II SAB/Op 103/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi I. S. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w O. do rozpatrzenia pkt 6-7 wniosku skarżącej z dnia 3 sierpnia 2021 r. oraz pkt 1-3 wniosku skarżącej z dnia 20 sierpnia 2021 r. - w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w O. na rzecz skarżącej I. S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez I. S., zwaną dalej skarżącą, jest bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w O., zwanego dalej również organem, w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2021 r. I. S. wystąpiła do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w O. o udostępnienie informacji publicznej poprzez nadesłanie na adres poczty elektronicznej [...] dokumentów złożonych przez podmiot, który został wybrany jako najkorzystniejszy w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego w trybie przetargu nieograniczonego, którego przedmiotem była modernizacja obiektu Miejskiego Stadionu [...] w O. w ramach zadania pod nazwą "Miejski Stadion [...] – naprawa nawierzchni tartanowej bieżni wraz z rozbiegami, rzutniami i skoczniami" t.j.: 1) oferty podmiotu, który został wybrany jako zwycięzca przetargu, 2) dokumentów do nawierzchni syntetycznej, 3) harmonogramu rzeczowo-finansowego, 4) kosztorysu, 5) wszelkiej korespondencji kierowanej przez Gminę (jako zamawiającego) do oferenta w związku z ich ofertą (wezwań do uzupełnienia ofert lub złożenia wyjaśnień itp.) oraz wszelkich odpowiedzi na tę korespondencję, wszelkich wyjaśnień i uzupełnień ofert, składanych przez oferentów, 6) ewentualnych dokumentów załączonych do wniosków o zmianę zaoferowanej nawierzchni syntetycznej, 7) korespondencji między wykonawcą a zamawiającym dotyczącej ewentualnej zmiany zaoferowanej nawierzchni syntetycznej – jeżeli jakakolwiek miała miejsce, 8) wszelkich umów dotyczących remontów, utrzymania lub pielęgnacji nawierzchni syntetycznej, ułożonej w ramach przedmiotowej inwestycji. Pismem z dnia 20 sierpnia 2021 r. I. S. uzupełniła wniosek z dnia 3 sierpnia 2021 r. wnosząc o udostępnienie dokumentów złożonych przez podmiot, który został wybrany jako najkorzystniejszy, tj.: 1) wszelkiej korespondencji między zamawiającym a wykonawcą dotyczącej realizacji przedmiotowej inwestycji, 2) ewentualnych dokumentów załączonych do wniosków o zmianę zaoferowanej nawierzchni syntetycznej, 3) korespondencji między zamawiającym a A, 4) wszelkich umów, protokołów, pism dotyczących remontów, utrzymania lub pielęgnacji nawierzchni syntetycznej, ułożonej w ramach przedmiotowej inwestycji. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w O. pismem z dnia 20 września 2021 r. odpowiedział na wnioski I. S. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 3 sierpnia 2021 r. oraz z dnia 20 sierpnia 2021 r. W zakresie wniosku z dnia 3 sierpnia 2021 r. organ wyjaśnił, że dokumentacja zawierająca informacje wnioskowane w punktach 1-5 tego wniosku znajduje się na stronie internetowej MOSiR w O., podając stosowny link. Odnośnie informacji objętych punktami 6-7 tego wniosku organ wskazał, że dokumentacja ta nie podlega udostępnieniu w ramach dostępu do informacji publicznej, stanowi dokumentację wewnętrzną organu, która nie odzwierciedla oficjalnej decyzji czy stanowiska organu. Została wytworzona w procesie podejmowania przez organ określonych rozstrzygnięć "a w związku z tym, że udostępnieniu w ramach informacji publicznej podlega dokumentacja odzwierciedlająca oficjalne rozstrzygnięcie organu, dokumentacja o której mowa powyżej nie podlega udostępnieniu". Odnośnie informacji objętej punktem 8 tego wniosku organ wskazał, że dokumentacja posiadana dotychczas przez Dział Techniczny została przekazana wnioskodawczyni drogą elektroniczną w dniu 23 sierpnia 2021 r. W zakresie wniosku z dnia 20 sierpnia 2021 r. organ wyjaśnił, że dokumentacja ta nie podlega udostępnieniu w ramach dostępu do informacji publicznej, stanowi dokumentację wewnętrzną organu, która nie odzwierciedla oficjalnej decyzji czy stanowiska organu. Została wytworzona w procesie podejmowania przez organ określonych rozstrzygnięć "a w związku z tym, że udostępnieniu w ramach informacji publicznej podlega dokumentacja odzwierciedlająca oficjalne rozstrzygnięcie organu, dokumentacja o której mowa powyżej nie podlega udostępnieniu". Odnośnie informacji objętej punktem 4 tego wniosku organ wskazał, że dokumentacja posiadana dotychczas przez Dział Techniczny została przekazana wnioskodawczyni drogą elektroniczną w dniu 23 sierpnia 2021 r. W dniu 27 października 2021 r. I. S. złożyła skargę na bezczynność Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji publicznej – poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek. Drugi zarzut dotyczył naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych – poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku skarżącej z dnia 3 sierpnia 2021 r. (uzupełnionego wnioskiem z dnia 20 sierpnia 2021 r.) nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek. Na tej podstawie skarżąca wniosła