III SA/Wa 92/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. C, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz R. C. kwotę 1621 zł (słownie: tysiąc sześćset dwadzieścia jeden złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE R. C. (dalej: "Strona", "Skarżący") prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Agencja A. R. C., na mocy umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego Rep. [...] z [...] kwietnia 2008 r., p., nabył zabudowaną nieruchomość stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o obszarze 2649 m2, usytuowaną w W. przy ul. S., dla której prowadzona jest księga wieczysta Kw nr [...]. W dniu 27 grudnia 2012 r. do Prezydenta W. (dalej: "organ pierwszej instancji") wpłynęła informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożona przez Stronę dotycząca przedmiotowej nieruchomości przy ul. S. Skarżący zadeklarował do opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunt o pow. 2649 m2 oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 850 m2. W dniu 3 kwietnia 2013 r. do Urzędu W. Urzędu Dzielnicy W. wpłynęła korekta informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której Skarżący wskazał dodatkowo do opodatkowania budowle o wartości 100.000,00 zł. Następnie w dniu 10 kwietnia 2014 r. do Wydziału Obsługi Mieszkańców w Dzielnicy W. wpłynęła kolejna korekta Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, jak wskazał Skarżący obowiązująca od 12 czerwca 2008 r. W korekcie tej Skarżący zadeklarował do opodatkowania: grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 2649 m², budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 906,67 m², budowle o wartości 10.000,00 zł. Decyzją z [...] grudnia 2014 r. organ pierwszej instancji ustalił w stosunku do Strony wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok w kwocie 23.438,00 zł. Organ pierwszej instancji przyjął do opodatkowania: grunt związany z działalnością gospodarczą o pow. 2649 m², budowle o wartości 10.000,00 zł oraz budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 906,67 m². W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że podatek dotyczy nieruchomości przy ul. S. , dz.[...] z obrębu [...], natomiast "za podstawę naliczenia kwoty należności pieniężnej przyjęto (...) zapisy z operatu ewidencji gruntów i budynków, wykazy nieruchomości, oświadczenia podatkowe, akty notarialne oraz informacje o nieruchomościach i obiektach budowlanych". W dniu 28 grudnia 2015 r. Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji. W odwołaniu Skarżący wniósł o zmianę w decyzji wysokości naliczania podatku od nieruchomości (budowli), zmniejszenia podatku od nieruchomości za 2014 r. o 50%. Odwołujący się wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość przy ul. S. znajduje się w Strefie Z1 i Z2 zgodnie z uchwałą Sejmiku Województwa M. z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego w W. Powyższą uchwałą wyznaczono dwie strefy Z1 i Z2; najdalej idące ograniczenia wprowadzono do strefy Z1 a polegają one na zakazie wszelkiej zabudowy. W strefie Z2 przewidziano zakaz budowania szpitali, domów opieki społecznej oraz budynków, w których stale lub czasowo miałyby przebywać dzieci i młodzież. Dla całego obszaru ograniczonego użytkowania określono wymagania techniczne dotyczące budynków – nowoprojektowanych, jak i już istniejących. Wymagania te polegają na konieczności zapewnienia ochrony przed hałasem zgodnie z normami wynikającymi z prawa budowlanego, a co za tym idzie przeprojektowania budowli i poniesienia dużych nakładów inwestycyjnych. Podatnik podniósł, że ze względu na usytuowanie jego nieruchomości w strefie Z1 i Z2 powinien płacić niższy podatek od nieruchomości oraz powinna być zastosowana ulga podatkowa dla nieruchomości znajdujących się w powyższych strefach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO") decyzją z [...] listopada 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] grudnia 2014 roku. W uzasadnieniu SKO wskazało, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są m. in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości. W ocenie SKO okolicznością bezsporną było to, że od 1 marca 1991 r. