I OZ 899/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. i H. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 47/12 oddalające wniosek o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 47/12 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 47/12 oddalił wniosek M. P. i H. P. o wykładnię wyroku tegoż Sądu z dnia 22 sierpnia 2012 r. w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że M. P. i H. P. w piśmie z dnia 13 września 2012 r. wnieśli o dokonanie wykładni wyroku z dnia 22 sierpnia 2012 r., podnosząc zarzuty tożsame ze wskazanymi w skardze złożonej do sądu i odnoszące się przede wszystkim do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu odwoławczego. WSA w Poznaniu stwierdził, że zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej powoływana jako P.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Potrzeba dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku, jak i uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy treść wyroku jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, czy też sposobu jego wykonania. Potrzeba dokonania wykładni może być wyłącznie następstwem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Wykładnia wyroku nie może jednak prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia poprzez poszerzenie go o inne elementy i uzyskania wyjaśnienia co do dalszego prowadzenia postępowania, a do tego w istocie zmierzają argumenty podniesione w piśmie z dnia 13 września 2012 r. Od powyższego postanowienia zażalenie wnieśli M. P. i H. P. Domagali się "wyliczenia dochodu, gdyż bezprawnie wliczono dochód samodzielnych gospodarstw". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 158 P.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku (postanowienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zamykacze 2006, str. 345). Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretnie elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Żądanie wnioskodawcy nie natomiast zmierzać do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, a także do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek M. P. i H. P. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 sierpnia 2012 r. jest bezzasadny. Treść uzasadnienia powyższego orzeczenia została sformułowana w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Natomiast wywody wnioskodawców ograniczają się w istocie do polemiki ze stanowiskiem Sądu oraz przedstawienia własnej, subiektywnej oceny co zasadności tego rozstrzygnięcia. Zakres ich żądania w sposób oczywisty wykracza zatem poza obszar wyznaczony przepisem art.158 P.p.s.a., czyli wątpliwości co do treści wyroku. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu słusznie odmówił dokonania wykładni swojego wyroku z dnia 22 sierpnia 2012 r. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.