o zobowiązanie organu "do merytorycznego rozpoznania wniosku z dnia 3 sierpnia oraz z dnia 20 sierpnia 2021 roku poprzez udostępnienie informacji wnioskowanych w pkt. 6-7 wniosku z dnia 3 sierpnia 2021 roku oraz z pkt. 1-3 wniosku z dnia 20 sierpnia 2021 roku". Skarżąca wniosła również o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi I. S. przypomniała chronologię działań podjętych w przedmiocie uzyskania dostępu do informacji publicznej i podstawy prawne swego działania. Przywołując orzecznictwo sądowe wskazała, że w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje wnioskodawcy nie tylko w przypadku "milczenia" podmiotu zobowiązanego, ale również wówczas, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie spełnia wymogów zawartych w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej albo odpowiada na część wniosku. W dalszej części uzasadnienia skarżąca zakwestionowała stanowisko organu co do tego, że część wnioskowanych informacji nie podlega udostępnieniu, gdyż stanowi dokumentację wewnętrzna organu, która to jest dokumentacją nie odzwierciedlającą oficjalnej decyzji czy stanowiska organu. Wskazała, że pojęcie dokumentu wewnętrznego, który sam w sobie nie stanowi informacji publicznej, odnosi się przede wszystkim do tych dokumentów, które nie są skierowane na zewnątrz. Służ one bowiem wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk oraz mogą określać zasady działania w danych sytuacjach, czy też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu. Wnioskowane informacje nie są dokumentem wewnętrznym organu, bowiem sa to dokumenty pochodzące od zewnętrznego podmiotu. Nie jest to więc dokumentacja pozostająca wewnątrz organu lecz wychodząca poza niego – korespondencja między organem publicznym a wykonawcą umowy o udzielenie zamówienia publicznego. Zdaniem skarżącej korespondencja kierowana przez wykonawcę B do zamawiającego Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w O. jest informacją publiczną, gdyż odnosi się do publicznej inwestycji - realizacji umowy o udzielenie zamówienia publicznego w postępowaniu pod nazwą "Miejski Stadion [...] – naprawa nawierzchni tartanowej bieżni wraz z rozbiegami, rzutniami i skoczniami". Całość dokumentacji wytworzonej w zakresie powyższej realizacji należy do sfery publicznej, bowiem jest to inwestycja finansowana ze środków publicznych, co do której zapewniona jest pełna jawność – szczególnie, że jednostka ma prawo kontroli nad tym czy realizacja ta jest wykonywana zgodnie z przepisami prawa oraz zapisami umowy – w czym mieści się także kwestia tego, czy wykonawca dokonuje zmian oferowanej nawierzchni w sposób zgodny z warunkami zamówienia. W odpowiedzi na skargę z dnia 25 listopada 2021 r. organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w piśmie z dnia 20 września 2021 r. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że skarżąca była jednym z oferentów w ramach prowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego - modernizacja obiektu Miejskiego Stadionu [...] w O. w ramach zadania pod nazwą "Miejski Stadion [...] – naprawa nawierzchni tartanowej bieżni wraz z rozbiegami, rzutniami i skoczniami, a oferta skarżącej nie została ostatecznie wybrana. Organ zwrócił także uwagę, że skarżąca posługuje się dość ogólną formułą "wszelkiej korespondencji". Oczekiwała przy tym, aby organ włączył ją faktycznie do prowadzonego postępowania, a w zasadzie wykonywania umowy w ramach zamówienia publicznego. Organ zwrócił uwagę, że skarżąca na etapie wykonywania umowy w ramach zamówienia publicznego nie była uczestnikiem tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.), zwanej w skrócie: u.d.i.p. Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej K.p.a. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się skarżąca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w O. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z tym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w O. jest jednostką organizacyjną Miasta O. utworzoną i wyposażoną w majątek na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] w sprawie likwidacji i przekształcenia zakładu budżetowego pod nazwą Miejski Zarząd Obiektów Rekreacyjnych w O. w jednostkę budżetową pn. Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w O. wydanej w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. h ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.). Jest to jednostka organizacyjna działająca w formie jednostki budżetowej tworzącej sektor finansów publicznych w rozumieniu art. 9 pkt 3 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305 ze zm.). Tego rodzaju jednostka budżetowa pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu jednostki samorządu terytorialnego (Miasta O.), a pobrane dochody odprowadza na rachunek budżetu jednostki samorządu terytorialnego (Miasta O.). Stosownie do § 4 ust. 1 Statutu Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w O., stanowiącego załącznik do powołanej wyżej uchwały Rady Miasta O. z dnia [...], Miejskim Ośrodkiem Sportu i Rekreacji