II SA/Lu 310/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi H. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania odpisu decyzji administracyjnej oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia H. B. (dalej także jako: "skarżąca"), utrzymało w mocy postanowienie wydane przez Wójta Gminy M. z dnia [...] lutego 2020 r., w sprawie odmowy wydania odpisu decyzji administracyjnej. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. H. B. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2020 r. zwróciła się do Wójta Gminy M. o doręczenie jej odpisu decyzji administracyjnej na podstawie art. 127 § 1 k.p.a. z dnia 14 października 2008 r., o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego na rzecz córki A. B.. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jako strona postępowania, która ma uzasadniony interes prawny, chce złożyć odwołanie od tej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. organ I instancji odmówił wydania odpisu ww. decyzji administracyjnej, wskazując, że skarżąca – jako dłużnik alimentacyjny - nie jest stroną w postępowaniu o przyznanie świadczenia osobie uprawnionej z funduszu alimentacyjnego. Wyjaśnił, że art. 27 ust.7 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawionym do alimentów, nakazuje organowi właściwemu wierzyciela jedynie przekazanie dłużnikowi alimentacyjnemu informacji o przyznaniu osobie uprawionej świadczenia z funduszu alimentacyjnego. W złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu, skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 28 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 20 ust.2, art. 22 ust.1, art. 26 ust.1 i ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawionym do alimentów, poprzez ich niezastosowanie, podnosząc, że jako uznana za dłużnika alimentacyjnego, posiada status strony. Po rozpatrzeniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy wskazało, że w przedmiotowej sprawie postępowanie przed organami administracji publicznej prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Art. 27 ust.7 pkt 1 ww. ustawy nakazuje organowi właściwemu wierzyciela jedynie przekazanie dłużnikowi alimentacyjnemu (a także organowi właściwemu dłużnika) informacji o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W ocenie organu, takie sformułowanie jednoznacznie wskazuje, że dłużnik alimentacyjny nie jest stroną postępowania w przedmiocie przyznania osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wobec tego dłużnik nie może skutecznie domagać się uznania za stronę w sprawie dotyczącej przyznania osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Organ wyjaśnił, że w tej sytuacji w stosunku do dłużnika alimentacyjnego można mówić jedynie o interesie faktycznym, nie zaś o interesie prawnym lub obowiązku. Decyzja ustalająca prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego bezpośrednio dotyczy interesu prawnego osoby uprawnionej, a nie dłużnika alimentacyjnego. Zdaniem organu, skoro skarżąca nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy M. o przyznaniu świadczenia osobie uprawnionej z funduszu alimentacyjnego, tj. A. B., to organ I instancji zasadnie odmówił wydania kopii decyzji z akt ww. postępowania skarżącej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że skarżąca nie jest stroną postępowania o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, podczas gdy: po pierwsze posiada interes prawny do tego, aby zostać uznaną za stronę, po drugie postępowanie to dotyczy wykonania obowiązku alimentacyjnego ciążącego na skarżącej; art. 20 ust. 2, art. 22 ust, 1, art. 26, art. 27 ust. 1, 3 i 3a, art. 28 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez ich niezastosowanie i stwierdzenie, że skarżąca nie jest stroną postępowania o wypłatę przedmiotowego świadczenia, podczas gdy zastosowanie w/w przepisów jednoznacznie nie przesądza o tym, że skarżąca jest stroną tego postępowania i winna być jej doręczona decyzja o obowiązku, który w następstwie określa jej obowiązek do zwrotu przyznanych świadczeń. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżąca wskazała, że po powrocie z pracy za granicą powzięła wiadomość, że były mąż, a następnie córka po uzyskaniu pełnoletności, występowali z wnioskami o wypłatę zasiłków alimentacyjnych. Wobec skierowania przeciwko niej egzekucji komorniczej w trybie art. 27 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wniosła o doręczenie jej decyzji administracyjnej z zamiarem złożenia odwołania, albowiem kwestionuje zasadność uwzględnienia wniosków o przyznanie świadczeń, wobec systematycznej alimentacji córki wówczas pozostającej przy ojcu. Ponadto, skarżąca podniosła, że ustalenie jej praw jak również jej udział w postępowaniu jako strony o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz córki, winno odbywać się przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów – obowiązujących w dacie wydania decyzji o przyznaniu świadczeń - a nie po zmianach w tym zakresie. Powołując się na orzecznictwo sądowe, wskazała, że czym innym jest obowiązek alimentacyjny dłużnika, skonkretyzowany orzeczeniem sądu powszechnego, a czym innym przyznanie osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego, co pociąga za sobą nowe obowiązki, nałożone na dłużnika alimentacyjnego, tylko z tego powodu, że przyznano osobie uprawnionej do alimentów świadczenie z funduszu alimentacyjnego. Podniosła, ze dłużnik alimentacyjny jest stroną postępowania o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego i może kwestionować w drodze odwołania zasadę i rozmiar swego przyszłego zobowiązania kreowanego z mocy prawa przez art. 27 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Przepisy art. 25 tej ustawy, w zw. z art. 28 k.p.a. wymagają doręczenia dłużnikowi alimentacyjnemu decyzji o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego (art. 20 ust. 2 ustawy). W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia została dokonana w trybie uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył reguł wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1133 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."). Organ zebrał i rozważył wyczerpująco materiał dowodowy konieczny do rozstrzygnięcia sprawy. W takim też zakresie ustalił stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Organ nie naruszył dyspozycji art. 6 k.p.a. Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa. W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Kontroli Sądu zostało poddane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wydania skarżącej odpisu decyzji administracyjnej, z uwagi na uznanie przez organ, że nie jest stroną postępowania. Ustalenia faktyczne w zasadniczej części nie są w sprawie kwestionowane, a wynika z nich, że skarżąca, jako dłużnik alimentacyjny zwróciła się do organu o wydanie odpisu decyzji o przyznaniu świadczenia alimentacyjnego na rzecz jej córki. Sporna jest zatem wyłącznie okoliczność, czy skarżąca posiada interes prawny w powyższej sprawie, tj. czy może być uznana za stronę postępowania prowadzonego przez ww. organy. Mając to na uwadze, należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a., jedynie strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. W myśl art. 73 § 2 k.p.a., tylko strona postępowania może też żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Z kolei przepis art. 28 k.p.a. przewiduje, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jak stanowi art. 74 § 2 k.p.a. odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W orzecznictwie wskazuje się, że przepis art. 74 § 2 k.p.a. winien mieć zastosowanie także wtedy, gdy organ odmawia wydania odpisu dokumentu z akt administracyjnych z tej przyczyny, że nie uznaje wnioskodawcy za stronę postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1081/08, Lex nr 516765). Stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest zatem osoba (jednostka organizacyjna) wymieniona w art. 29 k.p.a. lub przepisach odrębnych, która na podstawie obowiązującego prawa może czy powinna uzyskać konkretne korzyści albo też może być (powinna być) obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego nakazem lub zakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości i kompetencji. Każda tak rozumiana strona postępowania musi być przez organ administracyjny wezwana do udziału w postępowaniu wszczętym z urzędu, jak również strona – tak pojmowana – wnosząc swoje żądanie, powoduje wszczęcie postępowania administracyjnego. Uregulowania statusu strony trzeba poszukiwać nie w oparciu o jeden przepis, lecz na podstawie wielu przepisów prawa materialnego administracyjnego, finansowego czy też prawa pracy, wspierając je przepisami prawa cywilnego, jak również z przepisów ustrojowych dotyczących administracji publicznej i wreszcie z przepisów procedury