwym wykrycie sprawcy czynu, albowiem osoba, której pieczątka widnieje na tym dokumencie nie żyje. Nie ma żadnych dokumentów mogących stanowić materiał dowodowy pomocny dla ustalenia sprawcy czynu. (...). Umorzenie postępowania z powodu nie wykrycia sprawcy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje na fakt popełnienia przestępstwa podrobienia dokumentu przez osobę, której tożsamości aktualnie nie da się ustalić." Zdaniem Sądu Rejonowego, implikuje to w konsekwencji okoliczność, iż organy ścigania nie są w stanie zweryfikować czy skarżący był świadomy tego, że przedstawiony przez niego dokument jest podrobiony a w związku z tym, czy mógł on popełnić przestępstwo. W ocenie Sądu istnienie prawomocnego orzeczenia przesądzającego kwestię braku autentyczności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2000 r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku letniskowego w C. na działkach nr ew. o nr ew. [...] i [...] w odległości 1,5 m od granicy działki, wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 365 K.p.c.). W konsekwencji, w ocenie Sądu, prawidłowo GINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o umorzeniu postępowania nieważnościowego oraz prawidłowo ją uzasadnił przy zmienionym stanie faktycznym. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł W. C. podnosząc zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 1 K.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w sprawie, w tym nie wyjaśniono: – co stało się z korespondencją kierowaną do skarżącego przez Urząd Gminy R. w zakresie legalizowania samowoli budowlanej prowadzonej od sierpnia 1996 r. do chwili wydania decyzji Wójta Gminy R. znak [...] z dnia [...] września 2000 r., której kserokopie znajdują się w aktach sprawy, a których brak jest w archiwach Urzędu Gminy R., – dlaczego Urząd Gminy R. w swoim piśmie znak [...] z dnia 24 września 2013 r. adresowanym do A. i A. L. stwierdza, że "Pan W. C. nie figuruje jako płatnik podatku od nieruchomości z budynków pozostałych i mieszkalnych", skoro z innych dokumentów wystawionych przez Gminę (np. decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 1999 r, 2000 r., 2001 r., 2002 r., 2003 r., które stanowią załącznik do skargi kasacyjnej i które wydanych w oparciu o złożony przez skarżącego w dniu 20 listopada 1988 r. w Urzędzie Gminy wykaz nieruchomości do opodatkowania, który z kolei to wykaz został dołączony do odpowiedzi na skargę kasacyjną kierowaną do NSA od wyroku z dnia 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1068/14, z którego wynika, że skarżący był płatnikiem tego podatku, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem skarżącemu w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na umorzenie postępowania. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionego w niej zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez W. C. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7,art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 1 K.p.a. Postępowanie nieważnościowe tak jak każde inne postępowanie musi posiadać swój przedmiot. Celem postępowania nieważnościowego jest ocena decyzji administracyjnej pod kątem występowania uchybień wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Aby można było wszcząć postępowanie nieważnościowe oraz je kontynuować musi zatem istnieć decyzja administracyjna, która w tym postępowaniu będzie poddawana ocenie. W niniejszej sprawie w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie ustalono, że decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2000 r. znak [...], która miała być poddana ocenie w postępowaniu nieważnościowym nie została nigdy wydana. Dokument ten został podrobiony. Decyzja administracyjna, to władcze rozstrzygnięcie organu administracji rozstrzygające o uprawnieniach lub obowiązkach obywateli. Nie jest decyzją administracyjną dokument, który został sfałszowany. Dokument taki nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach, a jedynie stwarza pozory takiego rozstrzygnięcia. Sfałszowaną decyzję administracyjną traktować należy jako decyzję nieistniejącą. W konsekwencji dokument taki nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu nieważnościowym. Postępowanie, jeśli zostało wszczęte, staje się bezprzedmiotowe i jako takie należy je umorzyć, co też organy administracji uczyniły. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji zaakceptował wydanie przez organy administracji decyzji z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. Wskazać należy, że z art. 7 K.p.a. wynika, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji mają więc obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy nie zaś wszelkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. To czy dany dowód zostanie przeprowadzony zależy od oceny przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, co do których organ miał wątpliwości. Szeroki zakres środków dowodowych możliwych do zastosowania w sprawie na podstawie art. 75 K.p.a. nie powoduje konieczności ich przeprowadzania, jeśli dana okoliczność została już wyjaśniona w oparciu o inny dowód i nie został on podważony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Nie ulega wątpliwości, że w obrocie prawnym nigdy nie funkcjonowała decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] września 2000 r. znak [...], gdyż została podrobiona. Ta właśnie okoliczność jest istotna dla oceny prawidłowości kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji. Wyjaśnianie zaś okoliczności wskazanych przez skarżącego kasacyjnie w skardze kasacyjnej nie jest koniczne, gdyż okoliczności te nie mają znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.