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą. Z uwagi na powyższe grunt przedmiotowej nieruchomości przy ul. S. , budynki oraz budowle znajdujące się na terenie nieruchomości podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek związanych z działalnością gospodarczą. SKO wskazało, że z akt sprawy, w tym z informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz z korekt złożonych przez podatnika wynikało, że przedmiotem opodatkowania w 2015 [sic!] roku winny być: budowle związane z działalnością gospodarczą, których wartość Skarżący określił w korekcie z 2014 r. na 10.000,00 zł., grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej pow. 2649 m² oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 906,67 m². Dalej SKO podkreśliło, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019, poz. 725 ze zm.), podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dokonując wymiaru podatku od nieruchomości organ podatkowy ma obowiązek korzystania z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, które określają, jakiemu podatkowi podlega dany grunt. Następnie organ podkreślił, że w toku postępowania odwoławczego do akt sprawy wpłynęło zaświadczenie Nr 1427/2017 wydane w dniu 22 czerwca 2017 r. przez organ I instancji na podstawie art. 217 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków stwierdzające, że według stanu z 1 stycznia 2015 r. [sic!] działka ew. nr [...] z obrębu [...], uregulowana w księdze wieczystej Kw nr [...], stanowiła własność Skarżącego, sklasyfikowana była jako inne tereny zabudowane; na terenie nieruchomości posadowionych było 5 (pięć) budynków: dwukondygnacyjny budynek biurowy o pow. zabudowy 338 m2; jednokondygnacyjny budynek handlowo-usługowy o pow. zabudowy 340 m2; jednokondygnacyjny budynek niemieszkalny o pow. zabudowy 105 m2; jednokondygnacyjny budynek niemieszkalny o pow. zabudowy 26 m2; jednokondygnacyjny budynek handlowo-usługowy o pow. zabudowy 94 m2; łącznie pow. zabudowy ww. budynków wynosiła 903 m². Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. SKO wskazało, że w Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych Skarżący zadeklarował do opodatkowania budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. użytkowej 850 m². Powierzchnię tę podatnik zweryfikował i w dniu 10 kwietnia 2014 r. złożył korektę deklaracji wskazując do opodatkowania podatkiem od z dnia 17 maja 1989 r. nieruchomości budynki o pow. użytkowej 906,67 m². Organ pierwszej instancji przyjął do wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 [sic!] rok budynki związane z działalnością gospodarczą - zgodnie ze złożoną korektą - o pow. użytkowej 906,67 m². Odnosząc się natomiast do argumentów odwołania SKO zaznaczyło, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy i sam fakt posiadania nieruchomości powoduje powstanie obowiązku podatkowego, bez względu na to czy nieruchomość przynosi dochody, czy należy na nią ponieść nakłady. Końcowo organ wskazał, że na podstawie delegacji zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych (art. 5 ustawy), Rada W. przyjęła w dniu 7 listopada 2013 r. uchwałę, w której ustaliła stawki podatku od nieruchomości za poszczególne przedmioty opodatkowania. Rada W. nie wprowadziła preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości ze względu na usytuowanie nieruchomości w strefie obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego w W. Tym samym, organ podatkowy dokonując wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 [sic!] rok nie jest uprawniony do przyjęcia innej stawki podatku aniżeli stawka przyjęta w uchwale rady miasta. W skardze z dnia 3 stycznia 2019 r. Skarżący zaskarżył ww. decyzję z [...] listopada 2019 r. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 210 §1 pkt 5 i 6 oraz §4 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, ze zm., dalej: "O.p.") wobec rozbieżności (sprzeczności i niespójności) rozstrzygnięcia (osnowy) zaskarżonej decyzji z jej uzasadnieniem, a w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów państwa oraz niewyjaśnienie w toku postępowania istotnych elementów stanu faktycznego i prawnego; 2) art. 120, 121 §1 i 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, co skutkowało błędnym ustaleniem faktycznym roku podatkowego, którego dotyczyło postępowanie w niniejszej sprawie; 3) art. 5 ust. 2 i 3 u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że m. st. W. nie powinno dokonać zróżnicowania wysokości stawek podatku od nieruchomości z uwagi na ustanowienie strefy Z1 i Z2 przez Sejmik Województwa M. stosownymi uchwałami w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego w W. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że zachodzi ewidentna sprzeczność między rozstrzygnięciem (osnową) zaskarżonej decyzji a jej uzasadnieniem, przez co w istocie nie wiadomo, co było przedmiotem badania organu odwoławczego. Nie można pomijać bowiem, że podatek od nieruchomości jest wymierzany co do każdego roku podatkowego oddzielną decyzją. Skarżący wskazał, że zaskarżył także decyzje dotyczące innych lat podatkowych i nie ma pewności, czy SKO orzekało co do podatku od nieruchomości za 2014 rok czy 2015 rok, gdyż odpowiedzi na to pytanie nie daje mu uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 1842 ze zm.), zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, zaś zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne i postanowienia