VII SA/Wa 1599/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.B. i T.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I – szej instancji w sprawie ze skargi M.B. i T.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności postanawia : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] . UZASADNIENIE W dniu 14 września 2007r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęły skargi T.B. i M.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...] wraz z wnioskami o jej wstrzymanie oraz decyzji organu I – szej instancji. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] nakładającą na skarżących obowiązek wykonania robót budowlanych w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W., polegających na rozbiórce schodów drewnianych ażurowych (dwa biegi) wykonanych pomiędzy piętrem a poddaszem i wykonaniu nowych oraz rozbiórce ścianki o grubości 0,12 m o lekkiej konstrukcji drewnianej wraz z zamontowanymi w niej drzwiami wejściowymi do lokalu nr 2 na I piętrze budynku, w terminie 6 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja jest dla nich krzywdzącą i niesłuszna, gdyż prowadzi do faktycznego zniweczenia wspólnego i kosztownego wysiłku polepszenia nie tylko własnych warunków mieszkaniowych, jak również stanu technicznego i wyglądu całej nieruchomości. Skarżąca podkreśliła, że cały dorobek życia w tym środki finansowe uzyskane ze sprzedaży własnościowego mieszkania spółdzielczego przeznaczyła na konieczny i kosztowny remont budynku mieszkalnego, w którym miała zamieszkać wraz z rodziną. Skarżąca wskazała, że zamiar przeprowadzenia prac remontowych w budynku był wcześniej uzgodniony z A.B., który nie tylko nie sprzeciwiał się ich przeprowadzeniu lecz udostępniał zajmowany przez siebie wówczas lokal mieszkalny na parterze oraz pomieszczenia piwniczne, w celu ich wykonania. Zdaniem skarżących, wykonanie obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] jest krzywdzące i naraża ich na znaczne straty finansowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1 ww. artykułu, jeżeli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zdaniem Sądu, wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę schodów drewnianych ażurowych (dwa biegi) wykonanych pomiędzy piętrem a poddaszem i wykonanie nowych oraz rozbiórka ścianki o grubości 0,12 m o lekkiej konstrukcji drewnianej wraz z zamontowanymi w niej drzwiami wejściowymi do lokalu nr 2 na I piętrze budynku, przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mogłoby narazić stronę na powstanie znacznej szkody bądź spowodować trudne do odwrócenia skutki. Z tego względu, wniosek skarżących o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] do czasu rozpoznania skargi przez Sąd zasługuje na uwzględnienie. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.