II OSK 698/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku E. W. i A. W. o uzupełnienie i wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 698/10 oddalającego skargę kasacyjną E. W. i A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1479/09 w sprawie ze skargi E. W. i A. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia oddalić wniosek o uzupełnienie i wykładnię wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 698/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną E. W. i A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1479/09 w sprawie ze skargi E. W. i A. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. Pismem z dnia 24 października 2011 r. skarżący złożyli wniosek o uzupełnienie i wykładnię tego wyroku. W uzasadnieniu wniosku domagali się udzielenia odpowiedzi na pytanie ,,czy NSA rzeczywiście uznaje, że Rozporządzenie MŚ z 23 lipca 2008 roku w sprawie kryteriów i sposobu oceny stanu wód podziemnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 143, poz. 896) służy do oceny zaistnienia szkody w środowisku w rozumieniu Ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 75, poz. 493)." Jak wskazano, w ,,skardze kasacyjnej na str. 7,8 w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych dla zarzutów art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. skarżący wyjaśnili, że przyjęcie liczb granicznych dla klasy III wód za ,,normy", których przekroczenie powoduje uznanie szkody w środowisku jest błędem. NSA podobnie jak WSA (i organy ochrony środowiska) wskazuje wielokrotnie, że nie zostały przekroczone "normy". Natomiast nie wskazano aktu prawnego, który te normy wyznacza, określa ich wielkość i nakazuje zastosować przy ocenie zaistnienie szkody w środowisku w rozumieniu Ustawy - art. 6.11 - negatywna, mineralna zmienna stanu lub funkcji elementów przyrodniczych)." Wniesiono też o udzielenie odpowiedzi ,,dlaczego NSA uznaje, że nie należało zastosować Rozporządzenia kryteriów oceny szkody na środowisku (Dz. U. Nr 82, poz. 501), wydanego na mocy delegacji art. 10 Ustawy, czy w ocenie Sądu niezbędne jest ustalenie stanu początkowego, którego definicję podaje art. 6.10 Ustawy, tj. stan i funkcje środowiska oraz poszczególnych jego elementów przed wystąpieniem szkody, czy zgodnie z kryteriami zawartymi w ,,Rozporządzeniu z kwietnia", opieranie się wyłącznie w celu uznania szkody w wodach jest prawnie uzasadnione, czy NSA podziela zdanie WSA, który oddalając skargę na decyzję GDOŚ aprobującą umorzenie postępowania w sprawie skażenia środowiska jako dobra wspólnego uznał, że nie wystąpiła szkoda w środowisku oraz czy skupiając się na brakach formalnych poszczególnych zarzutów, odrzuca je, nie podejmując merytorycznego rozpatrzenia problemu skażenia środowiska i konieczności jego naprawy zgodnie z Ustawą." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie i wykładnię wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnienie orzeczenia może nastąpić, na wniosek strony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi (w tym przypadku skargi kasacyjnej) albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W wyroku z dnia 14 lipca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o całości skargi, odnosząc się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, rozpoznając je i ustosunkowując się do nich w uzasadnieniu wyroku w sposób, któremu nie można przypisać powstanie wątpliwości w związku z treścią wyroku. Możliwość dokonania wykładni wyroku przewiduje natomiast art. 158 p.p.s.a., stosownie do którego Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, Lex nr 75533). Nie jest natomiast możliwe w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 158 p.p.s.a. i w ramach wykładni uzasadnienia wyroku, domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez Sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia wyroku wydanego w ramach kontroli kasacyjnej, skoro została ona w sposób właściwy i dostatecznie rozbudowany przedstawiona w jego motywach (23 strony uzasadnienia, w tym 9 stron uzasadnienia prawnego). Nie jest również możliwe domaganie się usunięcia uchybień czy wadliwości, jakie w ocenie strony znalazły się w rozstrzygnięciu. Żądanie wnioskodawcy w niniejszej sprawie stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz subiektywną ocenę skarżących w kwestii zasadności wyroku. E. i A. W. wskazują w swoim wniosku na okoliczności, które w ich ocenie nie zostały uwzględnione przez Sąd w toku orzekania. Jednocześnie wnioskodawcy stawiają szereg pytań i zarzutów w odniesieniu do uzasadnienia wyroku i jego treści. Zmierzają więc do nowej interpretacji rozstrzygnięcia oraz argumentów podanych w uzasadnieniu wyroku w kontekście własnego stanowiska, wyrażanego tak w skardze jak i w skardze kasacyjnej. Wypełnienie takiego żądania wykracza poza obszar właściwy dla dokonywania wykładni wyroku na podstawie art. 158 p.p.s.a. w kontekście wątpliwości co do treści wyroku. Zwłaszcza, że argumenty odnoszące się do poszczególnych zagadnień podniesionych w skardze kasacyjnej zostały przedstawione w obszernym uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w takim zakresie rozwinięcia, w jakim w ocenie Sądu należało je wskazać jako podstawa wyroku oddalającego skargę kasacyjną. W szczególności należy podzielić ukształtowane w orzecznictwie NSA stanowisko, iż wykładnia wyroku nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na ponownej interpretacji uzasadnienia wyroku czy jego poszerzeniu o inne, istotne zdaniem wnioskodawcy, elementy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, niepubl. oraz postanowienie z dnia 5 kwietnia 2005 r. sygn. akt OZ 1226/04, niepubl.). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.