kieruje Dyrektor i reprezentuje go na zewnątrz. Dyrektor MOSiR w O. jest zatem podmiotem reprezentującym jednostkę realizującą gminne zadania publiczne w obszarze zaspakajania potrzeb mieszkańców w zakresie sportu, rekreacji, turystyki, rehabilitacji ruchowej, imprez widowiskowych i wystawienniczych, usług hotelarskich i innych, dysponuje też funduszami publicznymi, a tym samym jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W dalszej kolejności ustalenia wymagało, czy objęte żądaniem skarżącej informacje posiadają walor informacji publicznej, a więc, czy został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. W związku z tym wyjaśnić przyjdzie, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. I tak, udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.). Informacją publiczną jest również informacja o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, treść wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i c u.d.i.p.). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych wyżej przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne bądź funkcje publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą bezpośrednio od nich. W doktrynie wyrażany jest ponadto trafny pogląd, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Przy czym pojęcie "dokumentu" trzeba rozumieć w szerokim tego słowa znaczeniu prawa do informacji publicznej. Na potrzeby konstytucyjnego prawa do informacji publicznej za "dokument" w ogólności należy uznać każdą informację o działalności władzy publicznej lub o sprawach publicznych. W świetle powyższego Sąd uznał, że żądane przez skarżącą w punktach 6-7 wniosku z dnia 3 sierpnia 2021 r. oraz w punktach 1-3 wniosku z dnia 20 sierpnia 2021 r. dane dotyczące: dokumentów załączonych do wniosków o zmianę zaoferowanej nawierzchni syntetycznej na modernizowanym stadionie, korespondencji między wykonawcą a zamawiającym dotyczącej ewentualnej zmiany zaoferowanej nawierzchni syntetycznej, korespondencji między zamawiającym a wykonawcą dotyczącej realizacji przedmiotowej inwestycji oraz korespondencji w tym zakresie między zamawiającym a A - stanowią informację publiczną. Jakkolwiek odnoszą się do inwestycji realizowanej przez wykonawcę wyłonionego w trybie przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1129 ze zm.), zwanej dalej P.z.p., to jednak nie stanowią informacji dotyczących tego przetargu lecz są informacjami odnoszącymi się do szeroko rozumianego sposobu realizacji umowy zawartej w wyniku przeprowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego pod nazwą "Miejski Stadion [...] – naprawa nawierzchni tartanowej bieżni wraz z rozbiegami, rzutniami i skoczniami", a w konsekwencji realizacji inwestycji finansowanej w całości ze środków publicznych. W ocenie Sądu, kwestia tego czy wykonawca złożył wniosek o zmianę pierwotnie oferowanej nawierzchni syntetycznej (zgodnie z warunkami podanymi w opisie zamówienia) już na etapie realizacji inwestycji i stanowisko zamawiającego w tym zakresie stanowi informację publiczną. Zmiana taka może bowiem powodować zarówno modyfikację jakościową i technologiczną wykonania inwestycji publicznej, jak i może ważyć na kosztach jej realizacji. Informacją publiczną jest również stanowisko, jakie w tym zakresie wyraził A - występujący w roli quasi eksperta - jako stowarzyszenie, które zajmuje się w Polsce popularyzacją i rozwojem lekkoatletyki, a także prowadzi szkolenia zawodników. W związku z ustaleniem, że rozpoznawana sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. wskazać należy, że wedle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona we wskazanym terminie, to - zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei w sytuacji, gdy zaistnieje podstawa do pobrania opłaty, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p., w myśl art. 15 ust. 2 u.d.i.p. podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji powiadamia wnioskodawcę o jej wysokości, w terminie 14 dni do dnia złożenia wniosku, i następnie udostępnia informację zgodnie z wnioskiem po upływie 14 dni od dnia powiadomienia, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może również odmówić udostępnienia tej informacji z uwagi na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tą regulacją prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega również ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Odmowa taka następuje w formie decyzji administracyjnej. Organ w drodze decyzji administracyjnej może również umorzyć postępowanie w razie braku współdziałania wnioskodawcy z organem przez modyfikację wniosku, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku natomiast zakwalifikowania żądanej informacji jako informacji przetworzonej, o jakiej mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., organ o swojej ocenie powinien powiadomić stronę wnioskującą, tak aby miała możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przewidziana w tym przepisie przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, a mianowicie, że jej żądanie będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Po upływie wyznaczonego terminu, nawet w sytuacji milczenia strony, organ, dla zrealizowania obowiązków wynikających z przepisów u.d.i.p., powinien albo udostępnić wnioskowaną informację albo wydać decyzję odmowną, wykazując w niej brak przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Warto jeszcze wskazać, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż informacja ma charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu. Informacja ma pozostawać w dyspozycji organu w chwili złożenia wniosku o jej udostępnienie, a udzielenie informacji publicznej nie może w szczególności polegać na odtwarzaniu sytuacji mających miejsce w przeszłości i nadawaniu im obecnie konkretnego znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3351/19 i powołane tam orzecznictwo). W przypadku zatem, gdy organ nie jest w posiadaniu żądanych informacji publicznych właściwą reakcją winno być poinformowanie wnioskodawcy, że nie posiada informacji wskazanej we wniosku (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, 3. wydanie, Warszawa 2016 r., s. 314). Mając na uwadze przytoczone regulacje prawne, przyjąć trzeba, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w sytuacji niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15). Sąd podkreśla, że w przypadku skarg na bezczynność w sprawach z zakresu informacji publicznej, w przypadku udzielenia przez podmiot zobowiązany informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p., przedmiotem kontroli sądu jest prawidłowość udzielonej informacji, a więc po pierwsze, czy odpowiada ona treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz po drugie, czy podmiot zobowiązany prawidłowo ustalił, że żądane dane nie mieszczą się w zakresie "pojęcia informacja publiczna" lub że część z nich nie podlega ujawnieniu. W sytuacji, gdy sąd administracyjny uzna, że podmiot zobowiązany błędnie uznał, iż określone dane nie stanowią informacji publicznej lub nie podlegają udostępnieniu - wówczas sąd powinien uznać, że organ znajduje się w bezczynności i zobowiązać go do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2685/17, CBOSA). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził na podstawie materiału dokumentacyjnego sprawy, że organ błędnie uznał, iż dane żądane przez skarżącą do udostępnienia w punktach 6-7 wniosku z dnia 3 sierpnia 2021 r. oraz w punktach 1-3 wniosku z dnia 20 sierpnia 2021 r nie stanowią informacji publicznej. W konsekwencji niedopuszczalne było załatwienie przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w O. sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przez przekazanie pisemnych wyjaśnień, że żądane informacje nie posiadają charakteru informacji publicznej. Słusznie zatem wywodzi skarżąca, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie powyższych ustaleń przyjąć należało, że organ w dacie orzekania przez Sąd pozostawał w bezczynności, co powodowało konieczność zobowiązania go do rozpatrzenia punktów 6-7 wniosku skarżącej z dnia 3 sierpnia 2021 r. oraz punktów 1-3 wniosku skarżącej z dnia 20 sierpnia 2021 r. w trybie przewidzianym w u.d.i.p., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Odnotowania jeszcze wymaga, że w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może określić, w jaki sposób adresat wniosku powinien załatwić sprawę. Przy rozpoznaniu skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej rola sądu sprowadza się jedynie do oceny, czy wniosek o udzielenie informacji podlegał rozpatrzeniu w trybie przepisów u.d.i.p. oraz czy został w tym trybie załatwiony przez jego adresata. Uwzględnienie skargi może zatem polegać jedynie na zobowiązaniu adresata wniosku do jego załatwienia w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p. Na tym etapie postępowania poza kompetencjami sądu pozostaje ingerencja w uprawnienia podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, w ramach których pozostawiona jest ocena, czy określona informacja publiczna, będąca w posiadaniu tego podmiotu, może być udostępniona, czy też zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia wynikające choćby z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Również ewentualna kwalifikacja żądanych informacji jako mających charakter informacji "przetworzonej" wymaga dokonania stosownej analizy przez organ w tym zakresie. W ocenie Sądu opisana bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności czy lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W rozpoznawanej sprawie Sąd uwzględnił fakt, że organ z nieznacznym opóźnieniem zareagował na wniosek strony. Natomiast załatwienie punktów 6-7 wniosku skarżącej z dnia 3 sierpnia 2021 r. oraz punktów 1-3 wniosku skarżącej z dnia 20 sierpnia 2021 r. przez przekazanie pisemnych wyjaśnień, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej było wynikiem błędnej kwalifikacji ich charakteru. O kosztach postępowania należnych stronie skarżącej orzeczono w pkt 3 wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w kwocie 100 zł.