wydanie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Ocenie sądu podlega zgodność aktów z prawem materialnym i procesowym, obowiązującym w dniu ich wydania. Zgodnie natomiast z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna. Należy wskazać, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, której przepisy normują m. in. postępowanie podatkowe, w art. 210 wymienia elementy, które powinna zawierać prawidłowa decyzja podatkowa, a także wymogi dotyczące jej prawidłowego uzasadnienia. Brak jednego z tych elementów lub niespełnienie nałożonych wymogów powoduje, że decyzja jest wadliwa. Obligatoryjnym elementem każdej decyzji jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosownie do art. 210 § 4 organ podatkowy w uzasadnieniu faktycznym decyzji powinien przytoczyć wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania dokonać oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Jak podkreśla się w doktrynie prawa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno być zindywidualizowane. Powołanie się w nim na same fakty dotyczące rodzaju sprawy prowadzi do jego wadliwości, gdyż nie wskazuje ono na podstawę konkretyzacji przepisów prawa (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, 2003, s. 691). Natomiast uzasadnienie prawne decyzji podatkowej polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Powinno ono zawierać objaśnienie wykładni zastosowanych przepisów prawnych, znaczenia poszczególnych słów i pojęć użytych w tych przepisach. Uzasadnienie, będące integralną częścią decyzji musi służyć należytemu wywiązaniu się przez organ z obowiązków wypływających z treści art. 120, 121 oraz 122 O.p., czyli przestrzegania zasady legalizmu, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, zasady udzielania informacji prawnej oraz zasady prawdy obiektywnej. Należy w całości uznać za trafne stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 10 września 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 308/20, iż decyzja, szczególnie gdy dotyczy to decyzji wydanej przez organ, który rozpatrywał sprawę w postępowaniu odwoławczym, musi być uporządkowana, usystematyzowana, w sposób klarowny, jednoznaczny i przekonujący wskazywać ustalony stan faktyczny oraz przedstawiać ocenę dowodów, wykładnię i subsumpcję przepisów prawa. Wielce pożądaną cechą jest, aby uzasadnienie jednocześnie było zwięzłe, a więc przedstawiało istotę sprawy, stanowiska stron i wyżej wskazane elementy. Ponadto, jak podkreślono w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2001 r., sygn. II SA/Lu 629/00, staranność przekazywania adresatowi decyzji argumentów wykorzystanych przy jej formułowaniu jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. W pełni zasadne są w świetle powyższego argumenty prawne przedstawione w zarzucie pierwszym skargi, prezentujące wymogi odnoszące się do wymogów uzasadnienia decyzji. W związku z tym zarzut Skarżącego wskazujący na sprzeczność pomiędzy osnową decyzji SKO z [...] listopada 2019 r. a jej uzasadnieniem jest trafny i jego zasadność musi zostać zaakceptowany przez Sąd. Już choćby wstępne zapoznanie się z treścią uzasadnienia, bez analizowania trafności i rzetelności prezentowanych okoliczności faktycznych i argumentacji prawnej, wyraźnie wskazuje na to, że SKO jako organ odwoławczy, po przedstawieniu stanu faktycznego w zakresie – jak wynika z sentencji zaskarżonej decyzji – decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. i treści odwołania wniesionego przez stronę, uzasadnia swoją decyzję opisując stan faktyczny dotyczący tożsamej przedmiotowo i podmiotowo decyzji dotyczącej roku 2015. Uczyniono to wskazując – jak to wynika ze sformułowań zawartych w uzasadnieniu decyzji – stawki podatku obowiązujące w 2015 r. przyjęte w uchwale Rady W., przedmiot opodatkowania w 2015 r. (z powalaniem się na dane z ewidencji gruntów i budynków według stanu z dnia 1 stycznia 2015 r.), jak również podając powierzchnię użytkową budynków przyjętą do wymiaru podatku za 2015 r., podczas gdy naczelną zasadą rządzącą wymierzaniem i pobieraniem podatku od nieruchomości jest dokonywanie tych czynności w odniesieniu do każdego roku odrębnie. Konsekwencja, z jaką SKO powołuje się na przedmiot opodatkowania oraz stawki podatku ze wskazaniem, że dotyczy to roku 2015 powoduje, że trudno przyjąć to za oczywiste omyłki pisarskie i czytający nabiera wątpliwości, jakiego w istocie okresu dotyczy przedmiotowa decyzja organu drugiej instancji. Co ważne, sama Strona w skardze do tutejszego Sądu wskazuje na nieprecyzyjność zaskarżonej decyzji, wynikającą z niespójności (sprzeczności) uzasadnienia zaskarżonej decyzji z jej sentencją oraz na wywołaną tym nieczytelność stanu faktycznego. Strona podnosi przy tym, że taka wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia Skarżącemu