VI SA/Wa 983/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant apl. radc. Mateusz Rompalski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi P. sp. j. z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z odwołaniem "J." sp. j. od decyzji Zarządu Województwa M. z dnia [...] listopada 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, umorzyło postępowanie odwoławcze. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] października 2006 r. dokonano kontroli pasa drogowego m. in. drogi wojewódzkiej nr [...] w m. C. celem sprawdzenia legalności usytuowania reklam. Sporządzono protokół z przeprowadzonej kontroli. Wykonano dokumentację fotograficzną umieszczonej reklamy spółki "J.". W związku z tym faktem pismem z dnia 24 października 2006 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego w miejscowości C. przez lokalizację tablicy reklamowej, o terminie przeprowadzenia oględzin w terenie oraz wyznaczono termin na zajęcie stanowiska. Z oględzin, w których brał udział R. Z. - przedstawiciel spółki "J." został sporządzony protokół, w którym zapisano, iż właściciel reklamy ma świadomość ponoszenia stosownych kosztów i opłat związanych z umieszczeniem reklamy w pasie drogowym. . Pismem z dnia 14 listopada 2006 r. "J." sp. j. z siedzibą w C., dalej jako skarżąca, poinformowała organ, iż nie wiedziała o usytuowaniu tablicy reklamowej w pasie drogowym, zobowiązała się do jej przestawienia wskazując termin, w którym przestawienie nastąpi. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. wydaną z upoważnienia Zarządu Województwa M. przez Dyrektora Rejonu Drogowego w C. orzeczono przywrócenie stanu pierwotnego poprzez usunięcie tablicy reklamowej z pasa drogowego, w terminie 7 dni oraz nałożono na "J." sp. j. z siedzibą w C. karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu wskazano podstawę prawną oraz wyliczenie wysokości nałożonej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Pismem z dnia 5 grudnia 2006 r. skarżąca poinformowała organ, iż w dniu 25 listopada 2006 r. przestawiła reklamę z pasa drogowego. Odrębnym pismem z dnia 6 grudnia 2006 r. podpisanym przez R. Z. skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, iż tablica w podanym terminie została usunięta z pasa drogowego. Zarzuciła brak w ustaleniu stanu faktycznego poprzez nieokazanie map potwierdzających niewłaściwe położenie tablicy reklamowej oraz niedokonanie pomiarów tej części tablicy, która znajdowała się w pasie drogowym. Wskazywała, iż dotychczas zarządca drogi nie zgłaszał zastrzeżeń co do prawidłowości posadowienia reklamy. Organ odwoławczy - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. pismem z dnia 15 marca 2007 r. wezwało R. Z. o nadesłanie w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, dokumentu potwierdzającego, że ma prawo reprezentować skarżącą z pouczeniem, iż nieusunięcie wskazanego braku spowoduje uznanie, że odwołanie wniosła osoba nieuprawniona. W odpowiedzi na wezwanie, skarżąca przesłała upoważnienie dla R. Z. – kierownika Oddziału w C. do jej reprezentowania w sprawie. Upoważnienie oznaczone datą 10 października 2007 r., zawierało nieczytelny podpis pod pieczątką skarżącej. Do organu zostało nadesłane przesyłką pocztową z dnia 2 kwietnia 2007 r. W aktach sprawy znajduje się notatka służbowa z dnia 11 kwietnia 2007 r., z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z kierownikiem firmy B. Z., która poinformowała, iż w nadesłanym upoważnieniu błędnie wskazano datę 20 października 2007 r. zamiast 20 marca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji wskazało, iż stroną postępowania jest osoba prawna, która zgodnie z art. 30 § 3 k.p.a. winna działać przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. SKO przytoczyło treść art. 32 i art. 33 § 1-3 k.p.a. Wskazało, iż odwołanie od decyzji organu I instancji zostało podpisane przez R. Z., w aktach sprawy brak było informacji, iż jest on uprawniony do reprezentowania skarżącej, zatem SKO wezwało go do nadesłania dokumentu potwierdzającego prawo reprezentacji skarżącej w sprawie, pod rygorem uznania, że odwołanie wniosła osoba nieuprawniona. Nadesłane w odpowiedzi na wezwanie upoważnienie opatrzone datą 20 października 2007 r., tj. terminem przypadającym za kilka miesięcy zostało podpisane przez niewyraźnie nieokreśloną osobę. W aktach sprawy brak jest informacji, czy ta nieokreślona osoba była uprawniona do wystawienia pełnomocnictwa. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, iż musi uznać, że odwołanie zostało złożone przez osobę niebędącą stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając jej niedostateczne uzasadnienie i brak odniesienia do podnoszonych przez nią argumentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż wobec umorzenia postępowania odwoławczego z przyczyn formalnych zbędne było ustosunkowanie się do merytorycznych argumentów skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż zasługuje ona na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe (art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.). Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości jest ustalenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie. Celem postępowania administracyjnego - stosownie do treści art. 7 k.p.a. - jest załatwienie sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zatem, obowiązkiem organu jest takie prowadzenie postępowania, by określony w ustawie cel zrealizować. W przypadku, gdy organ odwoławczy powziął wątpliwości, czy odwołanie zostało podpisane przez uprawnioną osobę, winien był przeprowadzić postępowanie przewidziane w art. 64 § 2 k.p.a. W postępowaniu przed organami administracji niedołączenie pełnomocnictwa do pisma sporządzonego w imieniu mocodawcy a kierowanego do organu stanowi brak pisma, który może zostać usunięty poprzez wezwanie w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie organ nie ustalił, iż odwołanie wniosła osoba nieuprawniona a mimo to umorzył postępowanie uznając, że osoba odwołująca się nie jest stroną w sprawie. Wprawdzie wezwał odwołującego się o nadesłanie dokumentu potwierdzającego, że ma prawo reprezentować skarżącą w sprawie ale wskazał rygor nie przewidziany w art. 64 § 2 k.p.a. Nadesłane - w odpowiedzi na wezwanie - pełnomocnictwo do występowania w sprawie zawierało kolejny brak formalny (nieprawidłowa data, podpisanie upoważnienia przez nieokreśloną osobę), zatem organ winien ponownie wezwać w trybie art. 64 § 2 k.p.a. o nadesłanie prawidłowego pełnomocnictwa oraz odpisu z KRS-u (skarżąca jest spółką jawną) w celu ustalenia, czy odwołujący się ma prawo do występowania w imieniu skarżącej. Ponownie rozpatrując sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni poczynione wyżej przez Sąd wskazania i ocenę prawną i w zależności od ustaleń rozpatrzy złożone odwołanie od decyzji organu I instancji podejmując stosowną decyzję przewidzianą w art. 138 k.p.a. albo pozostawi wniesione odwołanie bez rozpoznania. Pozostawienie wniosku (odwołania) bez rozpoznania na podstawie art. 64 k.p.a. nie wymaga wydania decyzji (vide: uchwała Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00 (OSN 2000, Nr 19, poz. 702). Mając powyższe na uwadze skargę uznano za zasadną. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O niewykonalności uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.