stosownej do sprawy (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do art. 28 [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, SIP Legalis, nb. 5 i 13). Z tak pojmowanym interesem prawnym, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie może być w żadnym razie utożsamiany interes faktyczny, zachodzący w sytuacji, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 56/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, albowiem źródłem interesu skarżącej w niniejszej sprawie nie są przepisy materialnego prawa powszechnie obowiązującego. O tym, czy skarżąca jest stroną postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola, czy też subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. Zarzuty skargi sprowadzają się do wykazania, że organ poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wydania odpisu decyzji administracyjnej naruszył art. 28 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ mając na uwadze treść art. 15 ust. 1 oraz art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r., o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. 2007, Nr 192, poz. 1378 ze zm.; dalej jako: "u.p.o.u.a." lub "ustawa"), uznał, że skarżąca nie jest stroną postępowania przed organem I instancji w przedmiocie decyzji ustalającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego, a w związku z tym nie przysługuje jej prawo doręczenia odpisu decyzji wydanej w tym postępowaniu. Takie stanowisko, jest w ocenie Sądu prawidłowe. Rozstrzygnięcie, czy dłużnikowi alimentacyjnemu przysługuje status strony w postępowaniu o przyznanie świadczeń osobie uprawnionej z funduszu alimentacyjnego w tym przypadku, musi uwzględniać specyfikę szeroko pojętego postępowania w sprawie przyznawania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, prowadzonego na podstawie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Stroną takiego postępowania jest osoba uprawniona, co wynika z art. 15 ust. 1 ustawy, który stanowi, że ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz ich wypłata następują odpowiednio na wniosek osoby uprawnionej lub jej przedstawiciela ustawowego. Zauważyć należy, co słusznie podniósł także organ, że przepisy rozdziału 4 ustawy zatytułowanego "Zasady i tryb postępowania w sprawach przyznawania i wypłacania świadczeń z funduszu alimentacyjnego" nie przewidują aktywnej roli dłużnika alimentacyjnego w toczącym się postępowaniu o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy nakazuje organowi właściwemu wierzyciela jedynie przekazanie dłużnikowi alimentacyjnemu (a także organowi właściwemu dłużnika) informacji o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Takie sformułowanie ustawy jednoznacznie wskazuje, że dłużnik alimentacyjny nie jest stroną postępowania w przedmiocie przyznania osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Gdyby bowiem ustawodawca uważał dłużnika alimentacyjnego za stronę postępowania w sprawie przyznania osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego, przepis art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy byłby zbędny z tego względu, że stronie postępowania są doręczane wszystkie rozstrzygnięcia zapadające w sprawie, w związku z czym nie ma potrzeby przekazywania stronie postępowania odrębnej informacji o wydanym orzeczeniu. Niewątpliwie przyznanie świadczenia i w konsekwencji obowiązek zwrotu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz organu jako wierzyciela może wiązać się z dodatkowym obowiązkiem, nie daje to jednak podstaw do uznania dłużnika alimentacyjnego za stronę postępowania. Przyznanie takiego świadczenia jest konsekwencją niezrealizowania obowiązku alimentacyjnego stwierdzonego zaświadczeniem organu egzekucyjnego o bezskuteczności egzekucji. (zob. w szczególności wyroki NSA z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1725/16 i sygn. akt I OSK 1726/16 oraz z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2027/16). W konsekwencji powyższego dłużnik alimentacyjny nie może skutecznie domagać się doręczenia mu odpisu decyzji o przyznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej. Mając na uwadze powyższe rozważania, uznać zatem należy, że w toczącym się przed organem, odrębnym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, nie przysługiwał skarżącej status strony postępowania. Organ administracji ani w postępowaniu o przyznaniu świadczeń, ani w postępowaniu o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń, nie orzeka o prawach i obowiązkach dłużnika alimentacyjnego, nie nakłada na niego obowiązków, które są przewidziane przez ustawę i stanowią skutek bezskuteczności egzekucji. W związku z czym, dłużnik alimentacyjny nie ma w takim postępowaniu interesu prawnego, a jedynie faktyczny. Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących nałożenia na skarżącą obowiązków wynikających z przyznania córce świadczenia alimentacyjnego, wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust 1-4 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów warunkiem wszczęcia i prowadzenia postępowania o przyznanie tej pomocy jest przedstawienie wystawionego przez organ prowadzący postępowanie egzekucyjne zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji, zawierającego informację o stanie egzekucji, przyczynach jej bezskuteczności oraz o działaniach podejmowanych w celu wyegzekwowania należnych alimentów. Zaświadczenie to przesądza o tym, że obowiązek określony wyrokiem sądu powszechnego nie jest realizowany i uzasadnia w dalszym toku postępowania zbadanie istnienia pozostałych przesłanek określonych w ustawie do przyznania świadczenia. Skarżąca z datą otrzymania informacji o przyznaniu świadczenia, o ile wcześniej nie miała wiedzy na temat wystawionego zaświadczenia o bezskuteczności egzekucji ma możliwość wniesienia skargi kwestionującej prawidłowość czy też niezgodność ze stanem faktycznym zaświadczenia wystawionego przez organ egzekucyjny. O rozstrzygnięciu jakie zapadnie w wyniku rozpoznania skargi przez Sąd, jeżeli będzie to miało wpływ na prawo do świadczenia zgodnie z art. 3 ust. 6 ustawy organ egzekucyjny zawiadamia organ administracyjny, który podejmuje dalsze działania w zależności od stanu sprawy. Interes dłużnika alimentacyjnego jest więc dostatecznie chroniony przez przepisy prawa, wymaga jedynie podjęcia przez niego stosowanych działań. Ponadto, odnosząc się do zarzutu stosowania przez organ przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji o przyznaniu świadczenia alimentacyjnego, Sąd wyjaśnia, że organ I instancji i organ II instancji orzekają według stanu prawnego i faktycznego z daty decyzji (postanowienia). Obowiązek ten dotyczy również organu drugiej instancji, co wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie z nią, organ drugiej instancji ma obowiązek uwzględniać aktualny stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji (postanowienia) drugoinstancyjnego. Niezrealizowanie tego obowiązku łączy się z uchybieniem zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 KPA). Z uwagi na datę wszczęcia postępowania w sprawie wydania odpisu decyzji, tj. [...] lutego 2020 r., zastosowanie miały przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w obecnym brzmieniu. Sąd wyjaśnia, że brzmienie przepisów, a dokładnie art. 27 ust. 7 pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów zostało zmienione ustawą z dnia 27 czerwca 2008 r., o zmianie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U z 2008 r., poz. 850), która weszła w życie 30 września 2008r. Dotychczasowy obowiązek organu doręczenia dłużnikowi alimentacyjnemu decyzji o przyznaniu osobie uprawnionej świadczenia z funduszu alimentacyjnego, wynikający z art. 27 ust. 7 pkt 1 tej ustawy, otrzymał brzmienie nakazujące organowi doręczenie informacji o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Z powyższego wynika zatem, że w dacie wydania decyzji o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego, brzmienie art. 27 ust. 7 pkt 1 było tożsame jak w dacie wszczęcia postępowania. Podsumowując, skoro skarżącej nie przysługiwał status strony postępowania o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla córki, to nie przysługiwało jej również prawo wydania odpisu decyzji ustalającej to uprawnienie, w celu jej zaskarżenia. Jak już wspomniano o tym wyżej, osoba zobowiązana do alimentów ma instrument chroniący jej interes w sprawie uznania jej za dłużnika alimentacyjnego poprzez kwestionowanie ustaleń organu egzekucyjnego. Z przedstawionych względów, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienia organów I i II instancji nie naruszają art. 73 § 1 i § 2 w związku z art. 28 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również w działaniu organów naruszenia innych przepisów postępowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.