zapoznanie się ze stanowiskiem organu, w szczególności wobec faktu, że Skarżący zaskarżył także decyzje dotyczące innych lat podatkowych, i nie ma pewności, czy SKO orzekało co do podatku od nieruchomości za 2014 r. czy 2015 r. Skarżący wskazuje przy tym, że taka sytuacja niekorzystnie wpływa na możliwość podjęcia przez niego działań mających na celu kontrolę sądowoadministracyjną przedmiotowej decyzji. W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji organu odwoławczego o powyższej treści w sposób wyraźny nie spełnia wymagań ustanowionych przez obowiązujące normy prawne. Uchybienie tego rodzaju w żaden sposób nie umożliwia Stronie prześledzenia argumentacji przemawiającej za podjętą przez organ decyzją oraz dokonania własnej oceny zasadności decyzji i jej zgodności z prawem, co jednocześnie bez wątpienia jest niezgodne z podstawowymi zasadami postępowania podatkowego, wyrażonymi w rozdz. 1 Działu IV Ordynacji podatkowej. Tym samym w pełni zasadne jest stanowisko Skarżącego, że nie może być w tym przypadku mowy o oczywistej omyłce pisarskiej, lecz jest to wada istotna, która mogła mieć (i miała) istotny wpływ na wynik sprawy. Taki stan rzeczy nie może zostać zaakceptowany w demokratycznym państwie prawnym, które winno wymagać od swoich organów, korzystających w interesie publicznym z przyznanego im władztwa administracyjnego, dochowania najwyższych standardów w procesie stosowania prawa, zwłaszcza że przedmiotowa materia dotyczy sfery prawa daninowego, w której legalność, rzetelność, przejrzystość działania organów władzy publicznej nie może budzić najmniejszych wątpliwości. Podsumowując stwierdzić należy, iż taki jak w kontrolowanej sprawie sposób uzasadnienia decyzji organu odwoławczego stoi w sprzeczności z zasadami legalności działania organów podatkowych, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz przekonywania i powoduje, że zaskarżona decyzja nie poddaje się w praktyce kontroli sądowej co do zgodności z prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Tym samym doszło do naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 210 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 4 w zw. z art. 120, 121 § 1, art. 122 i art. 124 o.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powoduje to, że zaskarżona decyzja SKO w W. z [...] listopada 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] grudnia 2014 r., nie może ostać się w obrocie prawnym. Na marginesie Sąd wskazuje, że w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy znajduje się jedynie kopia upoważnienia z 26 listopada 2014 r., postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie wszczęcia postępowania podatkowego z dowodem doręczenia, postanowienie z [...] sierpnia 2015 r. wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z dowodem doręczenia, decyzja organu pierwszej instancji z dowodem doręczenia, odwołanie, pismo z 8 stycznia 2016 r. przekazujące odwołanie oraz decyzja organu drugiej instancji z dowodem doręczenia. Brak natomiast powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaświadczenia nr 1427/2017 z dnia 22 czerwca 2017 r. czy wypisu z rejestru gruntów i kartoteki budynków, a także powoływanej w zaskarżonej decyzji informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz korekty tej informacji, co samo w sobie uniemożliwiłoby Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Sąd wskazuje, w odniesieniu do treści zarzutu naruszenia art. 5 ust. 2 i 3 u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że m. st. W. nie powinno dokonać zróżnicowania wysokości stawek podatku od nieruchomości z uwagi na ustanowienie strefy Z1 i Z2 przez Sejmik Województwa M. stosownymi uchwałami w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego w W., iż zarzut tan nie mógłby zostać rozpoznany w niniejszym postępowaniu i tym samym wpłynąć w żaden sposób na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż dotyczy w istocie przepisów aktu prawa miejscowego wydanego przez organ jednostki samorządu terytorialnego. Zarzuty tego rodzaju nie mogą być podnoszone w skardze na decyzję administracyjną, lecz w odrębnym trybie skargi na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 206 p.p.s.a. w związku z ograniczonym zakresem pracy profesjonalnego pełnomocnika. Na kwotę zasądzoną na rzecz skarżącego z tego tytułu składają się: wpis od skargi – 704 zł, opłata skarbowa – 17 zł i wynagrodzenie pełnomocnika – 900 zł, to jest ¼ stawki wynikającej z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Profesjonalny pełnomocnik został bowiem ustanowiony przez Skarżącego dopiero pół roku po wniesieniu skargi, zaś jedyną czynnością jaką wykonał w ramach zastępstwa procesowego było złożenie w imieniu Skarżącego w dniu 10 lipca 2020 r. jednozdaniowego pisma - wniosku o przeprowadzenie rozprawy.